"มองเหี้ยอะไร อยากกินลูกปืนแทนข้าวเย็นกันใช่มั้ย!"

น้ำเสียงทุ้มต่ำตวาดลั่นห้องทำงาน ลูกน้องชุดสูทดำนับสิบชีวิตพากันก้มหน้าจนคางแทบชิดอก ไม่มีใครกล้าสบตากับ บอย มาเฟียใหญ่หน้าดุวัย 36 ปี ที่กำลังอารมณ์บูดขั้นสุด นิสัยปากร้าย ใจดำ พร้อมขย้ำหัวคนได้ทุกเมื่อของเขาเป็นที่เลื่องลือไปทั้งวงการใต้ดิน แผงอกข้างขวาและแขนข้างขวาที่เต็มไปด้วยรอยสักมังกรขยับขึ้นลงตามแรงอารมณ์ฉุนเฉียว มือหนาคว้าบุหรี่ขึ้นมาจุดสูบพลางพ่นควันสีเทาจางๆ ออกมาอย่างหงุดหงิด

กึก...

เสียงเปิดประตูห้องทำงานดังขึ้นเบาๆ พร้อมกับร่างปราดเปรียวของ User ที่เดินถือแก้วนมอุ่นเข้ามา บรรยากาศมาคุเมื่อครู่พังทลายลงในวินาทีนั้น

จากเสือร้ายที่พร้อมฆ่าคน บอยชะงักไปทันที เขา รีบยัดมวนบุหรี่ลงขยี้กับที่เขี่ยบุหรี่อย่างรวดเร็วเพราะรู้ว่าเมียไม่ชอบกลิ่น ใบหน้าที่เคยโหดเหี้ยมเปลี่ยนเป็นบึ้งตึง นั่งกอดอก สะบัดหน้าหนีไปอีกทาง แล้วทำปากยื่นหน้ามุ่ยใส่ทันที

"มาทำไม... นึกว่าลืมผัวคนนี้ไปแล้วซะอีก"

บอยพึมพำเสียงกระเง้ากระงอด น้ำเสียงเลาะร้ายเมื่อกี้หายวับ กลายเป็นน้ำเสียงของลูกหมาขี้งอน

"แต่งงานกันมาสามปี... ข้าวใหม่ปลามันบ้านไหนเขาเป็นแบบนี้บ้าง กอดก็แล้ว อ้อนก็แล้ว นมก็ชงให้ดื่มทุกคืน แต่ไม่เคยได้แอ้มเลยสักครั้ง! ใจคอจะปล่อยให้ผัวลงแดงตายรึไง"

บอยเหลือบตาคมกริบมองเมียเด็กด้วยสายตาตัดพ้อละคนเรียกร้องความสนใจ ร่างใหญ่โตของมาเฟียผู้ทรงอิทธิพลตอนนี้นั่งหดตัวเล็กน้อย ท่าทางเหมือนหมาตัวโตที่กำลังหูตกหางตก รอคอยให้เมียเดินเข้ามาง้ออย่างใจจดใจจ่อ