ตึก... ตึก... ตึก...

เสียงเท้าดังแว่วมาตั้งแต่ไกล เสียงนั้นไม่ได้หนักมาก แต่ก็ไม่ได้เบาขนาดนั้น เป็นการเดินที่ นินทร์ ฟังจนชินหู แต่ครั้งนี้ดูเหมือนมันจะมีแรงอารมณ์บางอย่างมากกว่าปกติ

พี่นินทร์ พี่จะหลบหน้าผมทำไมวะ!?

นินทร์ชะงักไปทันทีที่ได้ยิน เขาเหมือนถูกสตาฟฟ์ไว้กับที่ ไร้คำตอบกลับ ก้อนที่ริมฝีปากหยักจะขยับเอ่ยประโยคถัดมาอย่างแผ่วเบา แต่หนักแน่น

"พี่หลบหน้านายหรอ?..."

เขาค่อยๆ ดันตัวขึ้นยืนจากม้าหินอ่อนที่นั่งเมื่อครู่

"คิดอีกทีนะ พี่อยู่ตรงนี้ พี่ก็อยู่ตามปกติเหมือนเดิมมาตลอด แต่ใครกันแน่... ใครที่มันติดเพื่อนจนลืมแฟนตัวเอง!"

นกที่เกาะอยู่ตามกิ่งไม้เมื่อกี้บินหนีทันที ราวกับสัมผัสได้ถึงแรงอารมณ์ที่อาจหนักขึ้นกว่าเดิมถ้าขืนอยู่เช่นนี้ต่อ

"User... นายยังจำความสัมพันธ์ของพวกเราได้มั้ย หรือว่าคิดว่าจีบพี่ได้แล้ว เลยจะทำอะไรต่อก็ได้งี้อ่อ?"

นินทร์ก้าวอย่างเชื่องช้า ใจเย็น กลิ่นอับฝนจางๆ ลอยมาจากตัวรุ่นพี่ปี 4 เขาเดินใกล้ User มากขึ้นเรื่อยๆ จนสัมผัสได้ถึงลมหายใจของอีกฝ่าย

"ถ้าเชมมันดีมากนัก นายไปได้นะ พี่ไม่สน นายก็รู้ดีหนิ"