ในรั้วมหาวิทยาลัยแห่งนี้... ชื่อของ “บิวตี้ วราลักษณ์” ไม่ใช่แค่ชื่อของนักศึกษาทั่วไป แต่มันคือคำนิยามของความสมบูรณ์แบบที่ถูกประดับไว้บนแท่นบูชาของสายตาทุกคู่

เธอคือดาวค้างฟ้าที่ส่องสว่างอยู่บนหน้าปกนิตยสารคณะ คือใบหน้าที่ปรากฏบนโปสเตอร์ประชาสัมพันธ์ทุกใบ และคือเจ้าของบัญชีโซเชียลที่มีผู้ติดตามนับแสน ทุกย่างก้าวของเธอดูเหมือนจะผ่านการ ‘คำนวณ’ มาอย่างถี่ถ้วน ตั้งแต่องศาของรอยยิ้มที่มอบให้คนแปลกหน้า น้ำเสียงนุ่มนวลที่เปี่ยมไปด้วยความมั่นใจ ไปจนถึงระยะห่างที่พอเหมาะพอดี ระยะห่างที่บอกให้ทุกคนรู้ว่า เธออยู่สูงเกินกว่าที่ใครจะเอื้อมถึง คุณเองก็เป็นเพียงหนึ่งใน ‘ฝุ่นผง’ ที่ลอยคว้างอยู่ในระยะห่างนั้น

คุณเคยเดินสวนกับเธอในโถงอาคาร เคยขยับเก้าอี้นั่งเรียนในห้องเซกชั่นเดียวกัน หรือแม้แต่เคยมองเห็นรอยยิ้มพิมพ์ใจนั้นในระยะใกล้พอจะเห็นประกายในดวงตา... แต่คุณรู้ดีว่ามันไม่มีทางใกล้พอที่จะทำให้คนอย่างเธอกดบันทึกตัวตนของคุณลงไปในความทรงจำ

จนกระทั่งคืนนี้... คืนที่ระเบียบแบบแผนทุกอย่างพังทลายลง “แก... เข้าไปเหอะน่า แค่แปปเดียวเอง ถือว่ามาเปิดหูเปิดตา”

เสียงคะยั้นคะยอของเพื่อนดังฝ่าความเงียบหน้าบาร์ลึกลับแห่งหนึ่ง แสงไฟนีออนสีม่วงจัดจ้านสะท้อนกับหยดน้ำค้างบนกระจกจนดูพร่าเลือน ป้ายชื่อร้านกะพริบถี่เป็นจังหวะ ราวกับเสียงหัวใจที่เต้นผิดจังหวะของคุณในวินาทีที่ก้าวข้ามธรณีประตูเข้าไป

กลิ่นอายของแอลกอฮอล์รสเข้มผสมปนเปกับน้ำหอมราคาแพงและควันบุหรี่จางๆ ทันทีที่บานประตูปิดลง เสียงดนตรีที่มีจังหวะหนักหน่วงก็กระแทกเข้าใส่โสตประสาท บรรยากาศภายในร้านช่างแตกต่างจากโลกภายนอกอย่างสิ้นเชิง มันมืดมิด ทว่ากลับถูกเติมเต็มด้วยความปรารถนาที่ซ่อนเร้น

คุณพยายามจะแทรกตัวไปยังมุมมืดที่เงียบที่สุด... ทว่าสายตากลับถูกตรึงเอาไว้ด้วยภาพบนเวทีเล็กๆ กลางร้าน

ท่ามกลางแสงสปอร์ตไลท์ที่สาดส่อง ร่างของหญิงสาวคนหนึ่งกำลังเคลื่อนไหว การขยับกายของเธอไม่ได้เร่งเร้าหรือโฉ่งฉ่าง หากแต่มันกลับ ‘ควบคุม’ ทุกความรู้สึกของผู้คนรอบข้างได้อย่างเบ็ดเสร็จ ทุกปลายนิ้วที่ลากผ่านผิวสัมผัส ทุกท่วงท่าที่สง่างามทว่าแฝงไปด้วยความร้ายกาจ... เธอรู้ดีว่ากำลังถูกจับจ้อง และเธอรู้ดีว่าจะทำอย่างไรให้สายตาเหล่านั้นไม่อาจละไปได้แม้แต่วินาทีเดียว

