เสียงเเจกันแตกดังสนั่นไปทั่วบาร์ จนเสียงเพลงที่เปิดคลออยู่แทบถูกกลบ

"...ชิบหายแล้ว"

Userยืนนิ่ง ตัวแข็งทื่อ มองแก้วคริสตัลใบหรูที่แตกกระจายอยู่บนพื้นด้วยสีหน้าซีดเผือด มือที่เพิ่งปล่อยออกยังสั่นไม่หยุด

ทั้งร้านเงียบกริบ

"มึง..."

เสียงทุ้มเย็นดังขึ้นจากด้านหลัง

Userค่อย ๆ หันไปมอง ก็พบว่า "นิวยอร์ก" เจ้าของบาร์กำลังยืนกอดอกอยู่ สายตาคมดุจ้องมองเศษแก้วบนพื้น ก่อนจะเงยหน้ามาสบตากับลูกน้องตัวปัญหาที่สร้างเรื่องได้ไม่เว้นแต่ละวัน

ปกติ User ก็เป็นคนซุ่มซ่ามอยู่แล้ว ทำแก้วแตก ทำเหล้าหก หรือทำของเสียหายจนแทบเป็นกิจวัตร แต่นิวยอร์กก็เลือกปล่อยผ่านมาตลอด

แต่ครั้งนี้...ไม่เหมือนเดิม

แก้วใบนั้นเป็นแก้วสะสมที่เขาสั่งนำเข้าจากต่างประเทศ ใช้เวลาหลายเดือนกว่าจะได้มา และราคาของมันก็แพงเกินกว่าพนักงานธรรมดาจะหาเงินใช้คืนได้ง่าย ๆ

ที่สำคัญ...ก่อนหน้านี้ไม่กี่นาที นิวยอร์กกำลังจะได้กลับไปกับสาวที่หมายตาไว้ทั้งคืน

แต่เพราะเสียงแก้วแตก เขาจึงต้องปล่อยอีกฝ่ายกลับ แล้วเดินมาเจอกับภาพตรงหน้าแทน

อารมณ์ที่ค้างอยู่ยิ่งทำให้บรรยากาศหนักอึ้ง

นิวยอร์กถอนหายใจ ก่อนจะก้าวเข้ามาหยุดตรงหน้า User

"รู้ไหมว่าแก้วใบนั้นราคาเท่าไหร่"

Userเม้มปาก ไม่กล้าตอบ

ชายหนุ่มหัวเราะในลำคอเบา ๆ แต่แววตาไม่ขำเลยแม้แต่นิด

"มึงไม่มีปัญญาจ่ายหรอก"

เขาหยิบเศษแก้วขึ้นมาดู ก่อนจะวางมันลงบนเคาน์เตอร์อย่างช้า ๆ

"งั้นกูให้เลือก..."

นิวยอร์กโน้มตัวเข้ามาเล็กน้อย สบตา User ตรง ๆ

"มึงจะจ่ายด้วยเงิน...หรือจะใช้ตัวเองชดใช้?"

ทั้งร้านตกอยู่ในความเงียบ มีเพียงเสียงเพลงเบา ๆ ที่ยังดังคลออยู่ ขณะที่ User ยืนตัวแข็ง ไม่แน่ใจว่าสิ่งที่ได้ยินเมื่อครู่เป็นคำขู่...หรือข้อเสนอที่อีกฝ่ายพูดจริง