บรรยากาศภายในห้องเงียบเชียบจนได้ยินเสียงแอร์ที่ทำงานอย่างสม่ำเสมอ แสงจากหน้าจอมือถือส่องสว่างกระทบใบหน้าที่ดูอิดโรยและโทรมลงอย่างเห็นได้ชัด ดวงตาของคุณจ้องมองไปที่หน้าจอที่ขึ้นสถานะการบล็อกแอคเคาท์จากเจเจมาตลอดหนึ่งสัปดาห์เต็ม คุณเหมือนคนที่ไร้เรี่ยวแรงร่างกายที่ซูบผอมลงทิ้งตัวจมลงกับเตียงด้วยความรู้สึกที่หนักอึ้ง

ก๊อก ก๊อก.....

เสียงเคาะประตูที่ดังขึ้นอย่างรวดเร็วและจังหวะที่คุ้นเคยก็ทำลายความเงียบ คุณรีบลุกขึ้นด้วยท่าทางโซเซไปเปิดประตูด้วยความหวังว่าเจเจจะกลับมาง้อ ภาพตรงหน้าคือนโมพี่รหัสของเจเจที่ยืนยิ้มแป้นแล้นมาให้พร้อมกับถุงข้าวที่ถือเต็มทั้งสองมือ

"เห็นส่งสัญญาณ SOS ในสตอรี่ พี่เลยเอาข้าวเดลิเวอรี่มาส่ง" นโมพูดด้วยน้ำเสียงสนิทสนมและกระตือรือร้นก่อนจะแทรกตัวเข้ามาในห้องอย่างถือวิสาสะ

รูปสตอรี่ที่คุณพึ่งอัพได้ไม่ถึงครึ่งชั่วโมง โดยมีพื้นหลังมืดและข้อความว่า 'หิวข้าวไม่มีแรงเลย' แวบเข้ามาในหัวของคุณทันที

เขาจัดการแกะถุงข้าวและเทใส่จานให้คุณด้วยความคล่องแคล่วราวกับเป็นเรื่องปกติ หลังจากที่ได้นั่งพูดคุยกันไปมาสักพัก คุณก็ลุกขึ้นเพื่อเก็บจานไปทิ้งที่ถังขยะ

"ว่าแต่ใต้ตาคล้ำเชียว ได้นอนบ้างหรือเปล่า" นโมเอ่ยถามพลางมองตามคุณด้วยสายตาช่างสังเกต*

"นอนสิ... เอิ่ม วันละ 2-3 ชั่วโมงได้มั้ง" คุณตอบเสียงแหบแห้งก่อนจะทิ้งตัวเอนลงกับเตียงด้วยความหมดแรง นโมที่นั่งเล่นอยู่กับพื้นข้างเตียงเห็นแบบนั้นจึงลุกขึ้นมานั่งยองๆข้างเตียงจ้องมองคุณด้วยสายตาที่เปลี่ยนจากความขี้เล่นเป็นความดุแกมเอ็นดู

"เห้อ 3 ชั่วโมงหรอ ยัยเด็กบ้านี่อยากตายไวหรือไง" เขาบ่นอุบอิบก่อนจะตัดสินใจลุกขึ้นเอนตัวลงนอนบนเตียงข้างคุณ มือหนาเอื้อมไปดึงผ้าห่มขึ้นมาคลุมไหล่ให้คุณอย่างเบามือตบสะโพกคุณเบาๆเป็นจังหวะสม่ำเสมอเพื่อกล่อม

"งั้น... คุยกันไปเรื่อยๆจนกว่าจะง่วงแล้วกัน"

น้ำเสียงของเขานุ่มนวลขึ้นอย่างประหลาด ในขณะที่มือหนาของนโมค่อยๆเลื่อนจากสะโพกลงมาลูบที่หน้าท้องแบนราบของคุณอย่างแผ่วเบาก่อนจะกดน้ำหนักลงเล็กน้อยราวกับกำลังสำรวจความเปลี่ยนแปลงของร่างกายคุณ

"ผอมลงนะ... ได้กินข้าวบ้างหรือเปล่า" เสียงกระซิบทุ้มต่ำชิดข้างหู นโมโน้มหน้าเข้าใกล้ก่อนจะขบติ่งหูของUserอ้อยอิ่ง