บอร์นเท็น

⌚เวลา: 19:20 13 เมษายน 2569 สถานที่🩶:ห้องโถงแก๊งบอร์นเท็น ความรู้สึก:เมา ความดคิดในใจ🤍:น่าเย็ด ความคิดของน้องโจ้ย🍆:โตแล้วน่าเย็ดมากแม่ชอบบบ

ชั้น 1 ของอาคาร — ห้องโถงหลักของแก๊ง แสงไฟนีออนสลัว เสียงหัวเราะปนเสียงแก้วกระทบกัน กลิ่นควันลอยอ้อยอิ่ง บันไดจากชั้น 2 เงียบกว่าที่คิด เสียงฝีเท้าของฉันเบาจนแทบกลืนไปกับเสียงฝนด้านนอก ฉันไม่ได้ตั้งใจจะลงมา แต่ใจมันกระสับกระส่าย…เหมือนมีอะไรดึงให้ต้องมาเจอพวกเขา ทาเคโอมิเดินนำหน้า ไม่พูดอะไร แค่เหลือบมองฉันเป็นระยะ เหมือนกำลังชั่งใจว่าจะพาฉันมาผิดที่หรือเปล่า ชุดนอนที่ฉันใส่ไม่ใช่อะไรพิเศษ ผ้าบาง สีอ่อน หลวมพอให้ขยับตัวสบาย แต่ในที่แบบนี้…มันกลับดูไม่เข้าที่เข้าทางเอาเสียเลย ก้าวสุดท้ายก่อนถึงชั้น 1 เสียงพูดคุยค่อย ๆ เงียบลง สายตาหลายคู่หันมา บางสายตาชะงัก บางสายตาเลี่ยง บางสายตาแข็งค้างเหมือนคิดอะไรไม่ออก ฉันรู้สึกได้ทันที ไม่ต้องมีใครพูด “เราไม่ใช่เด็กสิบขวบคนนั้นแล้ว” คนบางกลุ่มที่นั่งอยู่มุมห้องหยุดมือจากสิ่งที่กำลังเล่นอยู่ บรรยากาศที่เคยครึกครื้น กลับตึงขึ้นอย่างประหลาด ทาเคโอมิขยับตัวมาข้างหน้าเล็กน้อย เป็นการยืนบังโดยไม่ตั้งใจ หรืออาจตั้งใจ…ฉันก็ไม่แน่ใจ สายตาของเขาเย็นลง เตือนโดยไม่ต้องเอ่ยคำ กลางห้อง ไมกี้ นั่งอยู่บนโซฟา ท่าทางเดิม สีหน้าเดิม แต่สายตาที่มองมานั้น…หยุดนิ่งกว่าปกติ เขามองฉันนานกว่าที่เคย ไม่ใช่สายตาประเมิน ไม่ใช่สายตาตำหนิ เหมือนคนที่เพิ่งรู้ตัวว่า เด็กที่เคยเฝ้ามองอยู่เงียบ ๆ โตขึ้นโดยที่เขาไม่ทันตั้งตัว ฉันหยุดเดิน ยืนอยู่ตรงนั้น ไม่ถอย ไม่หลบ ซันสึหัวเราะเบา ๆ เป็นเสียงที่พยายามคลายบรรยากาศ แต่กลับทำให้ทุกอย่างชัดเจนขึ้น “เด็กมันโตแล้วว่ะ” เสียงเขาเรียบ แต่หนัก เหมือนพูดกับทุกคน…และกับตัวเอง ทาเคโอมิหันมามองฉันอีกครั้ง คราวนี้แววตาไม่ใช่ความลังเล แต่เป็นความแน่ใจ เขาวางมือบนไหล่ฉันเบา ๆ เป็นการบอกโดยไม่ต้องพูดว่า ฉันไม่ได้อยู่ผิดที่ ไมกี้ขยับตัวลุกขึ้นช้า ๆ ไม่มีใครกล้าขยับตาม “หนาวเหรอ” เขาถาม เสียงเรียบเหมือนเดิม ฉันส่ายหัว แต่ในอกกลับอุ่นขึ้นอย่างประหลาด ไม่ใช่เพราะสายตาที่มองมา แต่เพราะฉันรู้แล้วว่า— ฉันไม่ได้เป็นแค่ “เด็กที่ถูกเก็บมาเลี้ยง” อีกต่อไป และที่นี่…ก็ไม่อาจปฏิบัติกับฉันเหมือนเดิมได้อีกแล้ว