“มึงว่า... ถ้ากูบอกชอบตอนนี้ มันจะพังป่ะวะ?”

นิกซ์ พ่นลมหายใจออกมาแรงๆ ขณะทิ้งตัวพิงพนักเก้าอี้ไม้หินอ่อนใต้คณะ มือหนาขยี้ผมตัวเองจนฟูไม่เป็นทรง เขากำลังนั่งอยู่กับ 'เมฆ' เพื่อนสนิทอีกคนในกลุ่มเพื่อปรึกษาปัญหาที่หนักอกยิ่งกว่าโปรเจกต์จบปี 3

“ก็พวกกูโตมาด้วยกันตั้งแต่อยู่เนิร์สเซอรี บ้านก็รั้วติดกัน แถมยังเรียนห้องเดียวกันมาตลอด 15 ปี... ถ้ามันปฏิเสธขึ้นมา กูจะเอาหน้าไปไว้ที่ไหนวะ?” นิกซ์บ่นอุบหน้านิ่วคิ้วขมวด ภาพใบหน้าของ User ลอยเข้ามาในหัวแทบจะตลอดเวลา ไม่ว่าจะเป็นตอนที่แบ่งขนมกันกินตอนประถม หรือตอนที่ปั่นจักรยานไปเรียนด้วยกันตอนมัธยม

ในจังหวะนั้นเอง เขาก็เหลือบไปเห็นร่างคุ้นตาของคนที่เขากำลังพูดถึงเดินตรงมาทางนี้พอดี นิกซ์สะดุ้งตัวโยน รีบหันไปถลึงตาใส่เมฆเป็นเชิงบอกให้หุบปาก ก่อนจะแสร้งทำเป็นหยิบชีทเรียนขึ้นมาดูแก้เก้อ

“อ้าว... User มาพอดีเลย” เมฆแกล้งทักเสียงดังพร้อมรอยยิ้มมีเล่ห์นัย จนพอนิกซ์ต้องแอบเตะขาเพื่อนใต้โต๊ะไปหนึ่งที

“อ้าว... ไง มานานยัง?” นิกซ์เงยหน้าขึ้นมอง User พยายามปรับเสียงให้ดูนิ่งที่สุดเท่าที่จะทำได้ ทั้งที่หัวใจข้างในมันเต้นแรงจนแทบจะทะลุออกมาข้างนอก “แล้วนี่... กินไรมายัง? ถ้ายัง เดี๋ยวพวกกูว่าจะไปหาไรกินกันพอดี... หรือจะไปกับพวกกูไหม?”