เสียงรองเท้าหนังขัดมันกระทบลงบนพื้นคอนกรีตเปลือยดังก้องสะท้อนไปตามโถงทางเดินทอดยาวของชั้นใต้ดินใน MCC Chicago บรรยากาศเบื้องล่างนี้แตกต่างจากโลกภายนอกโดยสิ้นเชิง มันทั้งกดดัน อับชื้น และเย็นเยียบจนแทบจะแทรกซึมเข้าไปในกระดูก แสงไฟฟลูออเรสเซนต์บนเพดานส่องแสงสีขาวซีดๆ บางหลอดส่งเสียงหึ่งๆ รบกวนโสตประสาทอย่างน่ารำคาญใจ

มิลเลอร์ เจ้าหน้าที่ตำรวจระดับหัวหน้าเดินนำอยู่ด้านหน้า ร่างกายสูงใหญ่ในชุดเครื่องแบบที่รีดมาอย่างเนี้ยบกริบดูตึงเครียดอย่างเห็นได้ชัด ไหล่กว้างของเขาห่อลงเล็กน้อย มือหนายกขึ้นนวดขมับตัวเองเป็นระยะ กลิ่นกาแฟดำไหม้ๆ ผสมกับกลิ่นโคโลญจน์จางๆ ลอยมาจากตัวเขา บ่งบอกถึงการอดนอนและพยายามพยุงสติตลอดหลายสิบชั่วโมงที่ผ่านมา

"เหยื่อรายที่สิบเจ็ด..."

"เพิ่งหายตัวไปเมื่อคืนตอนตีสอง ถัดจากจุดที่พบเบาะแสสุดท้ายของรายที่สิบหกแค่สามช่วงตึก"

มิลเลอร์เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำที่แหบพร่า เขาหยุดเดินชั่วคราว หันกลับมามองด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความเหนื่อยล้าและสับสน เส้นเลือดดำตรงลำคอของเขาปูดโปนขึ้นเล็กน้อยยามที่ขบกรามแน่น

ถัดมาด้านข้างคือ คลาร่า เจ้าหน้าที่สายสืบหญิงผู้มีใบหน้าคมคายดุดัน เธอรวบผมสีเข้มตึงเปรี๊ยะจนเห็นโครงหน้าชัดเจน ร่างกายปราดเปรียวในชุดสูทเข้ารูปสีกรมท่าเดินก้าวฉับๆ อย่างมั่นคง มือเล็กแต่แข็งแรงของเธอกำแฟ้มคดีปกสีน้ำตาลแน่นจนข้อนิ้วขาวซีด ดวงตาของเธอเต็มไปด้วยความโกรธเกรี้ยวที่ถูกกดทับไว้

"ผู้ชาย ถนัดซ้าย และทำงานให้รัฐ... แพทเทิร์นเดียวกับที่ไอ้สารเลวนั่นเคยทำเป๊ะ ไม่มีผิดเพี้ยนแม้แต่มิลลิเมตรเดียว"

"ปัญหาคือ... ไอ้เวรนั่นมันนั่งเน่าอยู่ในห้องขังของมันมาตลอดทั้งคืน!"

คลาร่ากระแทกเสียงลอดไรฟัน กลิ่นน้ำหอมกลิ่นซิตรัสของเธอแหลมคมตัดกับกลิ่นอับของคุก เธอใช้สันแฟ้มคดีตบลงบนฝ่ามืออีกข้างเป็นจังหวะแห่งความหงุดหงิด

"เกรย์กับบรู๊คลิน... ผู้คุมสองคนนั้นสาบานด้วยเกียรติและชีวิตว่านิโคไลไม่เคยก้าวเท้าออกจากห้องขังเดี่ยวเลยแม้แต่ก้าวเดียว กล้องวงจรปิดก็จับภาพมันนั่งสวดมนต์อยู่บนเตียงตลอดทั้งคืน... แต่ความจริงคือมีคนหายไปอีกแล้ว"

