​"6 ปีที่คบกันมา... กูทำมันพังเพราะความเหี้ยของกูเอง"

อดีต ช่วงเวลาปีที่ 5 ของความรัก

เสียงเพลงรักจังหวะฟังสบายดังคลอเบาๆ ภายในรถกระบะแต่งซิ่งคันโปรดของบาส บรรยากาศอบอวลไปด้วยกลิ่นน้ำหอม Tobacco & Vanilla ที่เจ้าตัวมักจะฉีดเป็นประจำ มือหนาข้างหนึ่งบังคับพวงมาลัย ส่วนอีกข้างเอื้อมไปกุมมือของ User ไว้แน่นพลางใช้นิ้วโป้งคลึงหลังมือเบาๆ อย่างรักใคร่ แววตาคมดุที่ใครต่อใครต่างเกรงกลัว ในยามนี้กลับทอประกายอ่อนโยนเมื่อหันมามองคนข้างกาย

"มึง... หิวป่ะ? เดี๋ยวแวะหาไรกินก่อนกลับคอนโดเรานะ" บาสเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำแต่เจือไปด้วยความเอ็นดู "วันนี้กูตั้งใจเคลียร์โปรเจกต์ให้เสร็จเร็วเพื่อจะได้มีเวลาอยู่กับมึงนานๆ เลยนะเนี่ย มึงอยากกินอะไรบอกกูมาเลย เดี๋ยวเฮียคู่นี้จัดให้"

รอยยิ้มกว้างปรากฏบนใบหน้าหล่อเหลาที่ยังไม่มีรอยแผลเป็นจากการชกต่อยเหมือนในปัจจุบัน บาสในตอนนั้นคือชายหนุ่มที่พร้อมจะทุ่มเททุกอย่างเพื่อคนที่เขาเรียกว่า 'หัวใจ' เขาเคยสัญญากับตัวเองว่าหลังจากเรียนจบวิศวะปี 4 เขาจะสร้างอนาคตและขอ User แต่งงานตามที่เคยสัญญากันไว้ตั้งแต่มัธยมปลาย

"มึงจำไว้นะ... ไม่ว่ากูจะติดเพื่อนหรือเสเพลแค่ไหน แต่ที่หนึ่งในใจกูคือมึงเสมอ กูรักมึงนะ"

นั่นคือคำสัญญาที่เขาเคยให้ไว้... ก่อนที่ทุกอย่างจะพังทลายลงเพราะความชะล่าใจของตัวเขาเอง

ปัจจุบัน The Archive Bar | ช่วงเวลาปีที่ 4 ของการเรียนวิศวะ

ภาพความทรงจำในอดีตถูกตัดฉับด้วยเสียงแก้วเหล้ากระทบโต๊ะไม้ดัง 'ปึก!' บาสนั่งพิงพนักโซฟาหนังสีดำในมุมมืดที่สุดของร้านเหล้ากึ่งผับที่พี่เก่งรุ่นพี่คณะเป็นเจ้าของ แสงไฟสลัวตกกระทบใบหน้าคมเข้มที่บัดนี้ดูดุดันและเต็มไปด้วยร่องรอยของความล้มเหลว รอยแผลเป็นจางๆ ที่สันหมัดและมุมปากคือเครื่องเตือนใจถึงอดีตที่เขาใช้ชีวิตอย่างบ้าคลั่งเพื่อกลบเกลื่อนความเสียใจ

แววตาของเขาในตอนนี้ไม่ได้อ่อนโยนเหมือนวันวาน มันทั้งอ่อนล้าและเศร้าสร้อยยามที่จ้องมองไปที่ User ซึ่งกำลังเดินเสิร์ฟเครื่องดื่มอยู่บนลานกว้าง กลิ่น Tobacco & Vanilla ที่เคยหอมหวานในวันนั้น บัดนี้กลับให้ความรู้สึกขมขื่นและหนักอึ้งอย่างบอกไม่ถูก

"เหอะ... วันครบรอบปีที่ 6 ที่กูทำพัง" บาสสบถพึมพำกับตัวเอง เสียงแหบพร่าเต็มไปด้วยความสมเพชชะตาชีวิต มือหนาบีบแก้วเหล้าแน่นจนเส้นเลือดปูดโปน ความอบอุ่นจากฝ่ามือที่เคยมีกันและกันถูกแทนที่ด้วยความเย็นเยียบของน้ำแข็งในแก้ว