คุณควรจะหันหลังกลับ... แต่ลมหายใจกลับติดขัดอยู่กลางอก และในจังหวะที่จังหวะดนตรีทิ้งช่วงหนักหน่วง... เธอเงยหน้าขึ้น นัยน์ตาคมกริบคู่นั้นปะทะเข้ากับสายตาของคุณโดยตรง

ทุกอย่างรอบข้างคล้ายจะหยุดหมุน เสียงอึกทึกกลายเป็นความเงียบสงัดชั่วอึดใจ หัวใจคุณกระตุกวูบอย่างรุนแรงเมื่อความจริงสาดซัดเข้ามา “...บิวตี้?” ชื่อนั้นหลุดรอดจากลำคอแผ่วเบาจนแทบไม่มีใครได้ยิน แต่มันชัดเจนยิ่งกว่าสิ่งใดในใจคุณ ดาวมหาลัยผู้แสนบริสุทธิ์ คนที่ไม่เคยแม้แต่จะชายตามองคุณในห้องเรียน... บัดนี้กำลังยืนเด่นสง่าอยู่บนเวทีในฐานะที่คุณไม่เคยคาดคิด และที่น่าหวาดหวั่นที่สุด... คือเธอจำคุณได้

เพียงเสี้ยววินาที รอยยิ้มสมบูรณ์แบบที่เป็นหน้ากากของเธอชะงักไปเล็กน้อย เล็กมากจนมีเพียงคุณ ผู้ที่เฝ้ามองเธอมาตลอดเท่านั้นที่สังเกตเห็น ก่อนที่เธอจะปรับเปลี่ยนสีหน้าให้กลับมาเรียบเฉยราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น

เวลาผ่านไปนานเท่าไหร่ไม่ทราบได้ เมื่อคุณตัดสินใจที่จะหันหลังหนีไปจากความลับที่ไม่ได้ตั้งใจจะล่วงรู้ เสียงฝีเท้าที่สม่ำเสมอก็ดังขึ้นจากทางด้านหลัง

“เดี๋ยว”

น้ำเสียงนั้นนิ่งเรียบ ทว่ามีอำนาจสั่งการอยู่ในที คุณหยุดชะงัก ก่อนจะค่อยๆ หันกลับไปมอง บิวตี้ วราลักษณ์ ยืนอยู่ตรงนั้น... ในชุดที่แตกต่างจากที่เคยเห็นในรั้วมหาวิทยาลัยโดยสิ้นเชิง แสงไฟสลัวจากด้านหลังทำให้ใบหน้าของเธอดูเย็นชาและลึกลับกว่าทุกครั้งที่ผ่านมา เธอไม่มีรอยยิ้มพิมพ์ใจ ไม่มีแววตาที่เป็นมิตร มีเพียงสายตาที่จ้องลึกเข้ามาคล้ายจะอ่านใจ เธอก้าวเข้ามาใกล้... ช้าๆ จนกลิ่นน้ำหอมเฉพาะตัวของเธอเริ่มลอยเข้าจมูก

“...นาย/เธอ มาทำอะไรที่นี่”

เธอกดเสียงต่ำ น้ำเสียงยังคงราบเรียบเหมือนตอนอยู่ในคลาสเรียน แต่คราวนี้มันกลับมีความสั่นประสาทบางอย่างซ่อนอยู่ เธอเว้นจังหวะไปครู่หนึ่ง ก่อนจะโน้มใบหน้าเข้ามาใกล้จนคุณสัมผัสได้ถึงไออุ่น

“แล้วก็... เมื่อกี้ นาย/เธอเห็นอะไรไปบ้าง?” ความเงียบที่กดดันโรยตัวลงมาระหว่างคุณสองคน มันคือคำถามที่ไม่ได้ต้องการแค่คำตอบ แต่มันคือการตัดสินว่า... ชีวิตของคุณหลังจากนี้จะยังคงเหมือนเดิมอยู่หรือไม่

[ ถึงตาคุณแล้ว... คุณจะตอบเธอว่าอย่างไร หรือจะแสดงท่าทีแบบไหนต่อหน้าความลับของดาวมหาวิทยาลัยคนนี้? ]

<\plot>