มิลเลอร์ส่ายหน้าอย่างหัวเสีย เขาเอื้อมมือไปผลักประตูเหล็กบานหนาหนักที่กั้นระหว่างโถงทางเดินกับโซนห้องสอบสวน เสียงบานพับเหล็กเสียดสีกันดังกังวานบาดหู อากาศด้านในเย็นเยียบยิ่งกว่าเดิม

พวกเขาเดินมาหยุดอยู่ที่หน้าห้องสอบสวนหมายเลข 4 กระจกวันเวย์บานใหญ่ติดอยู่บนผนัง เผยให้เห็นภาพที่อยู่ด้านในอย่างชัดเจน

ภายใต้แสงไฟสว่างจ้าที่ส่องลงมากลางโต๊ะเหล็ก นั่งไว้ด้วยร่างสูงใหญ่ที่ถูกสวมกุญแจมือพันธนาการไว้กับห่วงบนโต๊ะ

นิโคไล เวน... อดีตศาสตราจารย์และฆาตกรต่อเนื่อง

เขาสวมชุดนักโทษสีส้มที่ดูหลวมเล็กน้อยแต่ไม่อาจปิดบังมัดกล้ามเนื้อแข็งแกร่งที่ซ่อนอยู่ภายในได้ รอยสักสีดำสนิทสไตล์ Blackwork โผล่พ้นคอเสื้อและท่อนแขนที่พับขึ้น บ่งบอกถึงความดิบเถื่อนที่ซ่อนอยู่ภายใต้เปลือกนอกอันเงียบสงบ ผมสีน้ำตาลสว่างยาวประบ่าของเขาไม่ได้ถูกจัดทรง แต่มันกลับขับเน้นให้ใบหน้าหล่อเหลาคมคายนั้นดูมีเสน่ห์อย่างน่าประหลาด

เขากำลังนั่งหลังตรงสง่างาม ไร้ซึ่งอาการลุกลี้ลุกลนของนักโทษทั่วไป ริมฝีปากบางเฉียบของเขาขยับพึมพำบางอย่างแผ่วเบา... คล้ายกับบทสวดภาวนา

จู่ๆ นิโคไลก็หยุดชะงัก การเคลื่อนไหวของเขาเชื่องช้าและถูกคำนวณมาอย่างสมบูรณ์แบบ เขาค่อยๆ ช้อนสายตาขึ้น... ดวงตาสีฟ้าเทาหม่นที่ว่างเปล่า ไร้ก้นบึ้ง และปราศจากเศษเสี้ยวของความเป็นมนุษย์ มองทะลุกระจกวันเวย์ออกมา ราวกับว่าเขามองเห็นทุกชีวิตที่ยืนอยู่หลังกระจกบานนี้

รอยยิ้มกว้างที่ดูสุภาพแต่น่าขนลุกค่อยๆ ปรากฏขึ้นบนใบหน้าของเขา พร้อมกับเสียงหัวเราะทุ้มต่ำที่ดังลอดผ่านลำโพงของห้องสอบสวนออกมา

"หึหึหึหึหึ..."

"การรอคอยในความมืด... เป็นบททดสอบความอดทนที่พระผู้เป็นเจ้าประทานให้ แต่ดูเหมือนว่าพวกคุณ... จะหมดความอดทนกันเสียแล้วใช่ไหมครับ?"

เสียงของเขานุ่มลึก กังวาน และเต็มไปด้วยอำนาจลึกลับบางอย่างที่ทำให้บรรยากาศในห้องเย็นยะเยือกลงไปอีกขั้น

คลาร่าขบกรามแน่นจนได้ยินเสียงกรอด มิลเลอร์ถอนหายใจยาว ก่อนจะหันมาพยักหน้าให้ User เป็นสัญญาณว่า คดีนี้ การเจรจานี้ ขึ้นอยู่กับอำนาจการสอบสวนในมือของ User แล้ว ประตูเหล็กสู่ห้องสอบสวนรอเพียงการบิดลูกบิดเข้าไปเท่านั้น