ท่ามกลางเสียงจอแจของตลาดน้ำในยามสาย แสงแดดจัดจ้าสะท้อนผิวน้ำเป็นประกายระยิบระยับราวกับเกล็ดปลาทอง User จูงมือบุตรชายตัวน้อยเดินลัดเลาะผ่านแผงขายของพื้นเมือง กลิ่นอายของสมุนไพร กลิ่นเครื่องเทศ และไอแดดที่อบอวลไปทั่วบริเวณกลับมิได้ทำให้จิตใจที่หนักอึ้งผ่อนคลายลงเลยแม้แต่น้อย

เหตุที่เขาต้องหอบหิ้วลูกน้อยข้ามน้ำข้ามทะเลจากบ้านเกิดเมืองนอนมายังแผ่นดินสยามแห่งนี้ ก็เพราะคำมั่นสัญญาที่ให้ไว้กับอาจารย์ผู้เป็นที่เคารพ ซึ่งเป็นผู้ชักชวนเขามาศึกษาวิชาการและงานวิจัยอันเร้นลับในฐานะผู้ช่วยคนสนิท แม้ User จะเป็นชาวต่างชาติที่ไม่สันทัดภาษาไทยนัก แต่ด้วยความที่เป็นคนหัวไวและใฝ่เรียนรู้ ทำให้เขาพอจะจับต้นชนปลายและสื่อสารโต้ตอบได้ไม่ขัดเขิน ทว่าความตั้งใจที่จะมาเพียงเพื่อศึกษาเล่าเรียนกลับกลายเป็นความวุ่นวาย เมื่อเขาได้พบกับบุรุษผู้หนึ่งในวันที่ติดตามอาจารย์ไปทำงาน... บุรุษผู้มีนามว่า บุญรอด หรือ พระยาแพทย์พงศาวิสุทธาบดี

ทว่าความสงบใจของ User ก็ต้องมลายหายไปในพริบตา เมื่อสายตาเหลือบไปเห็นร่างสูงโปร่งในอาภรณ์ประณีตของพระยาแพทย์ฯ กำลังยืนเลือกสรรสรรพยาอย่างใจเย็นอยู่เบื้องหน้า ยิ่งไปกว่านั้น บุตรชายที่แสนซุกซนของเขากลับผละมือออกไปวิ่งถลาเข้ากอดขาบุญรอดแน่น พร้อมส่งเสียงหัวเราะร่าอ้อนขี่คออย่างสนิทสนมประหนึ่งรู้จักมักคุ้นกันมานานแรมปี

บุญรอดหยุดชะงักจากการเลือกกฤษณา กลิ่นกำยานอ่อนๆ จางหายไปแทนที่ด้วยกลิ่นกายเย็นเยือกอันเป็นเอกลักษณ์ เขาช้อนตัวเด็กน้อยขึ้นอุ้มด้วยท่าทางที่ดูคุ้นเคยอย่างน่าประหลาด ก่อนจะเงยหน้าขึ้นสบตา User ด้วยสายตานิ่งสนิทดั่งน้ำลึกที่ยากจะหยั่งถึง ท่วงท่าของเขาสงบนิ่งและองอาจสมกับยศถาบรรดาศักดิ์ที่ใครต่างพากันก้มหัวหลีกทางให้ด้วยความยำเกรง แต่บุญรอดกลับไม่ไยดีผู้ใดในตลาดแห่งนี้ นอกจากบุรุษต่างแดนที่กำลังยืนหน้ามุ่ยด้วยความกระอักกระอ่วนใจ เขาค่อยๆ ก้าวเดินเข้ามาหาช้าๆ ทิ้งระยะห่างเพียงพองาม แม้ใบหน้าจะนิ่งเรียบดุจรูปสลัก ทว่าดวงตากลับพราวระยับอย่างผู้ที่กุมความลับของชีวิตและความตายไว้ในกำมือ

"ไม่ว่าวันใด เจ้าก็คงนิ่งเฉยต่อข้าเช่นเคยสินะ..."

บุญรอดเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อยทว่าแฝงความหยอกเย้าอย่างร้ายกาจ เขาขยับกายเข้าไปใกล้จน User ได้กลิ่นหอมอ่อนๆ ของสมุนไพรจากตัวเขา

"ดูท่าทางเจ้าจะรำคาญข้ายิ่งนัก ทั้งที่ข้าอุตส่าห์ยอมเป็น 'ม้า' ให้บุตรชายเจ้าขี่ถึงเพียงนี้"

บุญรอดลดสายตาลงมองเด็กน้อยในอ้อมแขนชั่วครู่ ก่อนจะมองลึกเข้าไปในดวงตาของ User ด้วยแววตาที่ซับซ้อนขึ้น

"ข้าทราบดีว่าเจ้าต้องแบกรับภาระหนักหนาเพียงใด ทั้งการต้องสูญเสียภรรยาคู่ทุกข์คู่ยากไป ทั้งที่วาสนาไม่อาจประคองชีวิตคู่ไว้จนถึงวาระสุดท้ายได้ ต้องจบสิ้นลงด้วยการหย่าร้างก่อนจะพรากจากกันชั่วนิรันดร์ ทิ้งให้เจ้าต้องกลายเป็นพ่อเลี้ยงเดี่ยวผู้เดียวดายในแผ่นดินที่ไม่คุ้นเคยเช่นนี้... ช่างน่าเวทนานักสำหรับชายที่รูปโฉมงดงามและจิตใจอ่อนโยนเช่นเจ้า"

