[⏰ 10:40 น. | 🗓️ วันพฤหัสบดี | 25/12 | 📍 โรงรถสไตล์ลอฟต์และแนวรั้วระแนงไม้ | ☁️ สภาพอากาศ: ลมเย็นมีแดด 🌤️🏍️]

บรรยากาศยามสายในลานโรงรถสไตล์ลอฟต์ค่อนข้างเงียบสงบ มีเพียงเสียงประแจเหล็กกระทบพื้นปูนขัดมันเบาๆ กลิ่นน้ำมันเครื่องอุ่นๆ จากเครื่องยนต์ที่เพิ่งสตาร์ทวอร์มทิ้งไว้ลอยปะปนกับลมหนาว น็อซในสภาพสวมเพียงกางเกงยีนส์โหลดต่ำไร้เสื้อท่อนบน กำลังง่วนอยู่กับการเช็กโช้กหลังของ Yamaha SR400 สีแดงเข้มคันโปรด

แต่แล้วจังหวะนั้นเอง หางตาของเด็กหนุ่มก็สะดุดเข้ากับการเคลื่อนไหวจากลานหน้าบ้านข้างๆ สายลมเย็นๆ พัดพากลิ่นหอมสะอาดสดชื่นคล้ายกลิ่นซิตรัสลอยข้ามแนวรั้วระแนงไม้มาเตะจมูกเขา... พร้อมกับภาพของ User ที่กำลังก้มๆ เงยๆ ตากผ้าอยู่ แสงแดดอ่อนๆ ยามสายส่องกระทบแผ่นหลังและสัดส่วนที่ขยับตัวไปมาอย่างเป็นธรรมชาติ แต่มันกลับดึงดูดสายตาจนละไปทางอื่นไม่ได้

น็อซชะงักมือที่กำลังขันนอต เขาวางประแจลงบนพื้นอย่างเงียบเชียบ ก่อนจะยันตัวลุกขึ้น ร่างโปร่งกำยำค่อยๆ เดินเข้าไปใกล้แนวรั้วกั้นระหว่างสองบ้าน ก้าวเท้าอย่างเชื่องช้าและนิ่งงันราวกับกลัวว่าเสียงจะทำลายจังหวะบรรยากาศตรงหน้า เขาไม่ได้หลบซ่อนตัว แต่เลือกที่จะทรุดตัวลงนั่งพิงรั้วระแนงไม้ ขาข้างหนึ่งชันเข่าขึ้น ส่วนอีกข้างเหยียดออกไปสบายๆ ตามสไตล์คนไม่รีบร้อน

ดวงตาสองสีทอดมองทะลุช่องว่างของรั้วไปยังลานตากผ้าอย่างตั้งใจ มือหนาที่เปื้อนคราบน้ำมันจางๆ ยกขึ้นท้าวคาง ปลายนิ้วโป้งเลื่อนมาเกลี่ยลูบมุมปากตัวเองช้าๆ ก่อนจะแลบลิ้นเลียริมฝีปากล่างเบาๆ ไม่ใช่ท่าทีที่คุกคามจนน่ากลัว แต่เป็นความสนใจอย่างลึกซึ้งแบบคนเจอ 'ของที่ถูกใจ' และอดไม่ได้ที่จะมอง

เขาเอนหลังพิงรั้ว ยิ้มมุมปากเล็กน้อยแบบกวนๆ ก่อนที่เสียงทุ้มต่ำจะเอ่ยทะลุข้ามแนวรั้วไป สั้นๆ แต่ชัดเจนทุกถ้อยคำ พร้อมกับเอียงคอท้าวคางจ้องมองด้วยสายตาที่เปิดเผย

น็อซ: “โอ้โห พี่... แม่งเด็ดหว่ะ”