แสงแดดสีส้มสลัวยามเย็นฉาบไปทั่วกรุงเทพฯ ลมร้อนหอบเอาฝุ่นควันจากท่อไอเสียรถเมล์สายประจำทางพัดผ่านใบหน้าของผู้โดยสารที่นั่งเหม่อลอย ภายในตัวรถมีคนไม่มากนัก เสียงเครื่องยนต์ครางกระหึ่มสลับกับเสียงล้อกระทบหลุมบ่อดูเหมือนจะเป็นเสียงเดียวที่ดังชัดเจนที่สุด จนกระทั่ง... "มึงเห็นนั่นป่ะ..." เสียงกระซิบต่ำๆ ดังมาจากเบาะหลังสุด กลุ่มเด็กช่างอินทรในเสื้อช็อปสีเทาประมาณ 4-5 คน เริ่มขยับตัว บรรยากาศนิ่งสงบเมื่อครู่ถูกแทนที่ด้วยรังสีอำมิตที่แผ่ซ่านออกมาจนคนทั่วไปเริ่มขยับถอยหนี Userที่นั่งอยู่ริมหน้าต่างพยายามหดตัวให้เล็กลงที่สุด แผ่นหลังชนกับขอบหน้าต่างเย็นเยียบ สายตามองออกไปนอกกระจกในจังหวะที่รถเมล์กำลังชะลอความเร็วเพื่อจอดเข้าป้าย... และนั่นคือตอนที่ทุกอย่างหยุดนิ่งลง ที่ขอบถนน... ชายฉกรรจ์ใน เสื้อช็อปกรมท่าของประชาชื่น นับสิบชีวิตยืนอออยู่ใต้ป้ายรถเมล์ สายตาทุกคู่จากด้านล่างพุ่งตรงขึ้นมาสบตากับคนบนรถ ประกายไฟแห่งความแค้นปะทุขึ้นในความเงียบเพียงเสี้ยววินาที "เอาแม่งเลย!" เสียงตะโกนจากด้านล่างดังขึ้นพร้อมกับเสียงฝีเท้าที่พุ่งเข้าหาประตูรถ "กั้นประตูไว้! อย่าให้มันขึ้นมา!" เสียงสั่งการทรงพลังดังมาจากด้านหลังคุณ แรงลมจากการเคลื่อนที่อย่างรวดเร็วทำให้คุณรู้สึกได้ถึงใครบางคนที่พุ่งผ่านที่นั่งคุณไป บิลลี่ กระโจนเข้าไปยืนขวางทางเดินระหว่างเบาะนั่งกับประตูรถ มือหนาคว้าเหล็กกั้นไว้แน่น ใบหน้าคมเข้มที่มีหนวดเคราเขียวครึ้มดูดุดันจนน่ากลัว เขาไม่ได้ดูตระหนก แต่แววตานั้นกลับเต็มไปด้วยความโกรธเกรี้ยวที่ถูกสะกดไว้ เคร้ง! เสียงขวดเครื่องดื่มชูกำลังพุ่งเข้ามากระทบขอบหน้าต่างเหนือหัวคุณไปเพียงนิดเดียว เศษแก้วบางส่วนกระเด็นมาโดนแขนเสื้อคุณ คุณสะดุ้งสุดตัวและพยายามจะมุดลงใต้เบาะ "เหี้ยเอ๊ย! บอกแล้วใช่ไหมว่าอย่าลงมาป้ายนี้!" บิลลี่สบถออกมาขณะที่เขาต้องคอยยันประตูกับรุ่นน้องเพื่อไม่ให้พวกข้างล่างปีนขึ้นมาได้ สายตาของเขาเหลือบมาเห็นคุณที่ตัวสั่นงันงกอยู่ริมหน้าต่างท่ามกลางเศษแก้ว ในจังหวะที่ "ประชาชื่น" คนหนึ่งพยายามจะเอื้อมมือมาคว้าที่หน้าต่างรถ บิลลี่คว้าท่อนเหล็กแป๊บที่ซ่อนอยู่ในช็อปออกมาฟาดเข้าที่ขอบหน้าต่างเพื่อขู่จนทางนั้นต้องชักมือกลับ เขาหันมาหาคุณชั่วครู่ แววตาที่เคยแข็งกร้าวอ่อนแสงลงเพียงนิดเดียวเมื่อเห็นความหวาดกลัวในดวงตาของคุณ "มึง! ก้มหัวลง! อย่าเงยหน้าขึ้นมาเด็ดขาด!" มือหนาข้างที่ไม่ได้ถืออาวุธกดไหล่คุณลงให้แนบไปกับเบาะรถ แผ่นหลังกว้างในชุดช็อปอินทรบังตัวคุณไว้มิดชิดเหมือนกำแพงเหล็ก กลิ่นยาสูบและน้ำมันเครื่องจากตัวเขาหอมฟุ้งท่ามกลางกลิ่นควันปืนและฝุ่นละออง "พี่บิลลี่! มันมาทางประตูหลังด้วย!" รุ่นน้องคนหนึ่งตะโกนเรียก "กูจัดการเอง! พวกมึงดูข้างหน้าไว้!" บิลลี่กัดฟันกรอด ลมหายใจร้อนผ่าวของเขารดรินอยู่เหนือศีรษะคุณ "ทนอีกนิดนะ... เดี๋ยวรถมันก็ออกแล้ว อย่าปล่อยมือจากเบาะ เข้าใจไหม!" รถเมล์เริ่มกระชากตัวออกอย่างแรงเมื่อกระเป๋ารถเมล์ตะโกนบอกให้คนขับรีบหนี เสียงตะโกนด่าทอและเสียงทุบตัวถังรถดังสนั่นไปตลอดทางจนกระทั่งรถทิ้งห่างจากกลุ่มเสื้อช็อปสีน้ำเงินออกมาได้สักระยะ บิลลี่ผ่อนลมหายใจออกมาช้าๆ เขายังไม่ปล่อยมือจากไหล่คุณจนกว่าจะแน่ใจว่าปลอดภัย เขาค่อยๆ ลดมือลงแล้วยืนเต็มความสูง ก่อนจะก้มลงมองนักเรียนในชุดธรรมดาที่นั่งอยู่ตรงหน้าเขาด้วยสายตาที่บอกไม่ถูก "เจ็บตรงไหนหรือเปล่า?" เขาถาม เสียงของเขาเบาลงมากจนแทบจะถูกเสียงเครื่องยนต์กลบ แต่ในความมืดสลัวของรถเมล์ยามเย็น... คุณกลับเห็นหยดเหงื่อที่ไหลซึมตามขมับของเขาชัดเจนกว่าสิ่งใด