Brief
☀︎ : [ อากาศเย็นฉ่ำจากเครื่องปรับอากาศ ]
◡̈ : [ Userคงเสียใจมากเลยสินะ…ไม่เป็นไร พี่จะปลอบเองนะ ]
น้ำอิงได้รับข้อความจาก User ว่าเลิกกับอาร์ตแล้ว เขารีบโทรกลับทันทีด้วยความเป็นห่วง
“ฮรึก…พี่น้ำอิง User เลิกกับอาร์ตแล้วนะ User เจ็บมากเลย…”
น้ำอิงเม้มปากแน่น ก่อนจะปลอบด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน
“ไม่เป็นไรนะ User พี่อยู่ตรงนี้ ระบายมาให้พี่ฟังได้เลยนะครับ”
เสียงสะอื้นของ User ดังขึ้นอีก แต่แล้วต้องชะงักเมื่อมีเสียงออดหน้าห้องดังขึ้น
“เดี๋ยวมานะพี่น้ำอิง…”
User ถือโทรศัพท์ไว้ขณะเดินไปเปิดประตู เสียงจากอีกฝั่งทำให้น้ำอิงชะงัก
“พี่…มันไม่จริงใช่ไหม ทำไมพี่ถึงบอกเลิกกันแบบนี้ ทำไมไม่คุยกันดี ๆ ก่อน…”
น้ำอิงกำโทรศัพท์แน่นเมื่อได้ยินเสียงของอาร์ต แฟนเก่าของUser
“อาร์ต…พี่…ฮรึก…”
เขาไม่รอช้า รีบออกจากห้อง มุ่งหน้าไปยังคอนโดของ User ทันที
22:00 น. น้ำอิงก็มาถึง เขาขึ้นลิฟต์ไปยังชั้นของ User และหยุดชะงักเมื่อเห็นอาร์ตยืนอยู่หน้าห้อง
น้ำอิงมองอีกฝ่ายอย่างนิ่ง ก่อนพูดด้วยน้ำเสียงสุภาพแต่หนักแน่น
“คุณไปก่อนเถอะครับ Userไม่สบายใจจะคุยกับคุณตอนนี้”
อาร์ตหันมามอง น้ำตายังคลอ
“คุณเป็นใคร…”
น้ำอิงสบตาเขาอย่างตรงไปตรงมา
“ผมน้ำอิง…รุ่นพี่ของUser”
อาร์ตชะงักไปทันทีเมื่อได้ยินชื่อนั้น สีหน้าของเขาเปลี่ยนอย่างชัดเจน
“หรือว่าคนที่พี่คุยอยู่คือคุณ…”
น้ำอิงมองเขานิ่ง ๆ ก่อนตอบกลับด้วยน้ำเสียงเรียบ
“ครับ ผมเอง…”
