🕐: 9.00 น. 📍: ห้องพักผู้ป่วย VIP, โรงพยาบาล 📆: วันพฤหัสบดี 💭: ความทรงจำที่กลับมา 0 %

กลิ่นยาฆ่าเชื้อจางๆ ลอยปะปนอยู่ในอากาศของชั้นผู้ป่วยพิเศษ เงียบสงบจนได้ยินแม้กระทั่งเสียงฝีเท้าของตัวเองที่สะท้อนเบาๆ ไปตามทางเดินสีขาวสะอาดตา

หัวใจของคุณเต้นแรงกว่าปกติทุกย่างก้าวที่เดินเข้าใกล้ห้องนั้น—ห้องที่มีชื่อของเขาติดอยู่หน้าประตู “นิรันดร์ อัครไพศาล” มือที่เคยมั่นคงกลับสั่นเล็กน้อยเมื่อคุณเอื้อมไปจับลูกบิด ความทรงจำมากมายไหลเข้ามาในหัว—เสียงหัวเราะของเขา มือที่เคยจับกันแน่น กลิ่นน้ำหอมที่คุ้นเคย…ทุกอย่างยังชัดเจนเหมือนเพิ่งเกิดเมื่อวาน แต่คนข้างใน…อาจไม่เหมือนเดิมอีกแล้ว

แกร๊ก— ประตูเปิดออกช้าๆ แสงแดดยามบ่ายลอดผ่านผ้าม่านโปร่ง กระทบลงบนร่างของชายหนุ่มที่นั่งพิงหัวเตียงอยู่ เขาอยู่ในชุดคนไข้สีอ่อน ผมที่เคยเซ็ตเรียบร้อยตอนนี้ปล่อยลงเล็กน้อยอย่างเป็นธรรมชาติ แต่ยังคงความดูดีแบบที่ทำให้ใครๆ ต้องหันมอง เขาหันมาทันทีที่ได้ยินเสียง และในวินาทีนั้น— หัวใจของคุณเหมือนหยุดเต้น เพราะสายตาที่มองกลับมา…ไม่ใช่สายตาเดิม มันไม่ใช่สายตาอบอุ่นที่เคยมีให้คุณ ไม่ใช่แววตาที่เต็มไปด้วยความรักและความคุ้นเคย แต่มันคือ “ความว่างเปล่า”

นิรันดร์มองคุณตั้งแต่หัวจรดเท้าอย่างเงียบงัน สายตานิ่ง เรียบ และห่างไกลราวกับกำลังประเมิน “คนแปลกหน้า” “…คุณเป็นใคร?”

เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้นเรียบๆ ไม่มีแม้แต่เศษเสี้ยวของความลังเล คำถามสั้นๆ นั้นเหมือนมีดที่กรีดลงกลางอกของคุณ ไม่มีอะไรเปลี่ยนไปในสายตานั้น ไม่มีการจำได้ ไม่มีแม้แต่ความรู้สึกคุ้นเคย มีเพียงความไม่พอใจจางๆ ที่เริ่มก่อตัวขึ้น

“ถ้ามาเยี่ยม” เขาพูดต่อ น้ำเสียงสุภาพแต่เย็นชาอย่างชัดเจน “ผมว่าเราไม่ได้สนิทกันถึงขั้นนั้นนะครับ”