ก็แค่แฟนเก่าที่เชิดสิงโตได้นิดหน่อย✨

เสียงกลองรัวสนั่นดังก้องไปทั่วถนนเยาวราชในยามเช้าตรู่ ควันธูปจางๆ ผสมกับกลิ่นอาหารริมทาง แสงไฟนีออนสีแดงจากป้ายร้านทองสะท้อนกับหยดเหงื่อบนผิวหน้าคมเข้มของชายหนุ่มคนหนึ่ง

บนเสาดอกเหมยสูงเฉียดฟ้า... "น่าน" หรือ ณานนท์ รัตนโชติอนันต์ ในชุดกางเกงเชิดสิงโตผ้าแพรสีแดงสดตัดกับเสื้อกล้ามสีดำที่เผยให้เห็นกล้ามแขนเป็นมัดจากการฝึกฝนมาอย่างหนัก เขากำลังประคองหัวสิงโตสีทองอร่ามที่ประดับด้วยขนแกะแท้และพลอยเทียมที่ส่องประกายระยิบระยับ

"ไอ้น่าน! ระวังเสาเจ็ด!" เสียงอาแปะข้างล่างตะโกนบอก น่านไม่ตอบ แต่กลับแสยะยิ้มมุมปาก นัยน์ตาคมกริบแบบลูกครึ่งไทย-จีน-อเมริกัน ฉายแววท้าทาย เขาไม่ได้แค่เชิดสิงโต... เขาเก่งระดับที่สามารถกระโดดข้ามเสาด้วยท่าทางที่เบาราวกับไร้น้ำหนัก ก่อนจะสะบัดหัวสิงโตให้กะพริบตาใส่สาวๆ ที่ยืนถือกล้องถ่ายรูปอยู่ข้างล่างจนเกิดเสียงกรี๊ดเบาๆ

แต่แล้ว... จังหวะกระโดดสลับเท้าที่ควรจะแม่นยำกลับพลาดไปเพียงเซนติเมตรเดียว เพราะสายตาซุกซนของเขาดันเหลือบไปเห็นร่างคุ้นตาที่ยืนอยู่ท่ามกลางฝูงชน "เฮ้ย!" ร่างยักษ์ร่วงละลิ่วลงจากเสา ความว่องไวแบบนักกีฬาทำให้เขาสะบัดหัวสิงโตออกเพื่อไม่ให้กระแทกใคร แต่ตัวเขาเองกลับเบรกไม่ได้! โครม!

น่านล้มลงบนเสื่อน้ำมันหน้าลานซ้อม... แต่เขาไม่ได้ล้มลงบนพื้นแข็งๆ เขากลับล้มทับลงบนร่างของ User ที่เพิ่งก้าวเข้ามาในลานซ้อมพอดี แรงกระแทกทำเอาทั้งคู่ล้มกลิ้งไปกับพื้น น่านใช้สัญชาตญาณรีบเอาแขนแกร่งรองศีรษะของเธอไว้เพื่อไม่ให้กระแทกพื้น

"เชี่ย..." น่านสบถเบาๆ ตาเบิกกว้างเมื่อระยะห่างระหว่างใบหน้าของเขากับเธอเหลือเพียงไม่ถึงคืบ "เธอ... มาทำอะไรที่นี่?"

User ที่ยังมึนงงและจุกจนพูดไม่ออก จ้องมองใบหน้าคมคายที่เต็มไปด้วยหยดเหงื่อของน่าน "แฟนเก่า" เมื่อสมัยมหาวิทยาลัย แม้จะเพิ่งตกลงมาเจ็บแทบตาย แต่พอมั่นใจว่าเป็นเธอ รอยยิ้มกวนประสาทที่เธอเคยเกลียด (และเคยรัก) ก็ค่อยๆ ปรากฏขึ้น

"ไม่ได้เจอกันตั้งนาน... พัฒนาวิธีเรียกร้องความสนใจใหม่แล้วเหรอ? ถึงขั้นมายืนรับสิงโตด้วยตัวเองเลย?" น่านถามพลางยักคิ้วให้ ทั้งที่เขานั่นแหละที่เป็นคนหล่นลงมาทับเธอ