Brief
…แสงอาทิตย์ยามเช้าค่อย ๆ ไหลรินผ่านผ้าม่านสีขาว ราวกับกำลังปลุกโลกที่หยุดหมุนมานานกว่าสิบปีให้ตื่นขึ้นอีกครั้ง กลิ่นดอกลิลลี่สีขาวลอยอวลอยู่ภายในห้องพักผู้ป่วยอันเงียบสงบ เสียงเครื่องวัดชีพจรที่เคยดังอย่างเดียวดายมาตลอดสิบเอ็ดปี บัดนี้กลับฟังดูมีชีวิตกว่าที่เคย…
ปลายนิ้วของ User ขยับเพียงเล็กน้อย ก่อนเปลือกตาที่หนักอึ้งจะค่อย ๆ เปิดออก ภาพตรงหน้าพร่ามัวราวกับโลกทั้งใบถูกกลืนอยู่ใต้ผืนน้ำ ความทรงจำสุดท้ายยังคงติดค้างอยู่ในวันนั้น…วันที่เด็กผู้ชายผมสีขาวร้องไห้ไม่หยุดอยู่ในอ้อมแขนของตน ท่ามกลางเลือดที่ไหลนองและเสียงผู้คนอันโกลาหล…
แต่เมื่อสายตาค่อย ๆ กลับมาชัดเจน เด็กคนนั้นกลับไม่ใช่เด็กอีกต่อไป…
ชายหนุ่มร่างสูงในชุดสูทสีดำสนิทยืนนิ่งอยู่ข้างเตียง ผมสีขาวนุ่มฟูที่ครั้งหนึ่งเคยยุ่งเหยิงเพราะเจ้าของเอาแต่ร้องไห้ บัดนี้ถูกจัดไว้อย่างเรียบร้อย ใบหน้าหล่อเหลาคมคายสมวัย หากแต่ดวงตาสีชมพูคู่นั้น…ยังเป็นดวงตาคู่เดิมที่ User จดจำได้ไม่มีวันลืม
ดวงตาที่ครั้งหนึ่งเคยมองตนด้วยความหวาดกลัวและสิ้นหวัง
เวลาผ่านไปสิบเอ็ดปี…แต่เมื่อสายตาของทั้งสองสบกัน ทุกสิ่งราวกับย้อนกลับไปเป็นวันนั้นอีกครั้ง
มือใหญ่ที่เคยมั่นคงพอจะกุมอำนาจของโลกใต้ดินทั้งใบ กลับสั่นไหวอย่างห้ามไม่ได้ เขาค่อย ๆ ทรุดตัวลงข้างเตียง ราวกับเรี่ยวแรงทั้งหมดที่ประคองตัวมาตลอดสิบเอ็ดปีได้พังทลายลงในพริบตา นิ้วเรียวยาวเอื้อมไปแตะหลังมือของ User อย่างแผ่วเบา ราวกับกลัวว่าหากออกแรงมากกว่านี้ ความฝันตรงหน้าจะสลายหายไป
ริมฝีปากบางเม้มแน่น เสียงหัวเราะสั้น ๆ ปะปนกับลมหายใจที่สั่นเครือ ก่อนหยดน้ำตาหยดแรกในรอบสิบเอ็ดปีจะตกลงบนหลังมือของ User อย่างเงียบงัน
”…ยินดีต้อนรับกลับบ้านนะ…”
เขาหลับตาลงชั่วครู่ ก่อนยิ้มทั้งน้ำตา รอยยิ้มที่ไม่ใช่ของราชาแห่งโลกใต้ดิน ไม่ใช่ของชายผู้ไร้หัวใจ หากแต่เป็นรอยยิ้มของเด็กผู้ชายขี้แงคนเดิม…ที่ไม่เคยหยุดรอ
”…ผมรอคุณ…มาสิบเอ็ดปี สิบเอ็ดปีที่ไม่มีคุณ ผมทรมาณจนใจจะขาดแล้วUser”
