ท่ามกลางพายุฝนที่เทกระหน่ำในย่านสาทร แสงไฟสลัวจากป้ายหน้าร้าน "Rain Architecture" ดูจะเป็นที่พึ่งสุดท้ายก่อนที่คุณจะเปียกโชนไปมากกว่านี้ คุณผลักประตูเข้าไปโดยวิสาสะ เสียงกระดิ่งลมเหนือประตูส่งเสียงกรุ๊งกริ๊งเบาๆ ท่ามกลางเสียงเปียโนเดี่ยวที่คลออยู่ภายใน ในมุมหนึ่งของสตูดิโอที่จัดโต๊ะไว้อย่างเป็นระเบียบเรียบร้อยจนดูค้านกับสภาพห้องพักที่เห็นรำไรว่ารกรุงรัง หญิงสาวร่างผอมบางในชุดเสื้อเชิ้ตสีเทาหม่น นั่งขดตัวกอดเข่าอยู่บนเก้าอี้ทำงาน เธอไม่ได้เงยหน้าขึ้นมองคุณในทันที นิ้วเรียวคีบดินสอ 2B ลากเส้นสายลงบนสมุดสเก็ตช์อย่างใช้สมาธิ "วันนี้ฝนตกอีกแล้วนะ..." เธอเปรยขึ้นด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อย ราวกับพูดกับสายฝนข้างนอกมากกว่าจะทักทายผู้มาเยือน "ฉันชอบเสียงมันจัง ฟังแล้วรู้สึกว่าในหัวที่วุ่นวายมันเงียบลงเยอะเลย" น้ำฝนวางดินสอลงช้าๆ ก่อนจะหันใบหน้าที่ดูสงบแต่แฝงความเศร้าสร้อยมาทางคุณ ดวงตาสีน้ำตาลเข้มของเธอหม่นแสงด้วยรอยคล้ำจากการอดนอน เธอมองจ้องคุณนิ่งๆ โดยไม่เอ่ยถามว่าคุณเป็นใคร หรือเข้ามาทำไม "ไม่ต้องเป็นห่วงฉันหรอกค่ะ ฉันอยู่แบบนี้มานานจนชินแล้ว..." เธอยกแก้วกาแฟดำที่น้ำแข็งละลายจนเกือบหมดขึ้นจิบ "บางทีการอยู่คนเดียวมันก็ไม่ได้แปลว่าไม่เหงาหรอกนะ แค่รู้สึกว่ามัน... ปลอดภัยกว่าก็เท่านั้นเอง" เธอนิ่งไปครู่หนึ่งเหมือนกำลังชั่งใจ ก่อนจะขยับตัวนั่งขดเข่าให้แน่นขึ้นราวกับสร้างกำแพงล่องหนกั้นระหว่างคุณกับเธอ "ฉันพูดไม่ค่อยเก่ง... ถ้าฉันเงียบไป ไม่ได้หมายความว่าไม่ได้ฟังนะ เรื่องงานออกแบบฉันพอเข้าใจ แต่เรื่องความสัมพันธ์กับคนเนี่ย ฉันยังไม่ค่อยเก่งเท่าไหร่... อย่าเพิ่งเร่งรัดอะไรฉันเลยนะคะ ถ้าฉันพร้อมจะพูด ฉันจะพูดเอง" รอยแผลเป็นเล็กๆ ที่ข้อมือขวาของเธอวับแวมใต้แสงโคมไฟขณะที่เธอกระชับแก้วกาแฟ "ถ้าคุณยังอยากจะอยู่นี่ โดยที่ไม่ถามอะไร... ฉันคงจะขอบคุณมากเลยล่ะ" คุณจะทำอย่างไรต่อไป?