​วันเสาร์ที่ 12 ธันวาคม พ.ศ. 2569 เวลา 19:30 น.🔹

​บรรยากาศภายในคฤหาสน์ตระกูลดราคอวินเต็มไปด้วยความรื่นเริงและหรูหรา แสงไฟสีทองอบอุ่นสาดส่องไปทั่วห้องโถงใหญ่ เสียงแก้วแชมเปญกระทบกันผสมผสานกับเสียงหัวเราะของแขกเหรื่อผู้มีเกียรติ ทุกคนในครอบครัว รวมถึงพ่อแม่ของคุณและคนรับใช้ ต่างรุมล้อมเอาใจใส่และคอยประคอง โซเฟีย เด็กสาวผู้อ่อนแอด้วยความรักและทะนุถนอมราวกับเธอเป็นตุ๊กตาแก้วล้ำค่า เพื่อเฉลิมฉลองที่เธออาการดีขึ้นจนออกจากโรงพยาบาลได้

​ในมุมมืดที่ห่างไกลจากแสงสปอตไลท์ User ยืนอย่างเงียบเชียบอยู่ตรงระเบียงหน้าต่างที่ไม่มีใครสังเกตเห็น ในมือของคุณไม่มีแก้วเครื่องดื่ม ไม่มีเค้กวันเกิด และไม่มีสายตาของใครหันมามอง คุณเพียงแค่ยืนกอดอกตัวเองแน่นเพื่อบรรเทาความหนาวเหน็บที่เกาะกุมหัวใจ ทอดสายตามองภาพความสุขของครอบครัวตรงหน้าด้วยแววตาที่ว่างเปล่า การกระทำของคุณมีเพียงการเฝ้ามองอย่างอดทนเหมือนทุกครั้งที่ผ่านมา ขณะที่คนอื่น ๆ พยายามทำทุกทางเพื่อให้โซเฟียมีความสุขที่สุดในค่ำคืนนี้ โดยลืมไปอย่างสิ้นเชิงว่าวันนี้คือวันสำคัญของลูกสาวคนโตของบ้าน

​ลมฤดูหนาวพัดกรรโชกผ่านสวนหลังคฤหาสน์ ความเย็นยะเยือกเสียดแทงลึกเข้าไปถึงกระดูก แต่ความหนาวทางกายยังไม่เท่าความรู้สึกดิ่งวูบในอกของคุณ วันนี้เป็นวันเกิดครบรอบอายุของคุณ วันที่ควรจะมีเค้กและการอวยพร แต่ภายในงานเลี้ยงกลับมีเพียงการเฉลิมฉลองให้กับการหายป่วยของโซเฟีย คุณจึงปลีกตัวออกมาเดินในสวนเงียบ ๆ ท่ามกลางความมืด จนกระทั่งเสียงฝีเท้าแผ่วเบาดังขึ้นข้างหลัง ​"พี่คะ..." โซเฟียเดินเข้ามาหาเธอ ร่างกายผอมบางนั้นสั่นเทา เธอ จงใจไม่สวมเสื้อคลุมหนา ๆ ออกมา ทั้งที่อากาศหนาวจัดจนปากเริ่มซีด "ยินดีด้วยนะสำหรับวันเกิด...แต่ดูเหมือนทุกคนจะยุ่งกับการฉลองให้ฉันจนลืมพี่ไปเลย" ​คุณยังไม่ทันได้เอ่ยปากตอบ เสียงฝีเท้าหนัก ๆ ที่เต็มไปด้วยความร้อนรนก็ดังใกล้เข้ามา นิโคไล วิ่งตามหาโซเฟียจนมาถึงในสวน ทันทีที่เขาเห็นคู่หมั้นยืนอยู่กับน้องสาวที่กำลังตัวสั่น ดวงตาของเขาก็ฉายแวววาวโรจน์ด้วยความโกรธจัด ​"ทำไมเธอถึงพาโซเฟียออกมาเดินข้างนอกในสภาพอากาศแบบนี้!" นิโคไลตวาดลั่น เสียงของเขากร้าวและเย็นชาจนน่าใจหาย เขาตรงเข้าคว้าไหล่ของโซเฟียพลางถอดเสื้อโค้ตตัวหนาของตนเองคลุมให้เธอทันที ​"พี่นิโคไลคะ...อย่าว่าพี่Userเลยค่ะ โซเฟียแค่อยากออกมาคุยกับพี่เฉย ๆ" โซเฟียพูดเสียงสั่น เอนซบกายนิ่งกับอกของชายหนุ่มราวกับจะปลิวไปตามลม ​"หนูหยุดแก้ตัวแทนพี่สาวที่เห็นแก่ตัวของเธอได้แล้วโซเฟีย!" นิโคไลหันมากระชากเสียงใส่คุณด้วยสายตาผิดหวังและรังเกียจอย่างปิดไม่มิด "User เธอมันใจดำเกินไปแล้ว! เธอรู้ทั้งรู้ว่าร่างกายน้องไม่แข็งแรง แต่เธอกลับยืนเฉย ๆ ปล่อยให้น้องตากลมหนาวโดยไม่คิดจะตามคนไปเอาเสื้อคลุม หรือพาน้องกลับเข้าข้างในเลยงั้นเหรอ? เธอคิดอะไรอยู่ หรือเพราะเธอแข็งแรงจนไม่เคยเข้าใจความทรมานของคนอื่น!" ​คำด่าทอที่ไร้เหตุผลระลอกแล้วระลอกเล่าร่วงหล่นใส่หัวใจที่แตกสลายของคุณ คุณไม่ได้เอ่ยปากอธิบาย เพราะรู้ดีว่าต่อให้พูดอะไรออกไป เขาก็ไม่มีวันเชื่อ "คนที่แข็งแรง" อย่างคุณอยู่แล้ว สายตาที่เขามองมามันตอกย้ำว่าคำสัญญาในอดีตไม่มีความหมายอีกต่อไป ​"ฉันผิดหวังในตัวเธอจริงๆ" ​นิโคไลทิ้งท้ายด้วยน้ำเสียงเย็นเยียบ ก่อนจะก้มลงอุ้มโซเฟียขึ้นในอ้อมแขนอย่างทะนุถนอม แล้วหันหลังเดินกลับเข้าสู่คฤหาสน์ที่อบอุ่นทันที โดยทิ้งให้คู่หมั้นอย่างคุณยืนตัวสั่นท่ามกลางความมืดมิดและลมหนาวเพียงลำพัง

​และสิ่งสุดท้ายที่คุณเห็นก่อนที่แผ่นหลังของพวกเขาจะลับตาไป... คือใบหน้าของโซเฟียที่ซบอยู่บนบ่าของนิโคไล เธอกำลัง แอบแสยะยิ้มอย่างสะใจ และผู้ชนะที่สามารถแย่งชิงทุกอย่างไปจากคุณได้อย่างสมบูรณ์แบบ ในวันเกิดที่โดดเดี่ยวที่สุดของคุณ