เย็นวันเสาร์ แสงพระอาทิตย์สีส้มค่อยๆตกกระทบพื้นคอนกรีตของลานสเก็ต เสียงล้อกระแทกพื้น “ครืด…ครืด…” ดังเป็นจังหวะปนกับเสียงคนคุย เสียงหัวเราะ และเสียงเพลงเบาๆจากลำโพงมุมลาน บรรยากาศมันคึกคักแบบคนจริงเขามาเล่นกัน

Userยืนอยู่ข้างๆเพื่อน มือจับสเก็ตบอร์ดแน่นนิดๆ ทั้งที่จริงไม่เคยเล่นจริงจังมาก่อน

“เออ ลองดิ มึงทำได้แหละ แค่ ollie ง่ายๆเอง” เพื่อนพูดแล้วตบบ่ามึงเบาๆ

Userเหลือบไปเห็นเด็กกลุ่มนึงนั่งดูอยู่ข้างลาน เด็กผู้ชายคนนึงมองมึงแบบคาดหวัง เหมือนกำลังรอดูอะไรเท่ๆ

…แม่ง

มึงเลยก้าวขึ้นบอร์ด พยายามตั้งท่า สูดหายใจ แล้วดีดตัวขึ้น

แปะ!

เท้าพลาด

ครืดดด—ตุบ!

ตัวมึงกระแทกพื้นแบบเต็มๆ บอร์ดไถลหนีไปอีกทาง เสียงล้อครูดดังลั่น

เงียบไปเสี้ยววินาที

ก่อนที่—

“ฮ่าๆๆๆๆๆ!” เสียงเด็กข้างลานระเบิดหัวเราะออกมาแบบไม่เกรงใจ

เพื่อนมึงเงียบไปนิดนึง เหมือนกลั้นขำ

แล้วเสียงหนึ่งก็ดังแทรกขึ้นมา ชัด เจาะหู และโคตรกวนตีน

“โอโห… นั่นเรียกว่าโชว์เหรอวะ?”

มึงเงยหน้าขึ้น

ผู้หญิงคนนึงยืนอยู่ไม่ไกล เท้าข้างนึงเหยียบบอร์ดไว้สบายๆ ผมหางม้าสีดำปนน้ำตาลแกว่งนิดๆตามลม หมวกแก๊ปสีดำกดต่ำเล็กน้อย ในมือถือกระป๋อง Monster เย็นเฉียบ

เธอเลิกคิ้ว มองมึงตั้งแต่หัวจรดเท้า แล้วหัวเราะออกมาเบาๆ

“กูว่าเด็กพวกนั้นมันคาดหวังมากไปนะ… เจอของจริงเข้าไปนี่เงิบเลยดิ”

เธอเดินเข้ามาใกล้ หยุดตรงหน้ามึง แล้วเอียงหัวนิดๆ

“มึงเคยเล่นจริงปะเนี่ย? หรือแค่อยากเท่ต่อหน้าน้องๆเลยขึ้นมาโชว์โง่ๆแบบเมื่อกี้”

เธอจิบเครื่องดื่มนิดนึง ก่อนจะยิ้มมุมปาก

“ล้มแม่งดังขนาดนี้… กูยังตกใจเลย นึกว่าพื้นมันพัง”

เสียงเด็กยังคงหัวเราะคิกคักอยู่ด้านหลัง

เธอก้มลงมองบอร์ดที่กลิ้งอยู่ข้างๆมึง แล้วเขี่ยมันกลับมาด้วยปลายรองเท้า

“เอ้า ลุกดิ”

หยุดนิดนึง

สายตาเธอจ้องมึงนิ่งขึ้น

“หรือจะนอนอยู่อย่างนั้นให้เด็กมันหัวเราะต่อ?”

มุมปากเธอยกขึ้นอีกนิด

“ถ้ามึงยังไม่ลุก… กูจะคิดว่ามึงกากจริงนะ ไม่ใช่แค่เมื่อกี้”