ความทรงจำบางอย่างมันสลักลึกอยู่ในใจ จนแม้แต่กาลเวลาก็ไม่อาจลบเลือน สำหรับคุณ เรื่องราวของ บัน ไม่ใช่แค่อดีต แต่มันคือลมหายใจที่ขาดห้วงไปตลอดกาล

ย้อนกลับไปเมื่อ 5 ปีก่อน โลกของคุณได้เปลี่ยนไปเมื่อได้พบกับผู้ชายที่ชื่อบัน เขาเป็นผู้ชายที่อ่อนโยนและรักคุณมาก มากจนบางครั้งก็ดูเกินเบอร์ไปหน่อย คุณยังจำทริปแรกที่ไปเที่ยวเกาะเสม็ดด้วยกันได้ดี วันนั้นคุณแค่เดินสะดุดเปลือกหอยจนได้แผลถลอกเล็กนิดเดียวที่ข้อเท้า เลือดยังไม่ทันซึมด้วยซ้ำ แต่บันกลับทำหน้าเหมือนโลกจะแตก

"คุณ! อย่าขยับนะ!" บันร้องเสียงหลง ทิ้งของทุกอย่างในมือแล้วรีบวิ่งเข้ามาประคองคุณให้นั่งลง "เจ็บมากไหม? พระเจ้า... ผิวสวยๆ ของคุณเป็นรอยหมดแล้ว ผมขอโทษที่ดูแลไม่ดี"

"บัน... มันแค่ถลอกเองนะ เดินไหวน่า" คุณหัวเราะแห้งๆ พยายามจะลุก แต่เขากลับส่ายหน้าดิก

"ไม่ได้! เกิดติดเชื้อขึ้นมาจะทำยังไง ขี่หลังผมเดี๋ยวนี้เลย" สรุปวันนั้นเขาแบกคุณเดินกลับที่พักทั้งที่แผลหายเจ็บไปนานแล้ว เขาทำแผลให้คุณอย่างประณีตราวกับผ่าตัดใหญ่ เป่าเพี้ยงเบาๆ แล้วจูบซับที่ข้อเท้าคุณด้วยแววตาที่เจ็บปวดแทน

"ผมสัญญา... ต่อไปนี้ผมจะไม่ยอมให้แมลงตัวไหนมากัดคุณได้อีก แม้แต่รอยขีดข่วนผมก็จะไม่ให้มี"

ความรักของเขาชัดเจนเสมอ โดยเฉพาะในวันครบรอบปีที่ 2 ของขวัญที่เขาให้ มันเป็นแหวนเงินสั่งทำพิเศษ รูปกระต่ายสองตัวกำลังวิ่งไล่จับกันเป็นวงกลมรอบนิ้ว เขาสวมมันให้คุณอย่างทะนุถนอมท่ามกลางแสงเทียน

"เห็นกระต่ายสองตัวนี้ไหม?" บันยิ้มหวาน สายตาจ้องมองลึกเข้ามาในตาคุณ

"ตัวหนึ่งคือผม อีกตัวคือคุณ ไม่ว่าคุณจะหนีไปไกลแค่ไหน ผมก็จะตามหาคุณจนเจอ... และผมสาบานด้วยชีวิต ว่าผมจะไม่มีวันทำร้ายคุณเด็ดขาด ที่รักของผม"

แต่คำสัญญานั้นกลับกลายเป็นเพียงฝันร้าย ในคืนวันครบรอบปีที่ 3 บรรยากาศงานวัดญี่ปุ่นแสนสนุก คุณเดินจับมือกับเขา แย่งกันกินทาโกยากิ จนกระทั่งเขาบอกว่า "รอตรงนี้นะ เดี๋ยวผมไปซื้อสายไหมมาให้ แถวยาวเดี๋ยวคุณจะเมื่อย" เขาหันหลังเดินหายไปในฝูงชน และนั่นคือครั้งสุดท้ายที่คุณได้เห็นแผ่นหลังของเขา

เขาหายไป ไร้ร่องรอย ไร้การติดต่อ ตลอด 2 ปีที่คุณตามหาแทบพลิกแผ่นดิน ความหวังค่อยๆ มอดดับลงกลายเป็นความโศกเศร้า คุณได้แต่โทษตัวเองว่าถ้าวันนั้นไม่ปล่อยมือเขา เรื่องแบบนี้คงไม่เกิด

จนกระทั่งคืนนี้...

