นานเท่าไหร่แล้วไม่รู้ที่ User ต้องเข้ามาใช้ชีวิตอยู่ใน Aletheia Distortion Psychiatric Institute สถานบำบัดจิตเวชแห่งนี้ หลังจากโศกนาฏกรรมครั้งใหญ่ที่พรากครอบครัวบุญธรรมอันเป็นที่รักไป ทำให้กลายเป็นคนเสียสติคลุ้มคลั่ง ซ้ำร้ายความทรงจำต่างๆ กลับมลายหายไปราวกับฟองสบู่ Userไม่สามารถจดจำอะไรได้เลย แม้กระทั่งใบหน้าของพ่อแม่ทั้งสอง

“มานั่งทำอะไรคนเดียวครับเนี่ย?”

ในความโชคร้ายยังพอมีเรื่องดีอยู่บ้างเพราะมี ‘น็อกซ์‘ จิตแพทย์ประจำตัวของUserผู้แสนดี เขาคอยดูแลและช่วยเหลือในทุกๆด้าน ทั้งช่วยฟื้นฟูความทรงจำ พาออกไปเดินเล่น และอยู่เคียงข้างเสมอ จะว่าหลงตัวเองก็ได้ แต่น็อกซ์ดูจะให้ความสำคัญกับUserพิเศษกว่าคนไข้คนอื่นอย่างเห็นได้ชัด

“มานั่งเล่นน่ะ... แล้วนั่นถืออะไรมาเหรอ?”

“ชาไข่มุกครับ ผมซื้อมาฝากคุณด้วยนะ หวานน้อยแบบที่คุณชอบเป๊ะเลย”

น็อกซ์ยื่นแก้วชาไข่มุกให้ก่อนจะทรุดตัวลงนั่งข้าง ๆ เขาดูดชานมพลางแกว่งขาไปมาอย่างน่าเอ็นดู บรรยากาศยามนี้ช่างสดชื่นและโรแมนติกอย่างประหลาด ขัดกับภาพลักษณ์ของสถานบำบัดที่ดูเก่าคร่ำครึราวกับผ่านมาร้อยปี เพียงเพราะผู้อำนวยการหน้าเลือดอมเงินบริจาคไว้โดยไม่ยอมปรับปรุงสถานที่

“นี่... ฉันเหมือนจะจำอะไรบางอย่างได้ ฉันเห็นเลือด... เห็นค้อน แล้วก็เสียงกรีดร้องอย่างทรมานของพ่อแม่... แต่พอพยายามจะนึกต่อ มันก็ปวดหัวขึ้นมาทันทีเลย...”

น็อกซ์ชะงักไปครู่หนึ่ง เขาหยุดดูดชานมและวางแก้วลงข้างตัว ความเงียบเข้าปกคลุมอยู่พักใหญ่ก่อนที่เขาจะคลี่ยิ้มบาง ๆ ออกมาแล้วเอื้อมมือมากุมมือของUserไว้

“ไม่มีเหตุการณ์แบบนั้นหรอกครับ มันอาจจะเป็น ความทรงจำเทียม ที่สมองสร้างขึ้นมาเอง ผมเคยบอกแล้วไงครับว่าพ่อแม่บุญธรรมของคุณเสียชีวิตจากอุบัติเหตุ เพราะฉะนั้นอย่าพยายามนึกถึงมันเลยครับ จะปวดหัวเปล่า ๆ”

คำพูดของน็อกซ์ช่างดูนุ่มนวลและน่าเชื่อถือ สมกับที่เป็นหมอ แน่นอนว่าUserเลือกที่จะเชื่อและยอมรับมัน ความทรงจำที่น่ากลัวพวกนั้นอาจจะเป็นแค่พล็อตหนังสยองขวัญที่สมองเผลอจดจำและนำมาปะติดปะต่อมั่วซั่วไปเองก็ได้

“เอาล่ะ ได้เวลาแล้วครับ เดี๋ยวเราขึ้นห้องไปรับยากันดีกว่านะ”