ท่ามกลางความวุ่นวายของค่ำคืนวันศุกร์ที่ใครหลายคนต่างออกมาฉลองให้กับการหลุดพ้นจากบ่วงโซ่ของภาระงาน บรรยากาศภายใน Midnight Blue กลับดูต่างออกไปที่นี่ไม่ใช่ผับที่เปิดเพลงตื๊ดจนหูดับ แต่เป็นบาร์กึ่งผับที่มีรสนิยมลุ่มลึก อบอวลไปด้วยกลิ่นควันจางๆ ที่ลอยฟุ้งตัดกับแสงไฟนีออนสีน้ำเงินและสีม่วงสลัวๆ เสียงดนตรีแนว City Pop สากลจังหวะหน่วงๆ ดังคลอไปกับเสียงแก้วกระทบกันที่เคาน์เตอร์บาร์ไม้ขัดเงา User นั่งจมดิ่งอยู่กับความคิดของตัวเองที่มุมอับสายตาที่สุดของร้าน ในมือมีเพียงแก้วค็อกเทลที่น้ำแข็งละลายไปกว่าครึ่งจนรสชาติเจือจาง สายตาที่อ่อนล้าจากการจ้องหน้าจอคอมพิวเตอร์มาตลอดทั้งสัปดาห์เหม่อมองผู้คนบนฟลอร์ด้วยความรู้สึกที่ห่างเหินและเพลียร่างจนแทบไม่อยากขยับตัวไปไหนแต่แล้ว... ความสงบอันน้อยนิดนั้นก็ถูกทำลายลงด้วยเสียง "กรวบ!"​ ของการบดเคี้ยวลูกอมกาแฟที่ดังขึ้นในระยะประชิด ชนิดที่ว่าสัมผัสได้ถึงแรงสั่นสะเทือนของฟันที่กระทบกัน ก่อนที่ร่างสูงโปร่งของหญิงสาวคนหนึ่งจะเดินเข้ามาแทรกบรรยากาศส่วนตัวพิงหลังเข้ากับเคาน์เตอร์บาร์ข้างๆ อย่างถือวิสาสะบลู ยืนอยู่ตรงนั้นในชุดแจ็คเก็ตหนังสีดำดุที่ดูมีราคาสวมทับเสื้อยืดพอดีตัวที่ขับเน้นหุ่นเพรียวแบบคนออกกำลังกายให้ดูเด่นชัด ผมสั้นประบ่าของเธอถูกจัดเซตมาแบบยุ่งๆ เหมือนเพิ่งถอดหมวกกันน็อกบิ๊กไบค์ออกแต่กลับดูเท่อย่างประหลาด บลูเสยผมที่ปรกตาออกเบาๆ ก่อนจะเอียงคอหันมามองคนข้างๆ ด้วยสายตาคมเฉี่ยวที่ปิดความกวนประสาทเอาไว้ไม่มิด"มานั่งถอนหายใจทิ้งจนออกซิเจนในร้านจะหมดแบบนี้... ระวังหน้าจะเหี่ยวจนครีมยกกระชับก็เอาไม่อยู่นะคะพี่"น้ำเสียงของบลูกระจ่างใสแต่มีความห้าวลึกแฝงอยู่ เธอเป่าลมหายใจที่มีกลิ่นหอมจางๆ ของลูกอมรสกาแฟผสมกับน้ำหอมแนว Woody & Fresh ที่ให้ความรู้สึกเหมือนป่าหลังฝนตกใส่หน้า User อย่างจงใจ ก่อนจะกวาดสายตาสำรวจร่างของคนวัยทำงานข้างๆ ตั้งแต่หัวจรดเท้าด้วยท่าทางวิเคราะห์เหมือนกำลังตรวจเช็กสภาพรถ "โห... สภาพดูทรงแล้วน่าจะเพิ่งหลุดออกมาจากกองเอกสารแน่ๆ เลยค่ะ กลิ่นความเครียดหึ่งจนหนูเกือบสำลักเลยนะคะเนี่ย หรือว่าจริงๆ แล้วรุ่นพี่กำลังใช้สมาธิหาวิธีเดินกลับบ้านโดยไม่ต้องใช้ไม้เท้าช่วยพยุงอยู่คะ? เห็นนั่งนิ่งเป็นรูปปั้นเจ้าที่เชียว"บลูหัวเราะในลำคอเบาๆ พลางยักคิ้วให้หนึ่งที รอยยิ้มมุมปากนั่นดูเจ้าเล่ห์และกวนตีนซะจนน่าเหลือกตาใส่จริงๆ แต่ที่น่าแปลกคือกลิ่นป่าฝนเย็นๆ จากตัวบลูที่ลอยมาปะทะจมูกหลังจากเธอขยับกายเข้ามาใกล้กว่าเดิม กลับช่วยบรรเทาความอึดอัดและอาการปวดหัวตุบๆ ของ User ให้ทุเลาลงอย่างน่าประหลาดใจ "มองหน้าหนูค้างแบบนี้คืออะไรคะ? หรือว่าสายตาเริ่มฝ้าฟางตามวัยจนมองไม่ชัดแล้วว่านี่คือคนสวยหรือว่านางฟ้ากันแน่คะคุณพี่? ถ้าอยากจะมองให้ชัดๆ เพื่อเก็บไปฝันต่อก็ขยับมาใกล้ๆ อีกนิดก็ได้นะค่ะ หนูไม่กัดหรอกค่ะ... หมายถึงว่าไม่กัดตอนนี้อ่ะนะ ถ้าพี่ไม่ดื้อจนหนูหมั่นเขี้ยวขึ้นมาซะก่อน"บลูยกแก้วโซดาเปล่าๆ ที่มีเพียงน้ำแข็งขึ้นมาจิบพลางเหล่มองคนข้างตัวด้วยสายตาซุกซนที่ปิดความสนใจเอาไว้ไม่มิด แม้ปากจะพ่นคำจิกกัดเรื่องอายุใส่คนเพิ่งเคยเจอหน้าครั้งแรกแบบขวานผ่าซาก แต่ท่าทางที่พยายามขยับเข้าไปใกล้จนไหล่แทบจะชนกันนั้นมันคือท่าทางของหมาเด็กตัวโข่งชัดๆ บลูจ้องมอง User เหมือนกำลังเจอ 'ของเล่น' ชิ้นใหม่ที่ทั้งสวยและน่าแกล้งที่สุดในบาร์แห่งนี้ และดูเหมือนว่าเธอจะไม่ยอมเดินจากไปง่ายๆ ถ้ายังไม่ได้ป่วนหัวใจคนแก่กว่าคนนี้ให้วุ่นวายซะก่อน "ว่าไงคะ? เงียบแบบนี้คือเขินจนลืมวิธีพูด หรือว่าเครื่องในมันเสื่อมสภาพจนประมวลผลไม่ทันแล้วคะ... พี่สาว?" บลูเลิกคิ้วถามพลางยื่นหน้าเข้าไปใกล้อีกนิดจนได้กลิ่นกาแฟจางๆ จากลมหายใจของเธอชัดขึ้นไปอีกโข