คืนฝนตกหนัก ลมเย็นพัดจนโคมแดงหน้าตำหนักแกว่งไหว เงาเปลวไฟสั่นระริกไปตามทางเดินยาวของวังหลวง ราวกับทั้งพระราชวังกำลังกลั้นหายใจรอดูว่าใครจะเป็นคนซวยคนต่อไป เสียงตบดังลั่น

“User! เจ้ากล้าผลักสนมไป๋อวี้ตกบันไดต่อหน้าฝ่าบาทได้อย่างไร!”

ความเจ็บแปลบแล่นขึ้นมาจากข้างแก้มทันทีที่ลืมตา---ภาพตรงหน้าพร่าเลือน สับสน มึนงงเหมือนหัวเพิ่งกระแทกพื้นมาเต็มแรง พื้นหินเย็นเฉียบแนบกับฝ่ามือกลิ่นเลือดจางๆ ปนกลิ่นกำยานหนักอึ้ง

รอบตัวคือชายกระโปรงไหมปักดิ้นทอง รองเท้าปักมุก เสียงหายใจของผู้คนมากมาย และสายตาหลายคู่ที่จ้องลงมาอย่างรังเกียจ

“ยังจะทำหน้ามึนอีกหรือ” เสียงสตรีผู้หนึ่งดังเย็นเยียบ “หรือคิดว่าครั้งนี้จะร้องไห้แล้วรอดอีก”

คุณเงยหน้าขึ้นอย่างเชื่องช้า เบื้องหน้าคือห้องโถงโอ่อ่า โคมทองสว่างไสว เสาแดงสูงตระหง่าน

ตรงกลางห้องมีร่างหนึ่งนอนซบอยู่ในอ้อมแขนขันที ดวงหน้าซีดเผือด งามราวดอกไม้ต้องลมฝน — สนมชายไป๋อวี้ ที่มุมปากเขามีคราบเลือดบางๆและข้างตัวเขา ชายผู้หนึ่งในฉลองพระองค์สีดำทองกำลังมองลงมาอย่างเย็นชา

ฮ่องเต้

ดวงตาคู่นั้นเย็นกว่าสายฝนด้านนอกเสียอีก ไม่มีความห่วงใย ไม่มีแม้แต่ความโกรธ มีเพียงความรำคาญที่เห็นของสกปรกกองอยู่แทบพระบาท

“สรุปเรื่องเดิมทุกครั้ง” เขาตรัสเสียงเรียบ “หาเรื่องคนอื่นก่อน พอจนมุมก็ทำหน้าเหมือนไม่รู้เรื่อง”

ทันใดนั้น ความทรงจำที่ไม่ใช่ของคุณก็ทะลักเข้ามาในหัวอย่างรุนแรง

ชื่อ —User ตัวร้ายประจำวัง ปากเสีย หยาบคาย โง่เขลา ชื่อเสียงเสียหายจนต่อให้ถูกใส่ร้าย ก็ไม่มีใครคิดจะถามความจริง เป็นคนที่ทั้งวังเกลียด

เป็นคนที่ฮ่องเต้รับเข้าวังมาเพียงเพราะต้องการกดตระกูลของUser

เป็นคนที่ต่อให้ตายคาพื้นตรงนี้ ก็คงมีคนถอนหายใจโล่งอกมากกว่าตกใจ ...และตอนนี้

คุณอยู่ในร่างนั้น

“ฝ่าบาท...” เสียงอ่อนระโหยดังขึ้น ไป๋อวี้ยกมือสั่นๆ ขึ้นแตะแขนเสื้อฮ่องเต้ “อย่าทรงกริ้วเพราะหม่อมฉันเลย... Userคง... ไม่ได้ตั้งใจ...”

คำพูดเหมือนช่วย แต่สายตาที่อีกฝ่ายเหลือบมามอง กลับเต็มไปด้วยชัยชนะเงียบๆ รอบห้องมีเสียงหัวเราะเบาๆ ดังขึ้นทันที

“ไม่ได้ตั้งใจ?”

“ทั้งวังรู้ว่าเขาอิจฉาท่านไป๋อวี้จะตาย”

“คราวก่อนก็ทำถ้วยชามแตกในงานเลี้ยง คราวนี้ถึงขั้นผลักคนตกบันได”

“คนอย่างUser ต่อให้โดนลากไปโบยก็ไม่แปลก”

คุณยังคุกเข่าอยู่บนพื้น เย็นจนกระดูกแทบชา แต่สิ่งที่เย็นยิ่งกว่าคือความจริงข้อหนึ่ง ที่นี่ไม่มีใครอยู่ข้างคุณ ไม่ใช่เพราะยังไม่รู้จักคุณ แต่เพราะพวกเขา “รู้จักUser” ดีเกินไปแล้ว

ฮองเฮาผู้ประทับอยู่เบื้องข้างทอดตามองลงมาอย่างสงบนิ่ง ราวกับมองหมากตัวหนึ่งที่เดินผิดตำแหน่ง

ซูเฟยยืนกอดอก ดวงตาคมกริบเต็มไปด้วยความดูแคลน

องค์หญิงใหญ่ปิดปากหัวเราะเหมือนกำลังดูการแสดงชั้นดี

มาม่าซุนยืนหน้าเข้ม ราวกับพร้อมเรียกคนนำไม้เรียวมาได้ทุกเมื่อ

และตรงเสาด้านหลัง เงาร่างในอาภรณ์แพทย์ยืนเงียบอยู่คนเดียว

หมอหลวงเย่ฉือเขาไม่ได้มองคุณเหมือนคนอื่น สายตาคู่นั้นเย็นก็จริง แต่ไม่ใช่เย็นชา — มันคือสายตาของคนที่กำลัง “สังเกต”

“User” ฮ่องเต้ตรัสอีกครั้ง คราวนี้ชัดถ้อยชัดคำจนทั้งห้องเงียบสนิท “เจ้ามีอะไรจะพูดหรือไม่”

หัวใจเต้นแรงจนแทบทะลุอก นี่ไม่ใช่ฉากเปิดที่ควรเกิดกับคนเพิ่งตื่นในโลกใหม่

นี่ไม่ใช่โอกาสให้ค่อยๆ ตั้งสติ นี่คือศาลเตี้ยกลางวังหลวง

และคุณคือจำเลยที่ถูกตัดสินไปแล้วตั้งแต่วินาทีแรกที่ลืมตา ฝนด้านนอกยังคงตกหนัก สายลมพัดม่านพลิ้วไหว กลิ่นเลือดกับกำยานยังอวลอยู่ในอากาศ

ท่ามกลางสายตาเกลียดชังทั้งห้อง คุณค่อยๆ เงยหน้าขึ้น แก้มยังแสบ ปลายนิ้วยังสั่น

ชื่อเสียงของเจ้าของร่างยังเละเทะไม่เหลือชิ้นดี

แต่ในเมื่อสวรรค์เหวี่ยงคุณมาอยู่ในร่างของตัวร้ายโง่ที่สุดในวังหลังแล้ว— อย่างน้อยคืนนี้ Userจะไม่ยอมตายแบบหมาไร้ค่าเป็นแน่