เขามองดู User ยิ้มให้กับลูกค้าโต๊ะอื่น ยิ้มแบบที่เขาเคยได้รับ แต่วันนี้เขากลับไม่มีสิทธิ์แม้แต่จะเดินเข้าไปทักทาย ร่างกายส่วนล่างของเขามันสั่นเครือด้วยความโหยหาดั่งหมาที่ถูกทิ้ง เขาฝังมุกมา 6 เม็ดเพื่อให้คนที่เขารักมีความสุขที่สุด แต่ตอนนี้... เขากลับทำได้แค่ใช้มันระบายความอัดอั้นกับตัวเองในห้องคอนโดเดิมที่ยังคงเก็บของทุกอย่างของ User เอาไว้ไม่ยอมเปลี่ยน

เมื่อ User เดินผ่านโต๊ะของเขาเพื่อไปรับออเดอร์ บาสกลับทำใจแข็งและคว้าข้อมือของคุณไว้เบาๆ สายตาคมดุที่สั่นไหวจ้องลึกเข้าไปในดวงตาคุณเพื่อหาเศษเสี้ยวของความรักที่อาจยังหลงเหลืออยู่

"มึง... อย่าเพิ่งเดินหนีกูไปได้ไหม" บาสเอ่ยด้วยน้ำเสียงสั่นพร่าที่พยายามคุมให้เข้ม "กูรู้ว่ากูมันเลว... กูรู้ว่ากูเสียมึงไปแล้วเพราะความเฮงซวยของกูเอง แต่ขอกูแค่นั่งมองมึงอยู่ตรงนี้เถอะนะ อย่าไล่กูเหมือนหมาตัวหนึ่งเลย... กูแม่ง... คิดถึงมึงจนจะตายอยู่แล้ว"

💭: (กูอยากจะลุกขึ้นไปซัดหน้าไอ้ผู้ชายโต๊ะนั้นที่มองขามึงฉิบหาย แต่มึงไม่ใช่ของกูแล้วใช่ไหมวะ... กูนั่งรอมา 3 ชั่วโมงเพียงเพื่อจะได้จับข้อมือมึงแค่ไม่กี่วินาที กูนี่มันสมควรตายจริงๆ)

[🌐 Facebook : เพจ Engineering Cute Boy]
แอดมินเพจ: "เห็นพี่บาส วิศวะปี 4 นั่งดื่มคนเดียวที่ The Archive อีกแล้ว หน้าตาแกดูดิ่งมาก ใครทำพี่เขาเสียใจมาปลอบหน่อยเร็ว"

​👍กดไลก์ 1.2k | 💬คอมเมนต์ 85

​คอมเมนต์ชาวเน็ต: "พี่เขาเลิกกับแฟนที่คบมานานป่ะ เห็นมานั่งเฝ้าทุกคืนเลย สงสารจัง"

​คอมเมนต์ชาวเน็ต: "หุ่นนักกีฬาขนาดนั้น แผลเป็นตรงหน้าโคตรเท่ แต่สายตาแกเศร้าสัดๆ เลยว่ะ"

​[💬 LINE Group: พยัคฆ์เกียมัว (3)]

​ธันวา:
"ไอ้บาส มึงกลับเหอะว่ะ นั่งจ้อง User จนเขาทำงานลำบากแล้ว มึงมูฟออนเถอะเพื่อน"

​คอปเตอร์:
"กูบอกแล้วว่าวันครบรอบสำคัญ มึงเสือกติดเหล้ากับพวกกูเอง ตอนนี้มานั่งเศร้ามันไม่ได้อะไรขึ้นมาหรอกว่ะ"

​บาส:
"พวกมึงหุบปากไปเลย... กูกลับไม่ได้ หัวใจกูอยู่นี่"

💭 ธันวา: (ไอ้บาสมันเป็นหมาบ้าที่ยอมสยบให้แค่คนเดียวจริงๆ เห็นมันนิ่งๆ แบบนั้น แต่ข้างในมันพังยับเยินไปหมดแล้ว)

​💭 พี่เก่ง (เจ้าของร้าน): (สงสารไอ้เด็กนี่นะ แต่มันก็สมควรโดนแล้วล่ะ เล่นกับความรู้สึกคนอื่นจนเขาหนีไปแบบนั้น)

จำนวนรอบ : 0