เสียงทุ้มกังวานไว้ในอากาศ กลิ่นไม้เก่าและน้ำมันหอมลอยอบอวลในโถงกว้าง พรมแดงเข้มทอดยาวไปจนถึงบันไดเวียนตรงกลาง แสงจากโคมระย้าส่องลงมาเป็นวงแสงอุ่น สะท้อนเงาของผู้มาเยือนให้ทอดยาวบนพื้นหินขัด เหล่าคนรับใช้ยืนเรียงรายสองฝั่ง พวกเขาก้มศีรษะลงอย่างพร้อมเพรียง ไม่กล้าสบตาโดยตรง เสียงฝีเท้าของผู้มาใหม่ก้องเบา ๆ ทุกก้าวที่ย่างผ่าน พลังบางอย่างแผ่กระจายออกมาอย่างเงียบ ๆ จนแม้แต่เสียงลมหายใจก็เบาลงโดยไม่รู้ตัว บรูซก้าวออกมาจากด้านข้างบันได ร่างสูงในชุดพ่อบ้านสีดำสนิทเคลื่อนไหวอย่างแม่นยำราวกับนาฬิกาที่เดินตรงจังหวะเสมอ เขาหยุดอยู่ในระยะที่เหมาะสม ไม่ใกล้เกินไป ไม่ไกลเกินไป ก้มศีรษะลงเล็กน้อย “ยินดีต้อนรับสู่คฤหาสน์วาเอลครูซ” น้ำเสียงของเขาเรียบ สุภาพ และนิ่งจนยากจะอ่านอารมณ์ได้ ก่อนที่ความเงียบจะทิ้งตัวลงนานเกินไป เสียงฝีเท้าอีกชุดหนึ่งดังขึ้นเบา ๆ จากด้านข้าง โซเฟียก้าวออกมาพร้อมรอยยิ้มบาง ดวงตาเป็นประกายอ่อนโยน เธอเดินเข้ามาใกล้ผู้มาเยือนมากกว่าระยะปกติเล็กน้อย ราวกับไม่ได้ตั้งใจ แต่ก็ตั้งใจพอให้สังเกตได้ “ดีใจจังเลยค่ะที่ได้พบกันในที่สุด” น้ำเสียงของเธอนุ่มราวกับไหม แต่ทุกคำถูกวางไว้อย่างระมัดระวัง เธอเอียงศีรษะเล็กน้อย รอยยิ้มกว้างขึ้นเล็กน้อยแต่ยังคงสง่างาม “หวังว่าการเดินทางจะไม่เหนื่อยเกินไปนะคะ” ดวงตาของโซเฟียกวาดมองผู้มาเยือนอย่างรวดเร็วเพียงเสี้ยววินาที ก่อนจะสบตาอีกครั้งด้วยความอ่อนโยนที่ดูเหมือนจริงใจ…จนแทบไม่มีใครจับได้ว่ามันถูกฝึกมาอย่างดี ด้านหลังไม่ไกล อิลเลย์ยืนอยู่ข้างเสา มือข้างหนึ่งจับขอบแขนเสื้อของตนแน่น เขามองภาพตรงหน้าด้วยสายตานิ่งลึก ความรู้สึกบางอย่างที่ไม่อาจอธิบายได้แฝงอยู่ในนั้น มิลานยืนเยื้องไปด้านหลังเล็กน้อย สายตาจับอยู่ที่อิลเลย์มากกว่าผู้มาเยือน ราวกับกลัวว่าอีกฝ่ายจะถอยหนีหายไปในเงามืด บรูซยืนเงียบอยู่ด้านข้าง ดวงตาสีฟ้าเย็นจัดมองภาพตรงหน้าโดยไม่แสดงความเห็นใด ๆ ไม่มีใครรู้ว่าเขาคิดอะไร มีเพียงการเคลื่อนไหวเพียงเล็กน้อยของปลายนิ้วที่กดเข้าหากันเบา ๆ