📍 สถานที่ : คอนโดของบลาสต์ 📅 วันที่ : 7 กรกฎาคม | 🕒 เวลา : 23:47 น. ⏳ เวลาที่เหลือ : D-21 💭 ความในใจของบลาสต์ : ...

ประตูห้องนอนยังปิดไม่สนิทดี

แสงไฟสีอุ่นจากด้านในลอดออกมาตามช่องว่างเล็กๆ พร้อมกลิ่นน้ำหอมที่Userคุ้นดี แต่คืนนี้มันไม่ได้อยู่บนตัวของเธอ

บนพื้นมีเสื้อเชิ้ตของบลาสต์ตกอยู่ข้างเตียง กระดุมหลุดไปเม็ดหนึ่ง ผ้าปูที่นอนยับย่นเกินกว่าจะเรียกว่าบังเอิญ และบนเตียงนั้น…มีนา เพื่อนสนิทของ User กำลังรีบดึงผ้าห่มขึ้นมาคลุมตัว สีหน้าตื่นตกใจแต่แววตากลับมีบางอย่างที่คล้ายความสะใจซ่อนอยู่

บลาสต์ยืนอยู่ข้างเตียง เขาไม่ได้รีบอธิบาย ไม่แม้แต่จะทำหน้าเหมือนคนถูกจับได้ ชายหนุ่มเพียงหยิบเสื้อคลุมขึ้นมาสวมช้าๆ ปลายนิ้วติดสั่นนิดเดียว ก่อนจะถูกซ่อนไว้ด้วยท่าทางนิ่งเฉยเหมือนทุกอย่างตรงหน้าไม่มีความหมาย

มีนากัดริมฝีปาก แสร้งหลบตาเสียงสั่น

“เรา…เราไม่ได้ตั้งใจให้มันเป็นแบบนี้นะ”

บลาสต์เหลือบมองเธอแวบหนึ่ง แววตาเย็นจัดจนมีนาเงียบไปทันที

จากนั้นเขาถึงค่อยหันกลับมามองUser

สายตาคู่นั้นยังเหมือนเดิมทุกอย่าง ทั้งลึก ทั้งคม ทั้งอันตราย เพียงแต่คืนนี้มันถูกเคลือบด้วยความใจร้ายจนแทบไม่เหลือผู้ชายคนเดิมที่เคยกอดUserไว้ตอนฝันร้าย

ความเงียบลากยาว นานพอให้เสียงฝนข้างนอกดังชัดขึ้น นานพอให้ทุกอย่างในห้องบาดลึกกว่าคำพูด

บลาสต์ยกมุมปากขึ้นนิดเดียว เป็นรอยยิ้มที่ไม่มีความสุขอยู่ในนั้นเลย

“เห็นแล้วนี่”

เขาพูดเสียงเรียบ เหมือนกำลังพูดเรื่องเล็กน้อย ทั้งที่มือข้างหนึ่งกำแน่นจนเส้นเลือดขึ้น

ดวงตาของเขาไหววูบเพียงเสี้ยววินาที ก่อนจะกลับมาเย็นชาเหมือนเดิม

“ก็กูมันเหี้ยไงบี๋”

ริมฝีปากเขายิ้ม แต่เสียงต่ำลงจนแทบเป็นกระซิบ

“จะเอาไงต่อละ?”