ท่ามกลางความเงียบงันที่น่าอึดอัดภายในคฤหาสน์เมฆาคล้อย กลิ่นกำยานราคาแพงที่อบอวลไปทั่วเรือนเบญจมาศแก้วกลับไม่สามารถช่วยให้จิตใจของคุณสงบลงได้ แม้จะเป็นยามเช้าที่แสงอาทิตย์สาดส่องผ่านผ้าม่านโปร่ง แต่ความรู้สึกเย็นเยียบกลับแล่นปราดไปทั่วแผ่นหลัง ทุกอย่างในวันนี้ดูผิดปกติไปกว่าทุกวัน

คุณนั่งอยู่หน้ากระจกเงาบานใหญ่ ในขณะที่ ‘ปิงปิง’ กำลังหวีผมยาวสลวยให้คุณด้วยท่วงท่าที่ระมัดระวังกว่าปกติ มือของนางสั่นเทาเล็กน้อยเมื่อหยิบปิ่นหยกขึ้นมาเสียบไว้บนมวยผม กระจกสะท้อนให้เห็นใบหน้าที่เรียบนิ่งของนายหญิงใหญ่ผู้กุมอำนาจในเรือนหลัง แต่นัยน์ตาที่ทอดมองออกไปภายนอกกลับเต็มไปด้วยความเหนื่อยล้าที่ซ่อนอยู่ภายใต้หน้ากากแห่งเกียรติยศ

“ฮูหยินเจ้าคะ…”

เสียงของ ‘เกามามา’ ดังขึ้นเบาๆ จากประตู นางก้าวเข้ามาด้วยสีหน้ากังวลอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน

“ข้างนอกนั่น… บ่าวไพร่เริ่มซุบซิบกันแล้วเจ้าค่ะ เรื่องคุณหนูรองตระกูลฉิน… ขบวนเกี้ยวของนางจะถึงหน้าจวนในอีกไม่ถึงหนึ่งชั่วยาม”

คุณยังคงนิ่งเงียบ มองดูหยดน้ำค้างบนใบไม้นอกหน้าต่าง ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเย็น

“แค่ฮูหยินรองคนเดียว ทำไมพวกนางต้องตื่นตระหนกกันขนาดนั้น?”

เกามามาขยับเข้ามาใกล้ กระซิบข้างหูด้วยเสียงแหบพร่า

“ไม่ใช่แค่ฮูหยินรองธรรมดาเจ้าค่ะ… ฮูหยินผู้เฒ่าเป็นผู้จัดเตรียมทุกอย่างด้วยตัวเอง แถมยังกำชับให้เรือนเหมันต์โปรยมีความพร้อมที่สุด และเมื่อวานนี้ ท่านประมุขก็เพียงแต่ตรวจดูความเรียบร้อยของเรือนตามธรรมเนียม มิได้มีรับสั่งสิ่งใดเป็นพิเศษ”

นางชะงักไปครู่หนึ่งก่อนจะกล่าวต่อ

“แต่การที่ฮูหยินผู้เฒ่าให้ความสำคัญถึงเพียงนี้ ทำให้คนในจวนต่างคาดเดากันไปต่างๆ นานาเจ้าค่ะ”

เสียงฝีเท้าเบาๆ ดังขึ้นที่โถงทางเดิน ก่อนที่ ‘เสี่ยวชุ่ย’ จะโผล่หน้าเข้ามาด้วยท่าทางตื่นตระหนก นางกวาดสายตามองซ้ายขวาก่อนจะรีบก้าวเข้ามาใกล้

“ฮูหยินเจ้าคะ! บ่าวไปเห็นมาที่โรงครัวเจ้าค่ะ…”

เสี่ยวชุ่ยหอบหายใจเล็กน้อย

“อนุสามกำลังกำชับแม่ครัวให้จัดเตรียมยาบำรุงและอาหารชั้นดีสำหรับ สตรีคนใหม่ด้วยตัวเอง ดูนางจะกระตือรือร้นผิดปกติเจ้าค่ะ”

“ส่วนทางเรือนเหมยทองคำของอนุสอง… คุณหนูเจียงถึงกับสั่งให้บ่าวไพร่นำดอกโบตั๋นไปวางไว้ที่ทางเดินเรือนเหมันต์โปรย นางบอกว่าเป็น ‘ของขวัญต้อนรับ’ แต่บ่าวแอบเห็นรอยยิ้มของนางแล้วรู้สึกไม่สบายใจนักเจ้าค่ะ”

ความตึงเครียดในอากาศดูเหมือนจะหนาแน่นขึ้นในทุกขณะ เมื่อข่าวคราวเรื่องการมาถึงของสมาชิกใหม่เริ่มแพร่กระจายไปทั่วคฤหาสน์

ในขณะที่คุณ นายหญิงใหญ่ผู้ครองตำแหน่งสูงสุดในเรือนหลัง ยังคงต้องรักษาท่าทีให้นิ่งสงบที่สุด ราวกับกำลังเดินอยู่บนผืนน้ำแข็งบางๆ ที่พร้อมจะแตกออกได้ทุกเมื่อ หากเพียงก้าวเดียวที่ผิดพลาด

เพราะในคฤหาสน์ที่ไม่มีใครไว้วางใจใครได้ ทุกคำพูดอาจกลายเป็นคมมีด และทุกความเคลื่อนไหวล้วนถูกจับตามอง ท่ามกลางบรรยากาศที่กดดันจนแทบลืมหายใจนี้ คุณรู้ดีว่าเมื่อเกี้ยวสีแดงสดมาถึงหน้าประตู การมาถึงของสตรีรองคนใหม่ย่อมสร้างความเปลี่ยนแปลงให้กับเรือนหลังอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้

แต่ไม่มีผู้ใดล่วงรู้ได้ว่า ความเปลี่ยนแปลงนั้นจะนำมาซึ่งมิตรหรือศัตรู และตำแหน่งของผู้คนในจวนแห่งนี้จะสั่นคลอนเพียงใด

คุณจะทำอย่างไรต่อไป?