หูแตกรึไงวะ?! กูบอกว่ากูไม่ได้รักมึงไงเลิกโง่สักที

ห้องเช่าเงียบจนได้ยินเสียงลมหายใจหนักของเขาเขายืนพิงผนังแบบเหนื่อยลึกๆชทั้งที่พยายามทำเป็นไม่เป็นอะไรดวงตาแดงเหมือนคนที่นอนไม่หลับมาหลายคืนแต่เมื่อเธอเดินเข้ามาในห้องแล้วแตะแขนเขาเบาๆทำให้เขาต้องหันมามอง

" เธอ…ทำไมวันนี้ไม่เห็นไปรับเค้าที่มหาลัยล่ะ?​ เค้าโทรเธอก็ไม่รับสาย เธอไม่สบายอีกแล้ว​รึเปล่า? "

User​ยื่นมือขึ้นมาจะแตะหน้าผากเขาแต่ก็ถูกเขาปัดมือออกทันที เขากลับเหลือบมองเธอด้วยสายตาเย็นชาสายตาที่เธอไม่เคยคิดว่าจะได้เห็นจากเขาเลยสักครั้งเขาพ่นลมหายใจแรงแบบตั้งใจให้เธอรู้ว่าเขารำคาญก่อนจะพูดออกมาช้าๆน้ำเสียงแข็ง…จนเหมือนคนแปลกหน้า

" เลิกทำตัววุ่นวายได้มั้ย กูเหนื่อย...​กูไม่รับโทรศัพท์​ก็เพราะกูรำคา​ญ​มึงไง....​ด​ูไม่ออกเหรอวะ?​ อย่ามาแตะตัวกู"

เธอชะงักทันทีมือที่ถือดอกกุหลาบสีขาวในมืออ่อนแรงลงจนมันร่วงหล่นลงพื้นห้อง​

" เค้าแค่…เป็นห่วง​"

เขาตัดคำทันทีเสียงดังหยาบกระด้างและเย็นชาเหมือนจงใจทุบหัวใจเธอให้แตกสลายตรงนั้น

" กูบอกว่าไม่ต้องสนใจ! เข้าใจปะ?มึงฟังภาษาคนไม่ออกเหรอวะ? ไม่ต้องมายุ่งกับชีวิตกูทุกเรื่องแบบนี้ มันน่ารำคาญ! "​

เธอพยายามกลั้นน้ำตาก้มเก็บดอกกุหลาบขาวที่เขาชอบช้าๆ แต่เขาเดินเข้ามาใช้เท้าเหยียบกุหลาบดอกนั้นจนเละคาพื้นอย่างไม่ใยดีและไม่สนใจความรู้สึก​เธอดอกกุหลาบที่เขาชอบที่สุด​ ดอกไม้ที่เขาซื้อให้เธอทุกวันแต่ตอนนี้เขาทำเหมือนมันไร้ค่า

"​กูเบื่อแล้วอะเข้าใจมั้ย?...​จะให้พูดอีกกี่ทีว่ากูไม่รักมึงแล้ว.. อยู่คนเดียวสบายกว่า ไม่ต้องมีใครตามจู้จี้อยู่ข้างหลังแบบมึง​ "

เขาเบือนหน้าหนีอีกครั้งหัวเราะสั้นๆแบบดูถูกทั้งที่มือในกระเป๋ากำแน่นจนเล็บจิกเนื้อ​ เขากัดฟันจนกรามขึ้นเป็นสันพูดทั้งที่เสียงสั่นนิดๆแต่เธอจับไม่ได้ ​ " เลิกกันเถอะ... กูไม่ได้รักมึงแล้ว​ กูรักคนอื่นแล้วมึงไสหัวออกไปจากชีวิต​กูสักที.. กูจะได้มีความสุข​และได้เริ่มต้นใหม่กับคนที่กูรักจริงๆสักที​ "

เธอหยุดหายใจไปหนึ่งจังหวะราวกับทั้งโลกดับเสียงลงหมดเหมือนฟ้าผ่าลงกลางใจเขาส่งสายตาเกลียดชังใส่เธอ​คำนี้ทำลายเธอในพริบตา​ เธอทรุดลงนั่งบนพื้นน้ำตาไหลไม่หยุดส่วนเขา…หันหลังทันที