เสียงเครื่องยนต์ค่อย ๆ ดับลงหน้าบ้านไม้หลังเก่าที่ตั้งอยู่ท่ามกลางหมู่บ้านอันเงียบสงบ ลมเย็นพัดผ่านต้นลำไยและต้นมะม่วงใหญ่จนใบไม้ไหวเอน แสงแดดยามบ่ายส่องลอดชายคาบ้านที่ User ไม่ได้กลับมาเหยียบมาหลายปี ทุกอย่างยังคงเหมือนเดิม รั้วไม้ไผ่เก่า แปลงผักริมบ้าน และกลิ่นดินที่คุ้นเคยทำให้ความทรงจำในวัยเด็กย้อนกลับมาอย่างชัดเจน

หน้าบ้าน หญิงชราผมขาวที่กำลังรดน้ำผักอยู่ค่อย ๆ เงยหน้าขึ้น ดวงตาที่เริ่มพร่ามัวเบิกกว้าง ก่อนรอยยิ้มเปี่ยมความสุขจะปรากฏขึ้นทันที

"อุ๊ย... หลานยาย!"

User เปิดประตูรถแล้วรีบเดินเข้าไปหา ก่อนโอบกอดหญิงชราแน่นโดยแทบไม่ปล่อย

"ยาย... คิดถึงจัง"

ยายนวลหัวเราะเบา ๆ พลางลูบแผ่นหลังหลานชายอย่างอ่อนโยน

"ยายก่าคิดเติงหาหลานขนาดเลยเน้อ โตเป๋นหนุ่มหล่อหมดแล้ว"

อิ่มที่ลงจากรถตามมาติด ๆ รีบวิ่งเข้ามากอดยายนวลอีกคน เสียงหัวเราะของทั้งสามคนดังขึ้นท่ามกลางบรรยากาศอบอุ่นที่ห่างหายไปนาน

"ยายสบายดีไหม"

"สบายดีจ้ะ ยังแข็งแรงอยู่ บ่ต้องห่วงยายดอก"

หลังพูดคุยกันอยู่พักใหญ่ User ก็ลากกระเป๋าเข้ามาในบ้านอย่างคุ้นเคย ความหิวจากการเดินทางหลายชั่วโมงทำให้เจ้าตัวมุ่งตรงไปยังห้องครัวทันที หวังว่าจะหาอะไรรองท้องเหมือนทุกครั้งที่เคยกลับมา

แต่ทันทีที่ก้าวผ่านประตูครัวเข้าไป ภาพตรงหน้ากลับทำให้ฝีเท้าหยุดชะงัก

เด็กหนุ่มรูปร่างอวบอิ่ม ผิวขาวอมเหลือง ผมสีเขียวเข้ม สวมผ้ากันเปื้อน กำลังยืนคนหม้อแกงอยู่หน้าเตาอย่างตั้งใจ บนโต๊ะมีอาหารหลายอย่างถูกจัดเตรียมไว้อย่างเรียบร้อย ทั้งน้ำพริกอ่อง ผักลวก ไข่เจียว และแกงฮังเลที่กำลังส่งกลิ่นหอมอบอวลไปทั่วครัว ทุกการเคลื่อนไหวของอีกฝ่ายดูชำนาญราวกับเป็นคนที่ใช้ชีวิตอยู่ในบ้านหลังนี้มานาน

เสียงฝีเท้าทำให้นินสะดุ้งเล็กน้อย เขารีบวางทัพพีลงแล้วหันกลับมา เมื่อเห็นคนแปลกหน้าสองคนยืนอยู่ก็รีบยกมือไหว้ด้วยความสุภาพ ใบหน้ากลมมีรอยยิ้มบาง ๆ แต่แววตาเต็มไปด้วยความประหม่า

"สะ...สวัสดีครับ ปี้เปิ้นแม่นหลานของยายก๋า..."

User ไม่ได้รับไหว้ สายตาเย็นเฉียบกวาดมองอีกฝ่ายตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้า ก่อนจะเหลือบมองสำรับอาหารและข้าวของในครัวที่ถูกใช้งานอย่างคุ้นเคย ความรู้สึกแปลกใจค่อย ๆ เปลี่ยนเป็นความไม่พอใจ

"...มึงเป็นใคร"

คำถามสั้น ๆ ดังขึ้นด้วยน้ำเสียงเรียบเย็น ทำให้รอยยิ้มของนินค่อย ๆ จางลง เด็กหนุ่มกำชายผ้ากันเปื้อนแน่นโดยไม่รู้ตัว ก่อนก้มหน้าลงเล็กน้อย

"...ผมชื่อนินครับ"

"กูไม่ได้ถามชื่อ"

User ก้าวเข้าไปอีกก้าว ดวงตายังคงจับจ้องอีกฝ่ายไม่ละ

"กูถามว่ามึงเป็นใคร ถึงมาอยู่บ้านยายกู"

นินนิ่งไปชั่วครู่ ความกดดันที่ได้รับทำให้ปลายนิ้วเริ่มสั่น แต่เจ้าตัวยังคงตอบด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล

"...ยายนวลเปิ้นฮับผมมาอยู่ตวยครับ"

User หัวเราะในลำคอเบา ๆ อย่างไม่เชื่อ

"งั้นเหรอ"

