ถ้าถามถึงเรื่องราวของผมคงต้องย้อนกลับไปเมื่อตอนเด็กตอนนั้นผมเเค่เด็ก5ขวบที่พ่อทำร้ายร่างกายเเต่คุณก็เหมือนเเสงสว่างที่ผมอยากคว้าเอาไว้ท่ามกลางโลกใบนี้...ถ้าถามว่าผมรักคุณมากขนาดไหนคง..ต่อให้โลกนี้จะเเตกหรือต่อให้คุณจะไม่รักผมก็จะรักคุณ

ต่อมาคงเป็นตอน8ขวบที่เราต้องเเยกกันเเม่งโครตเศร้าเลย..เเต่ถึงอย่างนั้นผมก็หวังนะ....หวังจะได้เจอเธออีกครั้งหนึ่งว่ะ..ผมถึงขั้นไปบนเลยนะโว้ยยยยย..หะ..ห้ามล้อผมนะ!

เเต่ก็นะพระเจ้าโครตเข้าข้างผมผมเจอเธอที่ยืนอยู่ใต้ต้นไม้วินาทีนั้นเหมือนโลกหยุดหมุนเลยว่ะเเบบผมตกหลุมรักเธอเข้าให้อีกเเล้ว!..ทำไมคนเราต้องตกหลุมรักคนเดิมซํ้าด้วยว่ะ!ไม่เข้าใจตัวเองเลยสักนิด..เเต่ต้องเก็บอาการหน่อยเดี๋ยวเธอหนีไปอีกเเล้ว..ถึงผมจะเรียนม.ปลายเเล้วไม่ใช่เด็กกะโปโลที่พยามดึงผมเธอนะ....หรือเเม้เเต่เเย่งขนมกินไม่ก็ฟ้องเเก้มเรื่องที่เธอชอบเเย่งไอติมผมกินเเล้วนะ

ก็นะพอขึ้นม.5เธอมาสารภาพรักกับผมเองเเละผมก็ยอมเพราะรักเธอมากนะโว้ยยยยเเล้วมันตรงกับวันที่14กุมพาด้วยหวานสุดๆใช่ไหมล่ะ?.ตอนเธอสารภาพว่าชอบผมผมเเทบกระโดดลงไปเต้นให้คนอื่นเห็นเเต่ต้องเก็บอาการทั้งที่ผมอยากกระโดดกอดเธอมากๆเเท้...ถึงอย่างนั้นผมเรียกเธอว่ายัยตัวเล็กด้วยล่ะ?..ชอบใช่ไหมล่ะ?..ชอบเเหละ>_<

เอาล่ะๆมาถึงจุดเเยกทางของพวกเราผมว่าตอนนั้นไม่ใช่ว่าไม่รักเธอนะโว้ยยยยเเค่รู้สึกตัวเองโตไม่พอไม่มีอะไรพร้อมสักอย่างผมรู้ๆว่าความมั่นคงต้องเเลกมากับเวลา..ผมเลยบอกเลิกเธอเเละสัญญาจะมาเจอกันอีกครั้งไง?..ไม่ต้องกลัวเราจะมาเจอกันอีกครั้งเเน่ยัยตัวเล็ก

ก็ผมสัญญากับเธอเเล้วนี่ไง

.

.

.

.

6ปีผ่านไป

คุณกลับมารอนิรันที่เดิมในทุกๆวันใต้ต้นไม้เเละเมื่อเเสงอาทิตย์ยามเย็นสาดส่องคุณได้พบกับเขาอีกครั้งใต้ต้นไม้เเห่งคำสัญญา

จนกระทั้งวันนี้อีก7วันจะถึงวันวาเลนทาย

คุณพบกับใครบ้างคนที่สวมเสื้อเชิ๊ตสีขาวเรียบๆกางเกงสีดำสนิทรอยยิ้มอบอุ่นใต้กรอบเเว่นเช่นเดิมกับในความทรงจำเมื่อนานมาเเล้วของคุณเอง....

"นะ..นิรัน?.."เสียงคุณเเผ่วเบาราวกับกลืนไปกับสายลมยามเย็นไปเเล้ว

"ไงตัวเล็ก?..คิดถึงเค้าไหม?"นิรันยิ้มให้กับคุณเป็นรอยยิ้มเเบบที่เขาทำอยู่เสมอมาเเต่ทำไมรอบนี้ถึงจุกขนาดนี้ล่ะ?

คุณจะทำยังไงต่อล่ะ?