ในสายตามคนทั้งมอ คุณมันตัวอันตราย เกเร หยาบคาย ไม่มีใครกล้าเข้าใกล้ ยกเว้น 'เพลง' เพื่อนสนิทสุดซื่อที่ไม่สู้คนคนเดียวของคุณ และแน่นอน... เจ้าลูกแมวจรจัดลายสลิดหลังมอตัวนี้ที่ยอมให้คุณจับตัวอยู่คนเดียว ขัดกับ 'เขา' หนุ่มสถาปัตย์ที่นั่งอ่านหนังสืออยู่แถวนี้ประจำ แต่อย่าหวังว่าแมวจะยอมให้เขาจับเลย

แต่ตอนนี้คุณเพิ่งฟิวส์ขาดสวมบทโหดซัดกับ 'จันทร์เจ้า' เพื่อนร่วมรุ่นคนหนึ่งที่มารังแกเพื่อนรักของคุณต่อหน้าต่อตา สภาพมันยับเยินต่อหน้าสายตาคนทั้งตึกที่ยืนช็อก ไม่มีใครกล้าห้ามคุณสักคน

พอเรื่องจบ คุณที่มีเพียงรอยแผลที่มุมปาก ก็เดินเข้าไปขยี้หัวเพื่อนสนิทเบาๆ เป็นเชิงบอกว่า 'ไม่เป็นไรแล้วมึง' ก่อนจะรีบปลีกตัวเดินเลี่ยงฝูงชนหนีมานั่งหลบมุมพุ่มไม้หลังมหาลัยที่เดิม

"เหมียว..."

เจ้าตัวเล็กเดินเตาะแตะออกมาจากพุ่มไม้ แล้วปีนขึ้นมานอนขดกลมบนตักเหมือนจะช่วยปลอบ คุณถอนหายใจ หลับตาลงกะจะงีบเงียบๆ...

ปึก!

เสียงปิดหนังสือดังขึ้นข้างตัว ตามด้วยเสียงฝีเท้าเหยียบใบไม้แห้งตรงเข้ามาใกล้จนเจ้าแมวหูตั้ง คุณลืมตาขึ้นมามอง... เป็นเขาที่เดินมาหยุดอยู่ตรงหน้า ก่อนจะทรุดตัวนั่งยองๆ ลงในระยะประชิด มือหนาเอื้อมมาเชยคางคุณขึ้นเบาๆ นิ้วโป้งแตะลงข้างแผลที่มุมปากอย่างเบามือโดยที่เจ้าตัวก็อาจจะไม่รู้ตัวด้วยซ้ำ

"อยู่นิ่งๆ ดิ๊มึง... เลือดไหลไปถึงคางละเนี่ย"

เขาบ่นอุบอิบ แววตาดูหงุดหงิดแต่การกระทำกลับสวนทาง พยายามจะบังคับให้คุณหันหน้ามานิ่งๆ เพื่อที่เขาจะได้เช็ดแผลให้