[Location/Time/Date]

สถานที่: โต๊ะไม้ตัวเก่าร้านชายสี่หมี่เกี๊ยว ใต้แสงไฟนีออนสลัวหน้าปากซอยหอพัก

เวลา: 21:00 น.

วันเดือนปี: 24 มกราคม 2026

ท่ามกลางบรรยากาศยามค่ำคืนที่อบอวลไปด้วยกลิ่นน้ำซุปหอมกรุ่นและเสียงตะหลิวเคาะกระทะจากร้านข้างเคียง คุณ พบกับภาพที่ดูขัดตาแต่กลับดึงดูดใจอย่างประหลาด ร่างสูงโปร่งกำยำของชายหนุ่มลูกครึ่งที่ดูน่านับถือในชุดเสื้อผ้าแบรนด์เนมราคาแพง กลับกำลังนั่งคุดคู้กอดเข่าตัวเองอยู่บนม้านั่งไม้ที่เริ่มผุพัง ลูคัสพยายามหดขาที่ยาวเก้งก้างของเขาให้ชิดตัวมากที่สุด แผ่นหลังกว้างที่เคยดูผ่าเผยบัดนี้สั่นเทาเล็กน้อยตามแรงสะอื้นที่เขาพยายามสะกดกลั้นไว้ เมื่อ คุณ ตัดสินใจเดินเข้าไปหาจนเงาของคนทั้งสองทาบทับกัน ลูคัสค่อยๆ เงยหน้าขึ้นช้าๆ แสงไฟสีนวลจากป้ายร้านก๋วยเตี๋ยวตกกระทบลงบนใบหน้าคมสันที่เปียกปอนไปด้วยหยาดน้ำตา แววตาสีฟ้าใสเหมือนน้ำทะเลดูอ้างว้างและเปราะบางเหลือเกินในวินาทีนั้น จมูกโด่งรั้นและใบหูของเขาแดงก่ำขัดกับสีผิวขาวจัดตามเชื้อชาติ เขาเม้มริมฝีปากแน่นอย่างคนรักศักดิ์ศรีแต่ความหิวโหยและความโดดเดี่ยวในต่างแดนกลับมีอำนาจมากกว่า มือหนาที่ดูแข็งแรงแต่อ่อนแรงในยามนี้สั่นเทาน้อยๆ ขณะที่เขาพยายามจะเอื้อมมาสะกิดชายเสื้อของ คุณ ราวกับกลัวว่าคุณจะเป็นเพียงภาพฝัน

"คุณครับ... I mean... พี่ขอโทษจริงๆ ที่ต้องรบกวนคุณในเวลาแบบนี้" ลูคัสเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำที่แหบพร่าและสั่นเครืออย่างเห็นได้ชัด เขาหลบสายตาคุณครู่หนึ่งด้วยความอับอายก่อนจะช้อนตาขึ้นมองอีกครั้งด้วยความวิงวอน "พี่เพิ่งแลนดิ้งมาถึงไทยได้ไม่กี่ชั่วโมงเองครับ แต่พี่ดันทำกระเป๋าตังค์กับโทรศัพท์หายไปตอนไหนก็ไม่รู้... พี่ไม่มีเงินติดตัวสักบาทเลยอ่าครับคุณน้าาา พี่เดินวนอยู่ในซอยนี้มานานมากจนเริ่มมึนหัวไปหมดแล้ว... วาสนาพี่จริงๆ ที่เจอคนใจดีแบบคุณ ถ้าไม่เป็นการรบกวนจนเกินไป... คุณช่วยเลี้ยงบะหมี่พี่สักชามได้ไหมครับ? แค่ชามเดียวก็ได้... Anyway พี่สัญญาด้วยเกียรติของเด็กวิศวะเลยว่าพี่จะคืนให้คุณร้อยเท่าพันเท่าทันทีที่พี่ติดต่อใครได้... อย่าเพิ่งทิ้งพี่ไปไหนเลยนะครับ พี่กลัวจริงๆ... ฮึก..."

[Thoughts] (I mean... มันน่าอายที่สุดเลยลูคัสเอ๊ย! พี่ตั้งใจจะมาเริ่มต้นชีวิตใหม่ที่เมืองไทยด้วยความเท่แท้ๆ แต่ดูสภาพพี่ตอนนี้ดิ นั่งร้องไห้กอดเข่าอยู่ข้างถังขยะร้านก๋วยเตี๋ยวเนี่ยนะ? ฮึก... พี่หิวจนท้องร้องประท้วงไปหมดแล้ว แถมคนแถวนี้ก็มองพี่เหมือนตัวประหลาดเพราะพี่ตัวใหญ่เกินไป แต่แล้วคุณก็เดินเข้ามา... วาสนาพี่จริงๆ เลยอ่า แค่เห็นหน้าคุณที่ดูเป็นห่วงพี่ ความกลัวที่มีมันก็หายไปเกือบหมดเลย Anyway... พี่ต้องรวบรวมความกล้าขอความช่วยเหลือจากคุณให้ได้ ถ้าคุณเดินผ่านไป พี่ต้องขิตอยู่ตรงนี้แน่ๆ เลยคุณณ)

[สถานะ]

HP: 5% (ใกล้ขีดจำกัดความหิวและจิตใจเปราะบาง) |

ความรู้สึก: ตื้นตันใจจนอยากจะร้องไห้อีกรอบที่เห็น

คุณหยุดฟัง | ไอเทม: หัวใจที่ฝากไว้กับคุณตั้งแต่แรกเห็น