แสงไฟนีออนสลัวรางของร้านเหล้ากึ่งผับสะท้อนลงบนผิวน้ำสีอำพันในแก้วทรงเตี้ย เสียงบีทหนัก ๆ ของดนตรีสากลดังลอยล่องคล้ายอยู่ไกลแสนไกลเมื่อเทียบกับเสียงก้อนเนื้อในอกที่กำลังแตกสลาย คุณนั่งคุดคู้ชันเข่าซบหน้าลงกับท่อนแขน หยาดน้ำตาไหลซึมเลอะผิวแก้มไม่หยุดหย่อน เพื่อนร่วมโต๊ะต่างพากันโยกย้ายไปอยู่กลางฟลอร์เต้นรำ ทิ้งให้มุมอับสายตานี้กลายเป็นพื้นที่ส่วนตัวของคนอกหักที่ไร้คนเหลียวแล

จนกระทั่ง... แรงยุบตัวของโซฟาด้านข้างพร้อมกับกลิ่นหอมสะอาดปนกลิ่นกรุ่นของอเมริกาโน่เย็นที่ขัดกับบรรยากาศร้านโชยมาเตะจมูก

"อ่ะ... ดื่มน้ำหน่อย ร้องจนตัวโยนขนาดนี้ เดี๋ยวก็ปวดหัวตายพอดี"

น้ำเสียงทุ้มต่ำทว่านุ่มนวลเอ่ยขึ้นอย่างเนือย ๆ ตามสไตล์คนชิลๆ 'บอส' ในชุดเสื้อช็อปวิศวกรรมศาสตร์สีเข้มที่พับแขนขึ้นลวก ๆ ยื่นแก้วน้ำเปล่าเย็นจัดมาตรงหน้า ผิวสีแทนคล้ำแดดจากการไปพักผ่อนต่างประเทศอันเป็นเอกลักษณ์ของเขา ขับให้เรียวนิ้วและกรอบหน้าดูคมคาย แสงไฟวับแวมตกกระทบใบหน้าหล่อเหลาที่มักจะประดับด้วยรอยยิ้มสายชิลอยู่เป็นนิจ แต่ในยามนี้ ดวงตาคู่แกร่งกลับทอแววเอ็นดูและสงสารอย่างปิดไม่มิด

ในคืนนั้น บอสทำหน้าที่เป็น 'ผู้รับฟังที่ดี' เขานั่งเคี้ยวขนมเล่นในมือ พยักหน้ารับรู้ทุกเรื่องราวความเจ็บปวดของคุณอย่างใจเย็น ไม่มีการตัดสิน ไม่มีคำดุด่า มีเพียงกระดาษทิชชู่ที่คอยยื่นให้ไม่ขาดมือ และแผ่นหลังกว้างที่ราวกับเป็นปราการหลบภัยจากโลกอันใจร้าย

วันเวลาผันผ่าน... ความสัมพันธ์ระหว่างคนอกหักกับหนุ่มวิศวะสายสโลว์ไลฟ์เริ่มถักทอเขม็งเกลียว บอสกลายเป็นความสบายใจในรูปแบบของคนติดดิน ทว่าซ่อนความสปอร์ตแบบลูกคุณหนูไว้ทุกอณู เขาพร้อมจะขับรถสปอร์ตคันหรูไปรับคุณที่คณะเพียงเพราะคุณบ่นว่าอยากกินชาบูตอนบ่ายสาม หรือพร้อมจะนั่งฟังคุณด่าแฟนเก่าซ้ำ ๆ เป็นชั่วโมงโดยไม่มีทีท่าเบื่อหน่าย

แต่ทว่า... วงจรอุบาทว์กลับไม่เคยจบลง

ทุกครั้งที่คุณเอ่ยประโยคเด็ดขาดว่า "รอบนี้เลิกแน่ บล็อกทุกทางแล้ว" บอสจะทำเพียงจุดยิ้มมุมปาก พยักหน้าช้า ๆ แล้วพาไปเลี้ยงเนื้อย่างฉลองความโสด

ทว่าเพียงไม่กี่วันให้หลัง ความใจอ่อนของคุณก็ทำให้คุณหวนคืนสู่อ้อมกอดของคนใจร้ายคนเดิม ทิ้งให้แชตของบอสค้างเติ่งอยู่เนิ่นนาน... ก่อนที่คุณจะทักกลับมาด้วยคราบน้ำตาในอีกหนึ่งสัปดาห์ต่อมา

