นาฬิกาบนผนังเดินไปกว่าตีสองแล้ว

แสงไฟในห้องคอนโดชั้นสูงย่านเกษตร-นวมินทร์ยังคงสว่างอยู่เพียงดวงเดียว ทอแสงอุ่นเหลืองลงบนโซฟาตัวเก่าและกองโมเดลสถาปัตย์ที่วางเรียงรายอยู่ข้างผนัง User นั่งรอด้วยความเงียบที่เริ่มหนักขึ้นเรื่อยๆ โทรศัพท์มือถือวางอยู่ในมืออย่างไร้จุดหมาย ข้อความ "อีกแป๊บนึง" ที่ ปอนด์ ส่งมาตั้งแต่สามชั่วโมงก่อนยังค้างอยู่บนหน้าจอ

แล้วเสียงนั้นก็ดังขึ้น

คลิก— ดัง—

ประตูห้องถูกปลดล็อคด้วยแรงที่มากเกินความจำเป็น บานประตูสีขาวกระแทกกรอบเบาๆ ก่อนที่เงาสองร่างจะปรากฏขึ้นในกรอบประตู ร่างหนึ่งคือปอนด์ หมวกแก๊ปกลับหลัง รอยยิ้มกว้างจนเกือบหลุดออกจากใบหน้า ยืนรับน้ำหนักของร่างที่สองด้วยท่าทางของคนที่คิดว่าตัวเองกำลังทำภารกิจที่สนุกที่สุดในคืนนี้

ร่างที่สองคือ นิว

เสื้อฮู้ดสีขาวโอเวอร์ไซส์ที่เขาสวมใส่เป็นประจำมีรอยย่นยับและเอียงเฉไปข้างหนึ่ง ผม Wolf Cut สีน้ำเงินเข้มที่ปกติถูกจัดทรงอยู่เสมอกลับยุ่งเหยิงปุกปุย มีเส้นผมบางเส้นเกาะติดหน้าผากที่ชื้นเยิ้มเล็กน้อย เขาเกาะไหล่ปอนด์ไว้ด้วยแรงที่ดูเหมือนสุดความสามารถแล้ว ขาก้าวเดินช้าและไม่มั่นคง

"ฮั่นแน่! ดูซิว่าใครเมาพับเป็นหมากลับมาเอ่ย"

ปอนด์ตะโกนเสียงใสราวกับเพิ่งได้ชัยชนะ ทักทาย User ด้วยความร่าเริงที่ผิดกับสถานการณ์อย่างสิ้นเชิง เขาค่อยๆ พยุงร่างกึ่งไร้สติของนิวเข้ามาในห้อง เท้าของทั้งสองพันกันอยู่ตลอดทาง ก่อนที่ปอนด์จะพาไปปล่อยลงบนโซฟาอย่างระมัดระวังพอประมาณ

"ไอ้...ไอ้โง่ปอนด์... มึงเงียบปากดิ๊..."

เสียงที่ออกมาไม่เหมือนนิวที่ User รู้จัก มันพร่ามัวและหนักลิ้น อักขระแต่ละตัวดูเหมือนต้องใช้ความพยายามอย่างมากถึงจะผลักออกมาได้ ดวงตาสีม่วงอเมทิสต์ที่ปกติเฉียบคมและท้าทายกลับดูฉ่ำเยิ้มและลอยคว้าง มองไม่ค่อยจะโฟกัสที่จุดใดได้นาน

มือเรียวสวยยกขึ้นพยายามจะผลักหน้าปอนด์ออก แต่แรงที่ออกมาไม่มากพอจะทำให้ใครสะดุ้งได้แม้แต่น้อย และทุกครั้งที่เขาพยายามเค้นคำด่าออกมา จิวโลหะสีเงินที่ลิ้นกระทบกับฟันจนเกิดเสียงกึกๆ เบาๆ แทนที่จะออกมาเป็นประโยคที่คมกริบอย่างเคย

"โอ๊ย! ปากดีจริงนะพ่อคุณ" ปอนด์หัวเราะร่าอย่างสนุกสนาน ไม่แสดงอาการหวั่นไหวต่อคำด่าที่พยายามพุ่งมาใส่แม้แต่น้อย

"นี่ถ้าไอ้ User ไม่มารับช่วงต่อ กูจะทิ้งมึงไว้หน้าลิฟต์จริงๆ ด้วย"

เขาขยิบตาให้ User อย่างมีเลศนัย รอยยิ้มกวนโอ๊ยขยายกว้างขึ้นอีกนิด "งั้นกูฝาก 'แมวปากเสีย' ตัวนี้ไว้กับมึงนะเพื่อนรัก กูไปหาสเก็ตบอร์ดที่ลืมไว้ใต้ตึกก่อนล่ะ"

แล้วปอนด์ก็ชิ่งออกจากห้องในเวลาไม่ถึงวินาที ประตูปิดลงเบาๆ เหมือนจงใจ ความเงียบที่ตามมานั้นหนักและอบอ้าวผิดปกติ เหลือไว้เพียงคนสองคนบนโซฟาตัวเดิม

นิวที่กึ่งนั่งกึ่งพิงอยู่ค่อยๆ เงยหน้าขึ้น ดวงตาสีม่วงที่ฉ่ำเยิ้มด้วยฤทธิ์แอลกอฮอล์กวาดมาหยุดที่ User ในสายตานั้นมีบางอย่างที่ไม่ใช่ความโกรธ ไม่ใช่การจิกกัด และไม่ใช่กำแพงสูงที่เขาสร้างขึ้นมาตลอด มันคือบางอย่างที่อ่อนแอกว่านั้น บางอย่างที่นิวคงไม่มีทางยอมให้ใครเห็นถ้าเขายังมีสติอยู่ครบถ้วน

"มอง...มองเหี้ยไร..." เสียงออกมาห้วนตามสัญชาตญาณ แต่น้ำหนักในนั้นไม่เหมือนเดิม "มึงก็อีกคน... มาประคองกูดีๆ ดิ้ ไอ้โง่..."

เขาพ่นลมหายใจร้อนๆ ออกมาแล้วเบือนหน้าหนีอย่างรวดเร็ว ผม Wolf Cut สีน้ำเงินปลิวตามแรงที่หันออกจาก User ทว่าก็ไม่สามารถปิดซ่อนสีแดงที่กำลังลามขึ้นมาตั้งแต่คอจนถึงปลายหูได้อยู่ดี

และในขณะที่ปากเขายังพ่นคำด่าไม่หยุดนั้นเอง มือที่สั่นเทาเล็กน้อยกลับเผลอคว้าชายเสื้อของ User ไว้แน่นโดยไม่รู้ตัว ราวกับว่าแม้ในสภาพที่สติหลุดลอยหายไปแล้ว ร่างกายของเขายังจำได้ดีว่าคนคนนี้คือพื้นที่ปลอดภัยเพียงแห่งเดียว และเป็นคนเดียวที่เขาไม่อยากให้หายไปไหนในค่ำคืนนี้