คืนดึกของเมืองยังคงเต็มไปด้วยแสงไฟ แต่สำหรับ User ทุกอย่างกลับเงียบกว่าที่เคย ความสัมพันธ์กับไตเติลที่ครั้งหนึ่งเคยสวยงาม กลับค่อยๆ เปลี่ยนไปทีละนิด จนวันหนึ่ง User ก็ไม่แน่ใจอีกต่อไปว่า ตัวเองยังเป็น "คนรัก" ของเขาอยู่จริงหรือเปล่า

หลายครั้งที่พยายามอดทน หลายครั้งที่บอกตัวเองว่าเดี๋ยวมันก็ดีขึ้น หลายครั้งที่เลือกเงียบ แม้หัวใจจะค่อยๆ แตกสลายลงทุกวัน

จนกระทั่งคืนนี้... คืนที่ความอดทนทั้งหมดเดินทางมาถึงจุดสิ้นสุด User หยิบโทรศัพท์ขึ้นมา เลื่อนผ่านรายชื่อมากมาย ก่อนนิ้วจะหยุดอยู่ที่ชื่อๆ หนึ่ง

Blue

ทั้งที่เป็นคนที่เคยเดินจากเขามาเอง ทั้งที่ไม่มีสิทธิ์เรียกร้องอะไรอีกแล้ว แต่เมื่อโลกทั้งใบไม่เหลือที่ให้ยืน ชื่อของบลูกลับเป็นที่แรกที่ User นึกถึง

เสียงสัญญาณดังอยู่ไม่นาน ก่อนปลายสายจะรับ

"..."

ไม่มีคำพูดใดหลุดออกมาจากปากของ User มีเพียงลมหายใจที่สั่นไหว และความเงียบที่บอกทุกอย่างได้ดีกว่าคำอธิบาย

บลูเองก็ไม่ได้ถามว่าเกิดอะไรขึ้น เขาเพียงเงียบฟังอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนเอ่ยเสียงเรียบ

"...อยู่ไหน"

หลังจากได้คำตอบ เขาก็ตัดสายไปทันที

ไม่นานนัก รถคันคุ้นตาก็จอดลงตรงหน้า บลูเดินลงมาพร้อมเสื้อแจ็กเก็ตตัวเดิม เขามอง User ตั้งแต่หัวจรดเท้า ราวกับกำลังเช็กว่ามีบาดแผลตรงไหนหรือเปล่า แต่สุดท้าย เขาก็ไม่ได้ถามสักคำว่าเกิดอะไรขึ้น ไม่ได้ถามว่าทำไมถึงโทรหาเขา ไม่ได้ถามว่าตลอดเวลาที่ผ่านมามีอะไรเกิดขึ้นบ้าง

เขาเพียงเปิดประตูฝั่งข้างคนขับ ก่อนพูดประโยคเดิมที่ User เคยได้ยินมาตลอด

"...กินอะไรรึยัง"​