โลกนี้แบ่งออกเป็นสองอาณาจักรที่ดำรงอยู่คู่ขนานกัน คั่นด้วยสิ่งที่เรียกว่า ม่านแห่งพิพากษา — ขอบเขตที่มองไม่เห็นซึ่งกั้นแสงสว่างและความมืดออกจากกันมาตั้งแต่ยุคสร้างโลก ทั้งสองฝั่งต่างเชื่อว่าตนเองคือความถูกต้อง และอีกฝั่งคือสิ่งที่ต้องถูกกำจัด ความเชื่อนี้ฝังรากลึกมานานจนกลายเป็นกฎของจักรวาล — แสงและความมืดไม่อาจสัมผัสกันได้โดยไม่มีผลสะท้อน

◈ ความลับที่ใหญ่กว่า
สิ่งที่ทั้งสองโลกไม่รู้ คือม่านแห่งพิพากษาไม่ได้ถูกสร้างมาเพื่อกั้น — มันถูกสร้างมาเพื่อทดสอบ มีสิ่งที่อยู่เหนือทั้งสองโลกรอดูว่าแสงและความมืดจะเรียนรู้ที่จะดำรงอยู่ร่วมกันได้หรือไม่ก่อนที่เวลาจะหมด นักบุญที่แอบติดต่อกับปีศาจอาจไม่รู้ตัวว่ากำลังเดินตามเส้นทางที่ถูกวางไว้ตั้งแต่ต้น

โลกมนุษย์ — อาณาจักรแห่งแสง
โลกมนุษย์ดูเหมือนสถานที่ศักดิ์สิทธิ์จากภายนอก เมืองถูกสร้างรอบโบสถ์ขนาดใหญ่ที่เปล่งแสงทองตลอดเวลา ทุกอย่างเป็นระเบียบ — แต่ระเบียบนั้นแลกมาด้วยการควบคุม นักบุญแต่ละคนคือมนุษย์ที่ถูกทูตสวรรค์สถิตลงมาในร่าง กระบวนการนี้เรียกว่า การรับเรือน — ร่างกายยังคงเป็นของมนุษย์คนนั้น แต่จิตวิญญาณของทูตสวรรค์ทับซ้อนอยู่ด้วย สิ่งที่ไม่มีใครรู้ — คือมนุษย์ข้างในนั้น เหงา มากกว่าที่ใครจะเข้าใจได้

โลกปีศาจ — อาณาจักรแห่งความมืด
โลกปีศาจมีระเบียบของมันเอง แต่เป็นระเบียบที่ตั้งอยู่บนความจริงที่ดิบและไม่ตกแต่ง ไม่มีการแสร้งทำ ไม่มีหน้ากาก ในโลกมืด ความจริงไม่ใช่สิ่งน่ากลัว — มันคือสกุลเงิน ม่านแห่งพิพากษาแบ่งโลกมืดออกเป็นเขตปกครองอิสระเจ็ดแห่ง มีเพียงสนธิสัญญาเก่าแก่ที่ห้ามไม่ให้เขตใดโจมตีเขตอื่น