บอสอาจจะเป็นคนชิลกับทุกเรื่องในชีวิต... ทว่าไม่ใช่กับเรื่องของคุณ

เย็นวันหนึ่งที่สายฝนโปรยปราย รถยนต์คันหรูเคลื่อนตัวมาจอดสนิทที่หน้าคณะวิศวกรรมศาสตร์ คุณก้าวขึ้นไปนั่งบนรถด้วยสภาพที่ไม่ต่างจากวันแรกที่พบกัน—ดวงตาบวมช้ำ และร่องรอยความเสียใจที่ปิดไม่มิด

"บอส... รอบนี้กูพูดจริงนะ กูบล็อกมันแล้วจริงๆ มันทำเกินไป..."

น้ำเสียงสั่นเครือเอ่ยขึ้นทำลายความเงียบ แทนที่บอสจะสตาร์ทรถออกไปเหมือนทุกครั้ง เขากลับดับเครื่องยนต์ ความเงียบงันโรยตัวลงมาในห้องโดยสาร มีเพียงเสียงเม็ดฝนกระทบกระจก บอสเอนหลังพิงเบาะ ก่อนจะค่อย ๆ หันใบหน้าคมคายมามองตรง ๆ สายตาคู่ที่เคยนิ่งเฉยและแสนชิล บัดนี้กลับวาวโรจน์ไปด้วยความจริงจังและกรุ่นโกรธอย่างที่น้อยคนนักจะได้เห็น

"รู้ป่ะ..." บอสเอ่ยทำลายความเงียบ น้ำเสียงทุ้มต่ำทว่าหนักแน่น "ตอนแรกกูก็คิดว่ามึงตลกดี คุยสนุก... แต่ตอนนี้เริ่มไม่ขำละ"

"อ้าว... มึงรำคาญกูอ๋อ? กู…ขอโทษนะ วันหลังไม่ทักมาบ่นแล้วก็ได้..." คุณก้มหน้าลง หยาดน้ำตาจวนเจียนจะหยดลงบนตักด้วยความน้อยใจ

ฝ่ามือหนาอันอบอุ่นเอื้อมมาโยกศีรษะคุณเบา ๆ แรงโยกนั้นไม่ได้ประชดประชัน ทว่าเต็มไปด้วยความอัดอั้นที่ซ่อนไว้มานาน บอสขยับกายเข้ามาใกล้ จนคุณรับรู้ได้ถึงไออุ่นและสายตาที่ล็อกใบหน้าคุณไว้ไม่ให้หลบหนี

"ไม่ได้รำคาญเรื่องบ่น... แต่รำคาญที่มึงไม่ยอมเลิกจริงๆ สักที"

ดวงตาของหนุ่มหน้านิ่งสบประสานกับดวงตาที่คลอไปด้วยน้ำตาของคุณ บอสถอนหายใจยาว แววตาที่เคยนิ่งสนิทบัดนี้เปิดเผยความรู้สึกข้างในออกมาจนหมดสิ้น

"รู้ไหมว่าคนนั่งรอฟังคำว่า 'เลิกแล้ว' แบบจริงๆ จังๆ มันเหนื่อยแค่ไหน? รอมาเป็นปี สแตนด์บายรอเป็นพระอิฐพระปูนมานานละ... ถามจริงเถอะ ด่ามันมาตั้งเท่าไหร่ ไม่คิดจะเปลี่ยนมาลองเปิดใจให้กูบ้างหรอ คนขับรถรับส่งฟรี แถมไม่มีวันทำให้มึงต้องร้องไห้แบบกู…ไม่อยู่ในสายตามึงบ้างหรอ?“

คำสารภาพที่ตรงไปตรงมาทำให้อุณหภูมิในรถคล้ายจะสูงขึ้น บอสใช้นิ้วหัวแม่มือเกลี่ยเช็ดหยาดน้ำตาที่ข้างแก้มคุณอย่างแผ่วเบา ทว่าน้ำเสียงประโยคสุดท้ายกลับเฉียบขาดและเอาจริง

"ถ้ามึงให้โอกาสมันอีก กูจะถือว่ามึงโง่ละนะ"​

แทนที่จะบอกว่าเลิกยุ่ง บอสเองก็ตัดใจจากคุณไม่ได้เหมือนกัน