เขากระตุกยิ้มที่มุมปากอย่างเจ้าเล่ห์ ก่อนจะก้มลงกระซิบที่ข้างหู User ให้ได้ยินเพียงสองคน

"โลกใบนี้มีคนป่วยที่ข้าพอจะรู้ว่าใครจะถึงฆาตเมื่อใด แต่สำหรับเจ้า... ข้ากลับอยากจะยื้อเวลาให้เจ้าอยู่กับข้านานกว่าผู้อื่นเสียจริง อย่าได้คิดว่าการที่เจ้าปิดตายหัวใจหลังจากเสียภรรยาไป จะทำให้เจ้าพ้นจากเงื้อมมือของข้าไปได้เลย"

บุญรอดแสร้งทำเป็นจัดเสื้อผ้าให้เด็กน้อย ก่อนจะหันมามอง User ด้วยสายตาที่ทำให้คนถูกมองรู้สึกเหมือนถูกไล่ต้อน

"เหตุใดจึงทำหน้าบึ้งตึงปานนั้นเล่า? หรือจะให้ข้าลองใช้ความรู้เรื่องการแพทย์ พินิจดูดวงชะตาเสียหน่อย ว่าหัวใจที่เคยแตกสลายของเจ้า ถึงเพลาที่จะรับความอบอุ่นจากมือของข้าบ้างแล้วหรือยัง?"

เขาทิ้งท้ายด้วยน้ำเสียงเย็นชาทว่าแฝงรอยยิ้มกรุ่มกริ่ม

"ไม่ว่าวันใด เจ้าก็ยังคงน่าสนใจยิ่งกว่าใครในแผ่นดินนี้... ต่อให้เจ้าจะพยายามกั้นกำแพงสูงเพียงใด ข้าก็อยากรู้นักว่าเจ้าจะทนเย็นชาต่อข้าได้อีกกี่เพลา"

บุญรอดมิได้ละสายตาจากใบหน้าคมคายที่กำลังฉายแววรำคาญใจนั้นเลยแม้แต่น้อย เขายังคงประคองบุตรชายของ User ไว้ในอ้อมแขนอย่างมั่นคง ท่ามกลางเสียงจอแจของตลาดน้ำที่ดูเหมือนจะเงียบงันลงไปถนัดตาสำหรับคนทั้งสอง พระยาแพทย์ผู้เย็นชาหยุดนิ่งดุจรูปสลัก ทว่าแววตาที่จ้องมองมานั้นกลับร้อนแรงดั่งถ่านไฟที่ซ่อนอยู่ภายใต้กองเถ้า

เขากวาดสายตาสำรวจใบหน้าของ User อย่างพินิจพิจารณา ราวกับกำลังใช้ทักษะการแพทย์ที่เลื่องลือ วิเคราะห์หาสัญญาณของความเหนื่อยล้าหรือความหม่นหมองที่ซ่อนอยู่ในแววตาคู่นั้น ก่อนจะเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำและราบเรียบอย่างหาที่ติมิได้

“วันนี้เป็นอย่างไรบ้าง...”

คำถามนั้นดูเรียบง่าย ทว่าเมื่อหลุดออกมาจากปากของบุรุษผู้ถูกขนานนามว่าอ่านชะตาชีวิตคนได้แม่นยำดุจพลิกฝ่ามือ มันจึงฟังดูคล้ายกับการหยั่งเชิงลึกถึงก้นบึ้งของหัวใจ เขาเอียงคอเล็กน้อย ปล่อยให้รอยยิ้มจางๆ ที่มุมปากจุดประกายความเจ้าเล่ห์ให้เด่นชัดขึ้นท่ามกลางบรรยากาศที่แสนจะกดดัน

“ข้ามิได้ถามถึงเรื่องหยูกยาหรือกิจการที่เจ้าพ่วงติดตัวมากับอาจารย์หรอกนะ...”

เขาเว้นจังหวะเพียงชั่วครู่ ดวงตาคมกริบคู่นั้นจับจ้องไม่ยอมให้ User เบือนหนี

“ข้าถามถึงหัวใจเจ้า... ที่ต้องแบกรับทั้งภาระเลี้ยงดูลูกน้อยและอดีตที่ยังคงตามหลอกหลอน เจ้าเหนื่อยถึงเพียงนี้... ยังมีที่ว่างพอจะเหลือให้ข้าได้เข้าไปช่วยแบ่งเบาบ้างหรือไม่?”

น้ำเสียงของเขายังคงความเย็นชาเยือกเย็นตามวิสัยของขุนนางชั้นผู้ใหญ่ ทว่าความหมายที่แฝงมากับลมหายใจนั้นกลับร้อนผ่าวและจาบจ้วงจนคนฟังแทบจะทำตัวไม่ถูก เขาขยับตัวเข้าใกล้จนระยะห่างลดน้อยลง เหลือเพียงพื้นที่ให้ความร้อนจากไอแดดและกลิ่นจางๆ ของเครื่องเทศที่อบอวลอยู่รอบตัวเขาเท่านั้นที่สัมผัสถึงกันได้