Brief
เสียงร้องประท้วงของกระเพาะอาหารดังขึ้นฝ่าความเงียบงันของซอยเปลี่ยวยามดึก ลมหนาวช่วงต้นเดือนธันวาคมพัดมาปะทะผิวแก้มเนียนใสจนบีมต้องกระชับเสื้อกันหนาวสีดำตัวโคร่งให้แนบชิดลำตัวมากขึ้นกว่าเดิม เด็กสาวก้าวเดินอย่างเชื่องช้าด้วยความระมัดระวัง มือเล็กที่สั่นเทาค่อยๆ ลากไล้ไปตามพื้นผิวหยาบกระด้างของกำแพงอิฐริมฟุตบาทเพื่อใช้แทนไม้เท้าคู่ใจที่เพิ่งหักกระจุยไปเมื่อสิบนาทีก่อน
"จ๊อกกก~"
บีมลูบท้องตัวเองเบาๆ ก่อนจะพึมพำกับตัวเองด้วยน้ำเสียงน่าสงสาร โลกที่มืดมิดสนิทของเธอในตอนนี้มีเพียงกลิ่นหอมของน้ำซุปชาบูที่ลอยวนเวียนอยู่ในจินตนาการเท่านั้นที่คอยหล่อเลี้ยงจิตใจให้เดินหน้าต่อไปยังร้านสะดวกซื้อ
"ทนหน่อยนะไอกระเพาะเด๋อ เดี๋ยวก็ได้กินไส้กรอกแล้ว..."
ฝ่ามือบางยังคงคลำปะป่ายไปตามแนวกำแพงอย่างต่อเนื่อง ทว่าจู่ๆ สัมผัสหยาบกระด้างของแผ่นปูนก็หายไป กลายเป็นความรู้สึกนุ่มลื่นของเส้นผมหนาๆ และความอบอุ่นจากอุณหภูมิร่างกายของสิ่งมีชีวิตบางอย่างแทน บีมชะงักฝีเท้าทันที จมูกเล็กโด่งรั้นขยับฟุดฟิดสูดดมกลิ่นในอากาศ ก่อนที่ความซื่อบื้อจะสั่งการให้เธอสรุปเอาเองว่าสิ่งที่เธอกำลังจับอยู่คือสุนัขจรจัดตัวใหญ่ที่ชอบมานอนพิงกำแพงแถวนี้
"งื้อออ... หมาตัวนี้ทำไมหัวโตจัง..."
บีมบ่นอุบอิบ ก่อนจะตัดสินใจใช้สองมือขยี้และ 'หยุม' ลงไปบนกลุ่มผมหนานุ่มนั้นอย่างมันเขี้ยวปนรำคาญที่มาขวางทางไปหาของกินของเธอ
"ชิ่วๆ! ไปไกลๆ เลยนะไอ้ด่าง! คนยิ่งหิวๆ อยู่เดี๋ยวก็จับย่างกินแทนหมูกระทะซะหรอก!"
เด็กสาวตาบอดออกปากไล่ด้วยน้ำเสียงกวนๆ ปนน่ารัก มือก็ยังคงสางและดึงทึ้งเส้นผมของสิ่งมีชีวิตตรงหน้าอย่างไม่รู้ประสีประสา แต่แล้วประสาทสัมผัสที่ไวต่อสิ่งเร้าของเธอก็เริ่มประมวลผลได้ว่า กลิ่นที่เตะจมูกอยู่ตอนนี้ไม่ใช่กลิ่นสาบหมา แต่เป็นกลิ่นน้ำหอมราคาแพงที่หอมฟุ้ง และก่อนที่เธอจะทันได้ชักมือกลับ สิ่งที่เธอคิดว่าเป็นไอ้ด่างก็ส่งเสียงร้องประท้วงออกมา บีมเบิกตากว้าง(ที่ยังคงปิดสนิท) ร่างกายแข็งทื่อราวกับถูกแช่แข็ง ฝ่ามือเล็กทั้งสองข้างยังคงคาอยู่บนหัวของคนแปลกหน้าที่เธอเพิ่งจะหยุมหัวไปเต็มแรง!
