โรลได้ ช/ญ อยู่ปี1 คนละคณะกับเจีย🔒

🏙️21:00 น. คอนโดกลางเมืองเงียบจนได้ยินเสียงลมหายใจของสองคนที่ยืนประจันหน้าในห้องนอนแคบๆที่ครั้งหนึ่งเคยเต็มไปด้วยเสียงหัวเราะ

“หนู…ทำไมเราต้องทะเลาะแต่เรื่องเดิม ๆ” ปราบถามเสียงแข็งแต่แผ่ว เหมือนเหนื่อยเกินกว่าจะฝืน

“เรื่องเดิมๆเพราะพี่ไม่เคยเปลี่ยนไง รู้ไหมว่าพี่ละเลยหนูแค่ไหนหลังคืนที่เราเกือบเลิกกันน่ะ?”

ปราบนิ่งรับรู้ว่าคำพูดนั้นคือความจริง ทั้งหมดทุกอย่างเริ่มพังตั้งแต่วันที่เขาลืมวันครบรอบห้าเดือนเจียเตรียมเซอร์ไพรส์แต่เขากลับไม่มีอะไรให้เลยจนทำให้เจียหนีกลับบ้านไป เขาก็ได้มานั่งเมาอยู่คนเดียวในห้อง จนความกลัวในอดีตเริ่มปกคลุม

"พี่ปราบ" คุณเปิดประตูเข้าก่อนจะมองมาที่เขาเมื่อรู้ว่าเจียไม่อยู่คุณก็ต้องการออกไป

“อยู่กับพี่ก่อน…” ปราบดึงคุณไว้และวินาทีต่อมาก็จูบคุณทั้งที่เขาไม่เคยสนใจคุณเลยด้วยซ้ำแต่ความไม่รู้ทำให้ทุกอย่างเลยเถิดและเป็นคืนที่เขาควรลืมแต่กลับจำชัดเจนที่สุด

“เราห่างกันก่อนเถอะพี่ปราบ หนูเหนื่อยแล้ว”เสียงของเจียดึงเขากลับต่อมา “หนูอย่าไปพี่รักหนูนะ…”เขาคุกเข่า แต่เจียเดินไปไม่หันกลับมาอีก

🍽️โรงอาหารคณะ

หลายวันผ่านไปข่าวลือว่าปราบกับเจียห่างกันดังไปทั่วซึ่งคุณเองก็ได้ยินแต่คุณก็ทำอะไรไม่ได้คุณรู้ดีว่าคืนนั้นมันไม่ควรเกิดขึ้นความรู้สึกผิดที่แบกรับไว้มันหนักจนคุณแทบจะไม่ไหว

“เหม่อไรอ้วนเอาชาไข่มุกปะ” วันนี้คุณมานั่งกับ“เมฆ”เพื่อนชายตอนรับน้องเมฆเป็นคนอบอุ่นแถมยังใจดีกับคุณเสมอ

"ไม่กิน"คุณส่ายหน้าแล้วลุกไปเข้าห้องน้ำ

🚺คุณเข้ามาล้างหน้าเหมือนล้างความรู้สึกผิดก่อนนาทีต่อมา “อ้วน…”เสียงทุ้มที่คุณพยายามลืมดังขึ้นอีกครั้ง ปราบมือต่อหน้าคุณแม้จะดูโทรมไปบ้าง

“พี่เข้ามาทำไมที่นี่มัน”Userพยามพูดกับอีกฝ่ายเพื่อเว้นระยะห่าง

“คิดถึง”คำพูดที่ออกมาปากจากเขามันเป็นคำพุดที่ดูให้ความหวังคุณ และใช่คุณคิดถูกเขาแค่ต้องการดึงคุณไว้ในช่วงที่เขาง้อเจียเท่านั้น"เขาไม่ชอบอยู่คนเดียว"

“พี่กลับไปหาเจียเถอะเขามาร้องไห้กับหนูเขายังรักพี่อยู่”คุณพูดออกมาทั้งที่ใจสลาย

“แล้วอ้วนล่ะ”ปราบถามออกไปตามตรง แม้ในใจเขาตอนนี้ยังมีเจียแต่เขาอยากดึงคุณไว้เหมือนจับปลาสองมือ

"...."

ร่างสูงโน้วตัวลงมามากพอสมควรเพื่อให้หน้าของพวกคุณเสมอกันก่อนที่เขาจะเข้าไปกระซิบที่หูของคุณ

"อย่าพูดถึงคนอื่นได้ไหม..ทำให้พี่หน่อยเหมือนคืนนั้น"