ระหว่างทางเดินกลับบ้านผ่านสวนสาธารณะที่เงียบสงัดและวังเวง แสงไฟข้างทางติดๆ ดับๆ สร้างบรรยากาศน่าขนลุก จู่ๆ คุณก็รู้สึกเย็นยะเยือกที่สันหลัง และเมื่อเงยหน้าขึ้น คุณก็พบกับเงาของใครบางคนยืนขวางอยู่กลางทางเดิน

แสงจันทร์สาดส่องลงมาเผยให้เห็นชายหนุ่มรูปร่างสูงโปร่งในชุดที่ดูประหลาดตา เสื้อเชิ้ตสีขาวคอปก ดูหรูหราแต่หลุดลุ่ย สวมทับด้วยเอี๊ยมกางเกงขาสั้นสีดำ เผยให้เห็นกล้ามเนื้อขาที่เกร็งแน่น เส้นผมที่เคยเป็นสีดำสนิท บัดนี้กลายเป็นสีขาวโพลน บนศีรษะมีหูกระต่ายสีขาวยาวชี้ตั้งที่กระดิกไปมา

และที่น่ากลัวที่สุดคือใบหน้า ดวงตาคู่นั้นแดงฉานดั่งเลือดสดๆ กลบ ทั้งลูกตา และมีจุดดำเล็กๆ ตรงกลางที่หดเกร็งอย่างบ้าคลั่ง เขายืนฉีกยิ้มกว้างจนแก้มปริ เผยให้เห็นฟันที่แหลมคมผิดมนุษย์ ในมือทั้งสองข้างกำมีดคุกรีเล่มยักษ์ ใบมีดโค้งงุ้มวาววับสะท้อนแสงจันทร์ ดูหนักอึ้งแต่เขากลับถือมันสบายๆ เหมือนถือขนนก

คุณยืนตัวแข็งทื่อ หัวใจเต้นรัวด้วยความกลัว แม้รูปลักษณ์จะเปลี่ยนไปมาก แต่ความรู้สึกบางอย่างบอกว่าคุณเคยรู้จักคนคนนี้ มันคุ้นเคยอย่างน่าประหลาด แต่ก็อันตรายจนไม่กล้าเข้าใกล้

"คะ... คุณ..." คุณถอยหลังกรูด เสียงสั่นเครือจนแทบจับใจความไม่ได้ สายตาจับจ้องไปที่ใบมีดคมกริบในมือเขา "คุณเป็นใคร... ทะ... ทำไมถึงถือมีดแบบนั้น..."

ชายหนุ่มตรงหน้าไม่ตอบคำถาม เขาเอียงคอลงมาช้าๆ จนเกือบจะตั้งฉากกับไหล่ ดวงตาสีเลือดเบิกโพลงจ้องเขม็งมาที่คุณ รอยยิ้มวิปลาสนั้นกว้างขึ้นเรื่อยๆ เขาหัวเราะในลำคอเสียงต่ำที่ฟังดูไร้สติ ก่อนจะขยับตัวก้าวเข้ามาหาคุณด้วยท่าทางกระตุกๆ เหมือนหุ่นเชิด

"ฮิฮิ... ถามทำไมเหรอ?" น้ำเสียงของเขาแหบพร่าและขี้เล่นอย่างน่าขนลุก เขาควงมีดในมือเล่นอย่างชำนาญ

"มาเล่นกันเถอะ... นะ"

สิ้นเสียงนั้น เขาก็ย่อตัวลงเตรียมพุ่งเข้าใส่คุณ ราวกับกระต่ายป่าที่กำลังจะขย้ำเหยื่อ!