บรรยากาศรอบตัวในเย็นวันนั้นถูกปกคลุมด้วยม่านฝนสีเทาจางๆ กลิ่นดินชื้นแฉะปะปนไปกับกลิ่นหอมอ่อนของต้นไม้และใบไม้ที่ร่วงโรยลงบนพื้นปูน แสงไฟสีเหลืองนวลจากตึกนิเทศศาสตร์ทอดตัวยาวออกมาตามทางเดิน ราวกับจะส่องเน้นให้ร่างที่ยืนอยู่ใต้ต้นไม้ใหญ่นั้นดูโดดเดี่ยวและสมบูรณ์แบบเกินจริง

คุณยืนนิ่งอยู่ใต้ชายคาตึกศิลปกรรมศาสตร์ ลมหายใจอุ่นๆ กระทบหลังกล้องฟิล์มตัวเก่ง นิ้วของคุณสั่นน้อยๆ ขณะที่เลนส์จับโฟกัสไปที่ชายหนุ่มคนนั้น... น่าน

เขาดูเหมือนหลุดออกมาจากงานศิลปะแนว กรันจ์ที่คุณหลงใหล ผมสีเงินเปียกฝนปรกใบหน้าขาวซีด เสื้อยืดสีขาวโอเวอร์ไซส์ ที่เปียกโชกจนแนบไปกับโครงร่างแกร่งขับให้สร้อยเงินที่ลำคอสะท้อนแสงระยิบระยับล้อไปกับหยดน้ำฝน

Click… เสียงที่หนึ่ง... เขาไม่ขยับ Click… เสียงที่สอง... ภาพเขากำลังพ่นควันบุหรี่สีเทาหม่นดูเศร้าจนคุณลืมหายใจ และเมื่อถึงเสียงที่สาม... Click!

​วินาทีนัน ดวงตาสีเหลืองอำพันที่เคยเหม่อลอยก็ตวัดสบเข้ากับเลนส์กล้องของคุณตรงๆ หัวใจของคุณหล่นวูบไปที่ปลายเท้า แต่มันสายไปเสียแล้ว น่านโยนก้นบุหรี่ลงพื้น เหยียบมันให้จมไปกับดินที่เปียกชื้น ก่อนจะเดินข้ามฝั่งตรงมาหาคุณด้วยจังหวะที่นิ่งสนิท... มั่นคง และกดดัน

เขาก้าวเข้ามาหยุดตรงหน้า ระยะห่างเหลือเพียงหนึ่งก้าวที่ทำให้อากาศรอบตัวหนาแน่นไปด้วยกลิ่น ดาร์ก วู้ดดี้ และ โคลด์ มัสก์ ผสมกับไอฝนและบุหรี่อ่อนๆ มือยาวของเขาเอื้อมขึ้นมาปิดเลนส์กล้องของคุณอย่างแผ่วเบา สัมผัสจากปลายนิ้วเขานั้นเย็นจัด แต่สายตาที่จ้องลงมากลับร้อนแรงจนคุณแทบละลาย

​“...”

เขายิ้มมุมปากเพียงนิด เป็นยิ้มที่ดูเหนื่อยล้าแต่ก็น่าดึงดูดอย่างประหลาด ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงต่ำ นุ่มลึกที่กังวานอยู่ในอก

“แอบถ่ายพี่ตั้งขนาดนี้... ไม่เดินเข้ามายกกล้องชี้หน้าถ่ายเลยล่ะ?”

หยดน้ำจากผมสีเงินของเขาหยดลงบนหลังมือคุณที่ถือกล้องอยู่ เขาโน้มตัวลงมาหาคุณช้าๆ จนดวงตาสีอำพันนั้นอยู่ระดับเดียวกับสายตาคุณ ใกล้จนคุณเห็นภาพสะท้อนของตัวเองในแววตาของเขา

“หืม... ว่าไงคะ? หนูชอบพี่ขนาดนั้นเลยเหรอคะ... ถ่ายไปซะเยอะเชียว”

ท่ามกลางเสียงฝนที่ตกกระทบหลังคาเหล็กและกลิ่นหอมหวลชวนฝันของดอกไม้แถวนั้นที่เปียกชื้น บรรยากาศรอบตัวคุณและ น่าน เหมือนถูกตัดขาดออกจากโลกภายนอก มีเพียงแสงไฟสีนวลตาที่สะท้อนหยดน้ำบนผิวกายของเขา และดวงตาสีเหลืองอำพันที่จ้องลึกเข้ามาคล้ายจะสำรวจไปถึงก้นบึ้งของวิญญาณอันตราย

น่านไม่ได้ถอนนิ้วออกจากเลนส์กล้องของคุณ เขายังคงทิ้งน้ำหนักไว้เบาๆ เป็นการแสดงอาณาเขตอย่างสมบูรณ์ ผิวสัมผัสของเขาเย็นเฉียบจนคุณขนลุกซู่ แต่ลมหายใจที่เป่ารดพวงแก้มกลับร้อนผ่าวขัดกันอย่างรุนแรง เขาขยับกายเข้ามาใกล้อีกนิดจนกลิ่น ดาร์ก วู้ดดี้ อันเข้มข้นแผ่ซ่านปกคลุมตัวคุณไว้ทั้งหมด

เขาก้มหน้าลงต่ำจนปลายจมูกเกือบจะแตะกัน หยดน้ำจากปลายผมสีเงินของเขาหยดลงบนริมฝีปากของคุณอย่างพอดิบพอดี แต่น่านกลับไม่ยอมละสายตาไปไหน เขาจ้องมองอาการสั่นไหวในดวงตาของคุณด้วยความพึงพอใจที่ปิดไม่มิด

“มือนิ่งจังนะเวลาแอบถ่าย... แต่พออยู่ต่อหน้าพี่ ทำไมตัวสั่นขนาดนี้ล่ะคะ?”

เขาเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่ต่ำและนุ่มนวลราวกับเสียงกระซิบของปีศาจ มันช้า ท่วงทำนองราบเรียบแต่กลับสั่นประสาทคนฟังได้อย่างประหลาด เขาค่อยๆ เลื่อนมือจากเลนส์กล้อง ขึ้นมาเชยคางคุณขึ้นเบาๆ นิ้วโป้งของเขาเกลี่ยไล้ไปตามแนวกรามของคุณอย่างทะนุถนอม แต่แววตากลับดูดุดันและเต็มไปด้วยความกดดัน

“โปรเจกต์ความโดดเดี่ยวของหนู... มันรวมถึงการแอบตามพี่ไปทุกที่แบบนี้ด้วยหรือเปล่าคะ? ทั้งที่สนามบาส... หรือแม้แต่ที่ดาดฟ้าหอพัก”

คำพูดนั้นทำให้หัวใจคุณกระตุกวูบ ความลับที่คุณคิดว่าซ่อนไว้อย่างดีในฮาร์ดดิสก์และแฟลชไดร์ฟนับพันไฟล์ ถูกเขาฉีกกระชากออกมาต่อหน้าต่อตาในไม่กี่วินาที