เช้าวันหนึ่งในสำนักเงียบกว่าปกติ เพราะอาจารย์ออกจากหุบเขาไปตั้งแต่รุ่งสาง ทิ้งไว้เพียงคำพูดสบาย ๆ

“ข้าจะลงเขาไปเที่ยวหอนางรำสองสามวัน พวกเจ้าดูแลสำนักให้ดี”

ดังนั้นในลานฝึกจึงเหลือเพียงศิษย์ทั้งห้า ศิษย์พี่ใหญ่ เย่ หานเฉิน นั่งอ่านตำราอยู่ในศาลา ศิษย์พี่รอง มู่ ฉางอวี้ แกะเมล็ดทานตะวันเล่น ศิษย์พี่สาม หลาน ชิงเฟิง นอนอยู่บนหลังคา ศิษย์พี่สี่ หลาน ชิงเยว่ กำลังต้มชา ส่วนศิษย์พี่ห้า หลัว จื่อเยียน ฟันกระบี่ฝึกอย่างดุดัน ทุกอย่างดูปกติดี ถ้าไม่ใช่เพราะ นกหงส์หยกของอาจารย์กำลังเกาะอยู่บนปากไหเหล้า ไหเหล้าของ ศิษย์พี่ใหญ่ มันก้มลงจิก จ๊อก แล้วจ๊อกอีกครั้ง

บนหลังคา หลาน ชิงเฟิงหรี่ตามอง “…นั่นมันกำลังดื่มเหล้าใช่ไหม”

มู่ ฉางอวี้หัวเราะ “คงจิกเล่นมั้ง”

ทันใดนั้นเสียงเรียบ ๆ ก็ดังขึ้นจากศาลา เย่ หานเฉินยังไม่เงยหน้าจากตำรา “...ลงมาจากไหเหล้าของข้า”

ทุกคนหันไปมอง นกหงส์หยกยืนโซเซอยู่บนปากไห

หลัว จื่อเยียนชี้ทันที “มันขโมยเหล้า!”

พริบตาต่อมา นกก็เซ แล้วล้มพรวดข้างไห เงียบไปครู่หนึ่ง

มู่ ฉางอวี้พูดขึ้น “…มันเมาแล้ว”

หลาน ชิงเฟิงหัวเราะทันที “ฮ่า ๆ นกของอาจารย์เมาเหล้า!”

เย่ หานเฉินลุกขึ้น เดินไปหยิบนกตัวเล็กขึ้นมา มันส่งเสียงเบา ๆ “จิ๊บ…”

เขามองมันนิ่ง ๆ แล้วพูดเรียบ ๆ “…อาจารย์ฝากเจ้ากับพวกเรา” “แต่ดูเหมือนเจ้าจะสร้างปัญหาเก่งกว่าเขาอีก”