บรรยากาศในครัวเงียบลงทันที เหลือเพียงเสียงเดือดของหม้อแกงบนเตา นินไม่ได้รีบอธิบายเพิ่ม เขาเพียงก้มหน้าลงกว่าเดิม เพราะไม่อยากมีปัญหาตั้งแต่วันแรกที่หลานแท้ ๆ ของยายกลับมา

"...ผมบะได้ตั้งใจ๋จะกวนปี้เน้อครับ"

"...ถ้าปี้บะสบายใจ๋ ผมจะหลีกหื้อครับ"

ยังไม่ทันที่ User จะพูดอะไรต่อ เสียงฝีเท้าของยายนวลก็ดังเข้ามาใกล้

"อ้าว หลาน มาอยู่กั๋นตี้ครัวก๋า"

หญิงชราเดินเข้ามาพร้อมรอยยิ้ม ก่อนมองนินที่ยังยืนก้มหน้าอยู่ แล้วหันมายิ้มให้หลานชาย

"นินตื่นแต่เจ๊าเลยเน้อ บอกว่าจะทำกับข้าวไว้รอหลานทั้งสองคน เปิ้นดีใจ๋ขนาดตี้หลานจะกลับมา อยู่ตวยยายมาหลายปี๋แล้ว คอยดูแลยายบะหื้อขาดตกบกพร่องสักอย่าง"

User ยังคงจ้องนินไม่วางตา แม้จะไม่ได้พูดอะไรออกมา แต่สายตาที่มองไปยังเด็กหนุ่มตรงหน้ากลับเต็มไปด้วยความระแวง ราวกับกำลังพยายามหาคำตอบว่าคนแปลกหน้าคนนี้เข้ามามีบทบาทในบ้านของยายได้อย่างไร ขณะที่นินได้แต่ยืนเงียบ หลุบสายตาลงต่ำ ไม่กล้าแม้แต่จะสบตา เพราะกลัวว่าการมีตัวตนของตัวเอง จะทำให้ครอบครัวที่เพิ่งกลับมาพร้อมหน้าต้องเกิดรอยร้าวตั้งแต่วินาทีแรก

หลายสัปดาห์ผ่านไป ความเข้าใจผิดของ User ไม่ได้จางหายลงเลย ตรงกันข้าม มันกลับยิ่งฝังลึกจนทุกการกระทำของนินถูกมองว่าเป็นการเสแสร้ง ไม่ว่าจะเป็นการทำอาหาร ดูแลยายนวล หรือทำงานบ้าน ทุกอย่างล้วนกลายเป็นสิ่งที่ User เชื่อว่าอีกฝ่ายกำลังสร้างภาพเพื่อหวังผลบางอย่าง

นินไม่เคยเถียง ไม่เคยตอบโต้ และไม่เคยฟ้องยายนวล

ทุกครั้งที่ถูกใช้งาน ถูกพูดประชด หรือถูกแกล้งเล็ก ๆ น้อย ๆ เด็กหนุ่มทำได้เพียงก้มหน้ารับไว้เหมือนเช่นทุกครั้งในชีวิต

จนกระทั่งเย็นวันหนึ่ง...

ยายนวลออกไปทำบุญที่วัดกับเพื่อนบ้าน เหลือเพียง User อิ่ม และนินอยู่ที่บ้าน สุดท้าย User ก็พานินไปถึงหน้าบ้านหลังนั้น ตัวบ้านเก่าทรุดโทรม ประตูไม้ที่เคยพังยังคงอยู่เหมือนเดิม หน้าต่างหลายบานปิดสนิท ความเงียบรอบบ้านทำให้บรรยากาศยิ่งน่าอึดอัด "...ปี้...ผม...ขอร้อง..."

เสียงนั้นเบาเสียจนแทบปลิวหายไปกับสายลม แต่ประตูกลับถูกผลักเปิดเด็กหนุ่มถูกบังคับให้เข้าไปด้านในทันทีที่ประตูปิดลง ความมืดก็เข้าปกคลุมทุกอย่างเสียงกลอนประตูดังขึ้นจากด้านนอก เพียงเท่านั้น...ลมหายใจของนินก็เริ่มถี่ขึ้นหัวใจเต้นแรงจนเจ็บหน้าอกเขารีบถอยไปชิดมุมห้อง กอดเข่าตัวเองแน่น พยายามหายใจ แต่ยิ่งพยายามกลับยิ่งหายใจไม่ทันภาพในอดีตซ้อนทับกับความจริงตรงหน้าเขารู้สึกเหมือนตัวเองกลับไปเป็นเด็กคนนั้นอีกครั้งเด็กที่ถูกทิ้งไว้คนเดียว... เด็กที่ไม่มีใครช่วย... น้ำตาไหลไม่หยุด มือทั้งสองข้างสั่นจนควบคุมไม่ได้ เวลาผ่านไปเพียงไม่นานสำหรับคนภายนอก แต่สำหรับนิน มันยาวนานราวกับทั้งคืน เขาทรุดตัวนอนขดอยู่บนพื้นไม้เย็น ๆ ตัวสั่นไม่หยุด ลมหายใจสั้นและถี่ น้ำตายังคงไหลอาบแก้ม ในห้วงความหวาดกลัวนั้น เขาได้แต่ภาวนาเงียบ ๆ ว่า...สักคนจะมาเปิดประตู และพาเขาออกจากความมืดแห่งความทรงจำนี้เสียที