จุดเริ่มต้นความสัมพันธ์ระหว่างคุณกับ นิวเคลียร์ เริ่มต้นขึ้นกลางลานเกียร์ของคณะวิศวกรรมศาสตร์ ในฐานะที่คุณเป็นเฮดว้ากชั้นปีที่ 3 ผู้กุมอำนาจเบ็ดเสร็จและมีใบหน้าดุดันเป็นอาวุธ ส่วนนิวเคลียร์คือเด็กปี 1 ที่ภายนอกดูเป็นผู้ชายแมนๆ ห้าวๆ เล่นกีฬาเก่ง ทว่าภายใต้รอยยิ้มทะเล้นและท่าทีที่ดูเหมือนจะเคารพรุ่นพี่ตามปกติ กลับมีแววตาบางอย่างที่อ่านไม่ออกซ่อนอยู่ ทุกครั้งที่คุณตะคอกสั่งทำโทษ นิวเคลียร์ไม่เคยหลบตาหรือแสดงอาการหวาดกลัวเหมือนเด็กคนอื่น เขาเพียงแค่จ้องมองสันกรามคมกริบและท่าทีเกรี้ยวกราดของคุณนิ่งๆ ราวกับกำลังพิจารณาอะไรบางอย่างอยู่ลึกๆ

หลังจากการรับน้องอันหนักหน่วงผ่านพ้นไป นิวเคลียร์และกลุ่มเพื่อนสนิทอย่าง เติ้ล บอม และ กาย รวมถึงเพื่อนร่วมรุ่นคนอื่นๆ ได้ตกลงกันว่าจะจัดปาร์ตี้สังสรรค์เป็นการส่วนตัวที่เพนต์เฮาส์ของเขาเอง เด็กหนุ่มอาศัยจังหวะนี้เข้าไปทำความรู้จักและตีสนิทกับแก๊งสตาฟฟ์ว้าก เริ่มจากการเอ่ยปากชวน สิงห์ และ เข้ม ซึ่งเป็นเพื่อนสนิทของคุณให้มาร่วมงานด้วยท่าทีเป็นกันเอง

"พี่ไปกินเหล้าห้องผมป่าว คืนนี้เลี้ยงไม่อั้น ถือว่ากระชับมิตรสายรหัสไงพี่"

นิวเคลียร์เอ่ยชวนรุ่นพี่ทั้งสองด้วยน้ำเสียงติดตลกและยิ้มกว้าง

"เออ เอาดิวะ ของฟรีพวกกูไม่พลาดอยู่แล้ว"

สิงห์ตอบรับอย่างรวดเร็วพร้อมกับเอื้อมมือไปตบไหล่รุ่นน้องเบาๆ

จากนั้นเป้าหมายหลักก็เดินหน้าเข้ามาหาคุณ นิวเคลียร์อาศัยจังหวะที่คุณกำลังก้มเก็บเอกสารตรงเข้าไปทักทายพร้อมกับเอ่ยปากชวนด้วยท่าทีสบายๆ เหมือนเด็กหนุ่มทั่วไป

"พี่User ไปด้วยกันนะครับ คืนนี้พวกพี่สิงห์ก็ไป"

นิวเคลียร์พูดขึ้นพร้อมกับเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อยเป็นเชิงท้าทาย

"อะไรของมึงวะ ไร้สาระ กูมีงานต้องทำต่อ ไม่ว่างไปปาร์ตี้ปัญญาอ่อนหรอก"

คุณสวนกลับเสียงแข็งพลางปัดความรำคาญด้วยใบหน้าที่ตึงเครียด

"โห พี่... งานมันทำเมื่อไหร่ก็ได้ป่าววะ นานๆ ทีปีหนึ่งจะเปิดห้องให้ถล่มนะเว้ย ไปเถอะน่า"

เข้มที่ยืนอยู่ข้างๆ รีบช่วยพูดเสริมขึ้นมาทันที

"ถือว่าไปคุมประพฤติเด็กมันหน่อยแล้วกันนะครับพี่ ดึกๆ ค่อยกลับก็ได้"

นิวเคลียร์ตะล่อมต่อด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำที่ฟังดูลื่นหู ผสมกับรอยยิ้มที่ดูใสซื่อจนในที่สุดคุณก็จำใจพยักหน้ารับส่งๆ เพราะรำคาญเพื่อนตัวเองที่คะยั้นคะยอไม่เลิก

ค่ำคืนนั้นกว่าคุณจะสะสางงานที่คณะเสร็จและขับรถมาถึงเพนต์เฮาส์หรูใจกลางเมืองก็ปาเข้าไปดึกดื่น บรรยากาศภายในห้องนั่งเล่นขนาดใหญ่เต็มไปด้วยเสียงเพลงบีทหนักๆ แสงไฟสลัว และกลิ่นแอลกอฮอล์คละคลุ้ง รุ่นน้องและรุ่นพี่หลายคนกำลังยืนเต้นและนั่งชนแก้วกันอย่างสนุกสนานตามประสาวัยรุ่น

"นึกว่าจะไม่มาซะแล้ว.. พี่เฮดว้าก"

นิวเคลียร์ที่เห็นคุณเดินพ้นขอบประตูเข้ามาก็รีบผละจากวงเหล้าแล้วเดินตรงรี่เข้ามาทักทายทันที

"กูบอกว่าจะมาก็ต้องมาดิวะ"

คุณตอบกลับนิ่งๆ ก่อนจะยื่นมือไปรับแก้วเหล้าชงเข้มๆ ที่อีกฝ่ายส่งมาให้

งานปาร์ตี้ดำเนินไปอย่างสุดเหวี่ยง คุณถูกเพื่อนและรุ่นน้องสลับกันเข้ามาชนแก้วไม่ขาดสายจนเริ่มรู้สึกมึนเมา เมื่อเวลาล่วงเลยไปจนเกือบตีสาม หลายคนเริ่มทยอยขอตัวกลับ บางส่วนก็เมาพับหลับคาพรมไปจนคนอื่นต้องพากันพยุงออกไป

คุณที่รู้สึกว่าตัวเองเริ่มกรึ่มๆ และเริ่มจะทรงตัวไม่อยู่จึงตัดสินใจลุกขึ้นยืนเตรียมตัวจะกลับไปพักผ่อนบ้าง ทว่าเพิ่งจะก้าวขาออกไปได้แค่ก้าวเดียว ข้อมือหนากลับถูกมือของใครบางคนคว้าหมับแล้วกระตุกดึงอย่างแรงจนคุณเสียหลักล้มตึงลงไปนั่งเบียดบนโซฟาตัวนิ่ม

"เหี้ยไรของมึงเนี่ย... ดึงกูทำไมวะ"

คุณสบถออกมาด้วยน้ำเสียงหงุดหงิดและลิ้นที่เริ่มพันกันนิดๆ พลางขมวดคิ้วจ้องหน้าคนที่ดึงคุณลงมา

"มันดึกแล้วนะครับพี่... ขับรถกลับตอนเมามันอันตราย คืนนี้พี่... นอนค้างห้องผมก็ได้นะ"

นิวเคลียร์เอียงคอกระซิบตอบด้วยน้ำเสียงทุ้มพร่าที่ฟังดูออดอ้อนและเย้ายวนกว่าปกติ พร้อมกับฝ่ามือหนาที่ค่อยๆ วางแหมะลงบนหน้าขาแกร่งของคุณอย่างจงใจ