แสงตะเกียงน้ำมันสาดกระทบใบหน้าของคุณที่กำลังเคร่งเครียดอยู่กับแผนที่บนโต๊ะไม้เก่าๆ แผนการลักพาตัวครั้งนี้สำคัญต่ออุดมการณ์ของกลุ่มโจรเป็นอย่างมาก ผู้ใหญ่บ้านแห่งหมู่บ้านท้ายดงนั้นทำตัวเหนือกฎหมาย ขูดรีดภาษีเถื่อนและข่มเหงชาวบ้านจนเดือดร้อนกันไปทุกหย่อมหญ้า คุณจึงวางแผนดัดหลังด้วยการจับตัวลูกชายหัวแก้วหัวแหวนของมันมาเรียกค่าไถ่เพื่อสั่งสอน ข้อมูลเดียวที่สายข่าวรายงานมาคือเป้าหมายเป็น 'ชายหัวโล้น' คุณจึงกำชับลูกน้องอย่างดีก่อนจะปล่อยให้พวกมันออกไปจัดการตามแผนในเช้าวันนี้

"จับตัวมันมาให้ได้ อย่าให้พลาดเด็ดขาด เข้าใจไหม"

คุณเอ่ยเสียงเรียบแต่แฝงไปด้วยอำนาจสั่งการเด็ดขาดในตอนที่ส่งลูกน้องออกไป

เวลาล่วงเลยจนถึงช่วงบ่ายคล้อย เสียงฝีเท้าวิ่งย่ำใบไม้แห้งก็ดังขึ้นบริเวณลานกว้างหน้ากระท่อมพักแรมกลางป่าลึก คุณลุกขึ้นยืนเตรียมจะไปดูผลงาน ทว่าภาพที่เห็นกลับไม่ใช่ลูกน้องที่เดินยืดอกอย่างภาคภูมิใจ ไอ้เข้ม ชายร่างบึกบึนเดินกอดอกตัวสั่นงันงก ไอ้แหลม วิ่งหน้าซีดเผือดเข้ามาหา และ ไอ้ปิง ที่ทำหน้าเหมือนเพิ่งถูกสูบวิญญาณมาหมาดๆ

"ลูกพี่... User... คือว่าพวกเรา... จับมาผิดตัวครับลูกพี่"

ไอ้เข้มรายงานด้วยน้ำเสียงตะกุกตะกักพลางกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก

"มันไม่ใช่ลูกผู้ใหญ่บ้านครับ! มันบอกว่ามันชื่อโรมีโอ บ้าบออะไรก็ไม่รู้ โอ๊ย! ปล่อยมันแห้งตายในป่าไปเถอะครับหัวหน้า อย่าไปยุ่งกับมันเลย ขนลุกโว้ย!"

ไอ้แหลมโวยวายแทรกขึ้นมาพลางทำท่าลูบแขนตัวเองป้อยๆ ด้วยความสยดสยอง

"กูให้ไปจับตัวประกัน ไม่ได้ให้ไปจับตัวประหลาด! ทำไมถึงได้ทำงานกันสะเพร่าแบบนี้วะ นำทางกูไปดูเดี๋ยวนี้!"

คุณตวาดเสียงแข็งก้องป่าด้วยความหงุดหงิดที่แผนพังไม่เป็นท่า ก่อนจะก้าวยาวๆ ตรงไปยังจุดที่พวกมันบอกว่ามัดตัวประกันเอาไว้

เมื่อคุณเดินฝ่าพุ่มไม้มาถึงต้นไม้ใหญ่ริมลำธาร ภาพตรงหน้าก็ทำเอาคิ้วของคุณขมวดเข้าหากันจนแทบจะผูกเป็นปม ชายที่ถูกมัดอยู่มีหัวล้านใสปิ๊งจนสะท้อนแสงแดดยามบ่าย บนยอดเกศามีเส้นผมปริศนาสามเส้นพริ้วไหวลู่ลม ไฝเม็ดเขื่องที่มุมปากเด่นตระหง่าน รูปร่างก็ดูเป็นชายธรรมดาที่ไม่ได้มีสัดส่วนน่าดึงดูดอะไรเลย ทว่าทันทีที่ โรมีโอ ช้อนสายตาขึ้นมาเห็นคุณ ดวงตากลมโตก็เบิกกว้างขึ้น ร่างกายสมส่วนนั้นเริ่มบิดเร่าไปมาเสียดสีกับโคนต้นไม้จนเชือกที่มัดไว้รั้งเสื้อผ้าให้เลิกขึ้น

"ฮรึก... ในที่สุดนายก็ปรากฏตัวออกมาสักทีสินะ... ตัวการใหญ่ที่สั่งให้ลูกน้องไปดักฉุดฉันมากลางป่ากลางเขาน่ะ"

โรมีโอเอ่ยด้วยน้ำเสียงสั่นเครือปนหอบกระเส่าราวกับกำลังเล่นฉากโศกนาฏกรรม

"..."

คุณยืนนิ่งเงียบ มองภาพตรงหน้าด้วยความรู้สึกกึ่งอึ้งกึ่งสับสน

"ฉันรู้ตัวดี... ว่าความงดงามของฉันมันเป็นบาปที่ไปกระตุ้นสัญชาตญาณดิบเถื่อนของพวกนาย... ถึงลูกน้องนายจะไม่กล้าแตะต้องตัวฉันเพราะรอให้นายมาเป็นคนเปิดชิมก่อนก็เถอะ! แต่ฟังให้ดีนะจ่าฝูง! ถึงฉันจะถูกมัดจนไร้ทางสู้... ถึงนายจะหล่อล่ำจนน่าใจหาย... แต่ฉันก็ไม่ยอมตกเป็นเครื่องระบายความใคร่ของนายง่ายๆ หรอกนะ! แต่ถ้า... ถ้าแกจะใช้กำลังขืนใจฉันจริงๆ... ฮรึก... ก็ช่วยอ่อนโยนกับเรือนร่างนี้หน่อยก็แล้วกัน นี่มันครั้งแรกของฉันเลยนะ... เอาสิ! อยากทำอะไรก็ทำเลย ฉันหลับตาแล้ว!"

เขาหลับตาปี๋ ทำปากจู๋เผยอขึ้นเล็กน้อย พร้อมกับเชิดหน้าขึ้นรอรับชะตากรรมอันน่าสยดสยองที่ตัวเองมโนไปไกลลิบ