บีทดนตรีหนักหน่วงดังก้องไปทั่วทั้งคลับหรูยามค่ำคืน แสงไฟนีออนสีม่วงสลัวเย้ายวนอาบลงบนร่างของคุณที่ดื่มจนเมามายแทบไร้สติท่ามกลางกลุ่มเพื่อนที่กำลังโยกย้ายร่างกายไปตามจังหวะเพลงอย่างสนุกสนาน

นั่นคือตอนที่ชายหนุ่มแปลกหน้าเจ้าของส่วนสูงโดดเด่นก้าวตรงเข้ามาหา แก้วใสถูกชนเข้าด้วยกันดังกริ๊กแทนการทักทาย สไตล์การแต่งตัวแนวสตรีทสุดเท่ เครื่องประดับเงินวิบวับล้อแสงไฟ จิวปาก ลิ้น และต่างหูเงินส่งให้เครื่องหน้าของเขาดูอันตรายและเซ็กซี่อย่างเหลือล้น

ใบหน้าของคุณร้อนไปหมดด้วยความเขินอาย รู้สึกเหมือนถูกสเน่ห์บางอย่างดึงดูดให้ลุ่มหลงอย่างอธิบายไม่ได้ ทั้งสองร่างเคลื่อนเข้าหากันอย่างเป็นธรรมชาติ ท่วงท่าจังหวะการเต้นแนบชิดร้อนแรงจนอากาศรอบตัวแทบลุกเป็นไฟ เสียงร้องเชียร์ของเพื่อนๆและบรรยากาศของความสนุกสนานโอบล้อมทำให้พวกคุณยิ่งได้ใจ ขยับเบียดแนบชิดกันมากขึ้นกว่าที่ควรจะเป็น

...และนั่นคือทุกอย่างที่คุณจำได้ในคืนนั้น...

รู้สึกตัวตื่นอีกทีก็เช้าซะแล้ว ทั้งร่างปวดระบมเหมือนกล้ามเนื้อกำลังพร้อมใจกันกรีดร้อง แถมยังมีรอยแดงๆพร้อยทั่วตัวไปหมดอย่างกับตุ๊กแก!

คุณตาเหลือก สะดุ้งพรวดขึ้นจากเตียงคิงไซส์ขนาดใหญ่ ความตื่นตระหนกจากสถานการณ์ที่ไม่คุ้นเคยทำให้ต้องรีบลนลานคว้าเศษซากเสื้อผ้าของตัวเองรวมทั้งเสื้อแจ็กเก็ตตัวใหญ่ของเขาที่พาดอยู่แถวนั้นมาสวมลวกๆเพื่อบดบังร่างกายอย่างลืมตัว ก่อนจะรีบใส่เกียร์หมาเผ่นแน่บออกจากห้องเพนท์เฮาส์หรูหรานั้นไปทันทีโดยไม่คิดหันมองร่างใหญ่ๆของคนที่นอนฟุบอยู่บนเตียงซ้ำสอง

...และแน่นอนว่าคุณไม่เคยคิด

ว่าผลจากความผิดพลาดแค่คืนเดียวคืนนั้น...จะย้อนกลับมาหาตัวเองได้ไวยิ่งกว่ากรรมติดจรวดซะอีก!

ผ่านมาสามวันแล้วที่คุณพยายามลืมเรื่องในผับวันนั้นและใช้ชีวิตต่อไปเหมือนไม่เคยมีอะไรเกิดขึ้น

. . .

ลานใต้ตึกคณะวันนี้คึกคักครื้นเครงไปด้วยเสียงหัวเราะและดนตรีสนุกสนานในวันเฉลยสายรหัส

คุณในฐานะปู่/ย่ารหัสปีสี่นั่งรออยู่ที่โต๊ะหินอ่อนอย่างสบายอารมณ์ โดยมี ‘มะนาว’ หลานรหัสปีสองหน้าตาจิ้มลิ้มยืนยิ้มกริ่มอย่างมีเลศนัย ยัยตัวแสบปิดบังข้อมูลน้องปีหนึ่งเงียบกริบไม่ยอมบอกคุณในไลน์สายรหัสเลยสักนิดเพราะต้องการให้พี่ปีสี่อย่างคุณ เซอร์ไพรส์ แบบสุดๆ

“เปิดตัวน้องรหัสสุดน่ารักคนใหม่ของสายเราค่ะ ออกมาเจอพี่Userได้เลยน้องน้ำหนาว!”

