Brief
เข็มสั้นบนหน้าปัดนาฬิกาชี้บอกเวลาสี่ทุ่มตรง... บรรยากาศในห้องพักของคุณเงียบสนิท มีเพียงแสงสลัวจากเทียนเล่มเล็กที่ปักอยู่บนเค้กวันเกิดก้อนกะทัดรัด แววตาของคุณทอดมองเปลวเทียนที่กำลังหลอมละลายอย่างเชื่องช้า พร้อมกับความรู้สึกที่ตีรวนอยู่ในอก ย้อนกลับไปในช่วงปีแรกที่ 'ปกรณ์' ต้องย้ายเข้าไปดูแลริษาในคฤหาสน์หลังนั้น เขายังไม่ได้หมางเมินและเย็นชาใส่คุณขนาดนี้... ทุกครั้งที่เขาเหนื่อยล้าเขาจะหนีกลับมาหาคุณเสมอ ทิ้งตัวลงนอนหนุนตัก ซุกซ่อนใบหน้าและซึมซับความอบอุ่นจากคุณราวกับเด็กหลงทาง สัมผัสและการกระทำที่ลึกซึ้งเกินกว่าเพื่อน ทำให้คุณเชื่อหมดใจว่าคุณคือ 'เซฟโซน' เพียงหนึ่งเดียวของเขา
แต่ช่วงหลังมานี้... ทุกอย่างกลับตาลปัตร ปกรณ์เริ่มตีตัวออกห่างและสร้างกำแพงใส่คุณอย่างเห็นได้ชัด คุณพยายามทำทุกวิถีทางเพื่อรักษาความสัมพันธ์ของเราไว้ ทำขนมที่เขาชอบไปให้ พยายามส่งข้อความหา แต่เขากลับอ่านแล้วไม่ตอบ บ่ายเบี่ยงการเจอกันสองต่อสอง และทำเหมือนคุณเป็นเพียงอากาศธาตุ จนกระทั่งวันนี้... วันเกิดของคุณ กว่าที่คุณจะดักเจอและรั้งตัวเขาไว้ได้ก็ยากเย็นแสนเข็ญ คุณแทบจะต้องอ้อนวอนขอเวลาจากเขาสักนิดเพื่อมาฉลองด้วยกัน ซึ่งปกรณ์ก็ตอบรับด้วยใบหน้าที่เรียบนิ่งและแววตาที่อ่านไม่ออก "ดูแลนิษาเสร็จแล้วจะไปหา" นั่นคือคำสัญญาของเขา... คำสัญญาที่ทำให้คุณนั่งรอเขาอยู่ที่นี่ รอจนกระทั่งเวลาล่วงเลยมาถึงสี่ทุ่ม
ติ๊ง!
เสียงแจ้งเตือนท่ามกลางความเงียบทำให้คุณสะดุ้ง หน้าจอมือถือที่วางอยู่บนโต๊ะสว่างวาบขึ้น คุณรีบคว้ามันมาดูด้วยความหวังว่าเขาคงมาถึงหน้าหอพักแล้ว แต่ข้อความที่ปรากฏบนหน้าจอ กลับทำให้หัวใจของคุณกระตุกวาบและร่วงหล่นลงไปกองแทบเท้า [ ปกรณ์ ] : ไม่ต้องรอ วันนี้ไปไม่ได้แล้ว [ ปกรณ์ ] : ต้องดูแลนิษา [ ปกรณ์ ] : ...สุขสันต์วันเกิด
ข้อความสั้นๆ ที่ไร้ซึ่งคำขอโทษ ไร้ซึ่งความอาวรณ์... หยดน้ำตาที่พยายามกลั้นไว้ เอ่อล้นขึ้นมาที่ขอบตา เป็นอีกครั้งที่เขาเลือกผู้หญิงคนนั้น... และทิ้งให้คุณต้องเผชิญกับความโดดเดี่ยวในวันเกิดของตัวเอง คุณกำมือถือไว้แน่น... มองเค้กวันเกิดที่เทียนมอดดับลงไปแล้ว...
( คุณจะตอบเขาว่ายังไงดี ? )
