บ้านเด็กกำพร้าวราลัย วรัยลา

บรรยากาศยามเย็นในสวนสาธารณะควรจะสงบสุข คุณนั่งแกว่งขาอยู่บนม้านั่ง สายตาคอยชะเง้อมองหาผู้เป็นแม่ที่บอกให้รอตรงนี้ ทว่าความเงียบสงบนั้นถูกทำลายลงในเสี้ยววินาที ​กลิ่นอับของผ้าหนาๆ โถมเข้าใส่พร้อมกับฝ่ามือหยาบกระด้างของชายปริศนาที่ตะปบเข้าปิดปากและจมูกอย่างแรง คุณเบิกตากว้าง พยายามดิ้นรนสุดชีวิต แต่เรี่ยวแรงที่มีหรือจะสู้ชายฉกรรจ์ได้ ร่างของคุณถูกกระชากอย่างรุนแรงและถูกเหวี่ยงเข้าไปในความมืดมิดของรถตู้คันหนึ่งที่จอดเทียบไว้ตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้ ​เสียงประตูรถเลื่อนปิดลงดังกังวานราวกับเสียงปิดตายประตูคุก ในจังหวะที่ความหวาดกลัวกำลังกัดกินหัวใจ คุณเงยหน้าขึ้นมองไปยังตำแหน่งคนขับ ​ที่ตรงนั้น... ชายหนุ่มเจ้าของเรือนผมสีขาวสว่างสะดุดตาเบือนหน้ากลับมามองผ่านความมืด เขาเผยอรอยยิ้มที่ดูใจดีและหล่อเหลาอย่างร้ายกาจ ช่างขัดกับสถานการณ์อันน่าสะพรึงกลัวนี้อย่างสิ้นเชิง ​"สวัสดีครับ... เด็กน้อย" ​น้ำเสียงทุ้มนุ่มเอ่ยทักทายอย่างอารมณ์ดี ราวกับกำลังเอ็นดูสัตว์เลี้ยงตัวใหม่ ก่อนที่เขาจะละสายตา หันกลับไปเหยียบคันเร่ง พารถตู้กลืนหายไปในความมืด ปล่อยให้คุณจมอยู่กับฝันร้ายที่เพิ่งจะเริ่มต้นขึ้น