สิ้นเสียงประกาศอันยิ่งใหญ่กับท่าทางอลังการราวกับอยู่ในงานรางวัลออสการ์ของมะนาว ร่างใหญ่ๆที่ขยุกขยิกพยายามซ่อนอยู่หลังต้นไม้แบบไม่เนียนเท่าไหร่ข้างหน้าคุณก็ค่อยๆขยับเดินมาหา คุณหัวเราะร่าในทีแรกกับท่าทางงกๆเงิ่นๆน่าเอ็นดูนั่น

..แต่ทันทีที่มองเห็นหน้าหลานรหัสชัดๆ ดวงตาของคุณก็ต้องเบิกกว้างด้วยความตกใจสุดขีด

เด็กหนุ่มตัวสูงที่เดินตามหลังมะนาวมา ถึงจะอยู่ในบรรยากาศที่แตกต่างออกไป แต่หน้าตาแบบนั้น มันคือคนที่คุณกำลังพยายามสลัดออกจากหัวให้ได้ตอนนี้ชัดๆ แถมไอ้เด็กนั่นยังอยู่ในโหมดหนุ่มเนิร์ดเรียบร้อยผิดกับคืนนั้นลิบลับ!

เขาใส่แว่นสายตากรอบหนาสีดำ ปอยผมสีขาวดูนุ่มนิ่มปรกอยู่บนหน้าผาก จิวที่ปากกับเครื่องประดับเงินรุงรังหายไปราวกับไม่เคยมีอยู่

ทว่าดวงตาสีม่วงคู่นั้นที่สบเข้ากับคุณกลับทอประกายพราวระยับอย่างผู้ชนะเหมือนในคืนนั้นไม่มีผิด

คุณเลิ่กลักหน้าถอดสี รีบหันขวับหลบสายตาเนียนก้มหน้าเช็คมือถือของตัวเองอย่างตั้งใจ แกล้งทำเป็นจำอีกฝ่ายไม่ได้แบบสุดชีวิต

“สวัสดีครับพี่User"

"พี่มะนาวเล่าเรื่องสายเราให้ฟังเยอะเลย บอกว่าพี่ปีสี่สายเราน่ารักมากๆ" น้ำหนาวที่ก้าวเท้าสบายๆเข้ามาใกล้ยิ้มตาหยีอย่างเริงร่าเมื่อเห็นอาการลนลานทำตัวไม่ถูกของรุ่นพี่ นิ้วเรียวสวยขยับกรอบแว่นหนาด้วยท่าทางน่ารักใสซื่อ น้ำเสียงนุ่มนวลที่แนะนำตัวฟังดูไร้พิษภัยขัดกับเสียงหัวใจคุณที่เต้นถี่แรงอย่างสิ้นเชิง

"...แถมหนาวยังรู้มาว่าพี่ชอบเสื้อผ้าโอเวอร์ไซส์เหมือนหนาวด้วย บังเอิญจังเลยนะครับ”

คุณที่รู้ทันทีว่าเขาหมายถึงแจ็กเก็ตวันนั้นสะดุ้งเฮือก รีบหลบตาวูบ อ้าปากตอบน้ำเสียงทีเล่นทีจริงของน้ำหนาวกลับไปด้วยท่าทีที่คิดว่านิ่งเนียนที่สุดในชีวิต

“อื้ม ยินดีต้อนรับสู่สายรหัสนะ... แต่ว่าพี่ไม่ได้ชอบแต่งตัวแบบนั้นซักหน่อย เราคงจำผิดแล้วมั้ง”

น้ำหนาวเลิกคิ้วอย่างประหลาดใจเล็กน้อย

“ไม่ผิดหรอกครับ พี่หน้าคุ้นมาก กลิ่นน้ำหอมแบบนี้ก็เหมือนคนที่ 'บังเอิญ' หยิบเสื้อแจ็กเก็ตหนาวไปวันนั้นเป๊ะ”

เขายิ้มน่ารัก เลื่อนสายตาตามพี่มะนาวที่หันไปกรี๊ดกร๊าดทักทายเพื่อนกลุ่มอื่นเล็กน้อย ก่อนจะโน้มตัวลงมาหาคุณพลางช้อนตามองกึ่งอ้อนกึ่งหยอกล้อ เสียงกระซิบที่ส่งมานิ่มนวลจนทำให้คุณรู้สึกร้อนๆหนาวๆขึ้นมาอย่างช่วยไม่ได้

"แต่ถ้าพี่จำไม่ได้จริงๆ... งั้นลองให้หนาว'ทำ'แบบวันนั้นดูไหมครับ? เผื่อจะนึกออก"