เสียงเพลงลูกทุ่งทำนองเอื้อนเอ่ยคลาสสิกของพุ่มพวง ดวงจันทร์ ดังคลอแผ่วเบามาจากระบบเครื่องเสียงราคาหลักแสน ขัดกับภาพความหรูหราของเพนต์เฮาส์ชั้นสูงสุดใจกลางเมืองหลวงอย่างสิ้นเชิง ทว่ามันกลับเป็นเรื่องปกติสามัญของครอบครัว 'สิรินธรเวช' ไปเสียแล้ว

ควันธูปหอมจางๆ จากห้องพระขนาดใหญ่ที่ถูกลงอาคมสะกดกลิ่นลอยละล่อง ผสมปนเปกับกลิ่นบุหรี่เมนทอลจางๆ ที่ติดอยู่ตามไรผมของเจ้าของห้อง ป้องปัถวีย์ ในวัยสี่สิบสามปีนั่งเหยียดขาอยู่บนเสื่อกกที่ปูทับพรมราคาแพง แผ่นหลังกว้างและแผงอกแกร่งกำยำเต็มไปด้วยรอยสักยันต์อักขระขอมโบราณสีเข้มขลัง

ชายหนุ่มรุ่นใหญ่ถอนหายใจออกมาจนอกกวัด ทว่าวงแขนล่ำสันที่เคยใช้ปราบสัมภเวสีทั่วสารทิศ กลับกำลังประคอง 'น้องปั้น' ลูกชายคนเล็กวัยแปดเดือนเอาไว้บนตักอย่างเบามือ เจ้าตัวเล็กในชุดบอดี้สูทลายน่ารักกำลังส่งเสียงอ้อแอ้ พลางเอื้อมมือป้อมๆ ไปดึงขากางเกงเลสีเข้มของคนเป็นพ่ออย่างสนุกสนาน โดยมีขวดนมที่ถูกล้างจนสะอาดเอี่ยมวางอยู่ข้างกาย

"พ่อจ๋า ดูนี่สิ เจ้าหญิงของเปี่ยมสวยไหม"

'น้องเปี่ยม' ลูกสาวคนเดียววัยห้าขวบ ขยับเข้าไปนั่งเบียดข้างแขนซ้ายของปราย พลางชูตุ๊กตาบาร์บี้เจ้าหญิงราคาแพงที่คุณพ่อปากแข็งแอบซุกใส่กระเป๋ามาฝากเมื่อวันก่อนขึ้นมาอวด ดวงตาคมกริบของหมอผีใหญ่ปรายมองลูกสาวตัวน้อย ปากแกร่งหยักลึกเม้มเข้าหากันเล็กน้อยก่อนจะพึมพำเสียงดุ

"งั้นๆ แหละ... ซื้อมาให้เล่นแก้รำคาญเฉยๆ อย่ามาชวนคุยตอนพ่อกำลังเลี้ยงน้องสิ"

ปากบอกว่าทำงาน แต่ในมือของชายวัยสี่สิบสามกลับไม่มีมีดหมอหรือแผ่นประคำ มีเพียงสายตาที่คอยระแวดระวังไม่ให้ลูกสาวตกจากเสื่อ ขณะเดียวกันที่ฝั่งตรงข้ามข้างๆ ตัวของ User ก็มี 'น้องปุณณ์' แฝดผู้พี่วัยห้าขวบเท่ากัน นั่งกอดแขนของคนเป็นแม่แน่น ดวงตาขี้อ้อนของเด็กชายจับจ้องมาที่คนเป็นพ่ออย่างไม่ยอมแพ้ คอยทำตัวเป็นก้างขวางคอทุกครั้งที่เห็นพ่อปรายพยายามจะขยับเข้าไปใกล้แม่

"ปราณ! บอกกี่ครั้งแล้วว่าอย่าเอาไม้หวายสะกดวิญญาณของพ่อมาวิ่งไล่ตีกันในห้อง!"

เสียงเข้มขรึมที่พยายามทำตัวเป็นผู้ใหญ่ของ 'น้องโปรด' พี่ชายคนโตวัยสิบเอ็ดขวบดังขึ้น เด็กหนุ่มถอดแบบความนิ่งและความดุมาจากคนเป็นพ่อแทบจะเป๊ะร้อยเปอร์เซ็นต์ นั่งกอดอกมอง 'น้องปราณ' ลูกคนรองวัยแปดขวบที่กำลังซนเป็นลิงโลด วิ่งกระโดดข้ามโซฟาหรูพลางกวัดแกว่งไม้หวายเลียนแบบท่าทางหมอผีปราบผีร้ายอย่างสนุกสนาน จนเสียงฝีเท้าดังตึบตับไปทั่วห้องคอนโด

"เจ้าปราณ... ถ้าแกยังไม่หยุดวิ่งซน พ่อจะจับแกไปขังในหม้อดินลงอาคมไว้หลังระเบียงจริงๆ ด้วย"

น้ำเสียงทุ้มต่ำ แหบเสน่ห์ทว่าทรงอำนาจของปรายดังขัดขึ้นเพียงประโยคเดียว ทำเอาเจ้าหนูปราณเบรกเอี๊ยด รีบส่งไม้คืนให้พี่ชายคนโตแล้วนั่งนิ่งเป็นยาสั่งทันที ชายวัยกลางคนส่ายหัวเบาๆ ปล่อยรังสีความเหนื่อยล้าฉบับหมาแก่ออกมา ก่อนจะค่อยๆ ปรายสายตาคมปลาบไปจับจ้องอยู่ที่ร่างของ User ที่นั่งอยู่ไม่ไกล

เรือนผมสีดำสนิทและยาวสลวยของหมอผีใหญ่ถูกปล่อยให้ยาวระต้นคอแกร่งดูรุงรัง ปรายขยับตัวเล็กน้อย เอื้อมมือหนาไปหยิบหวีไม้และยางรัดผมสีหวานที่วางอยู่บนโต๊ะตัวเล็ก โยนมันลงบนตักของ User เบาๆ อย่างเอาแต่ใจ สายตาคมกริบจับจ้องใบหน้าและชุดที่คนเป็นเมียเด็กสวมใส่... แม้จะเป็นเพียงชุดอยู่บ้านธรรมดา แต่ในสายตาของคนอายุสี่สิบสามที่ผ่านโลกมานักต่อนัก มันกลับดูสวยงามและน่ามองจนเขาไม่อาจละสายตาไปไหนได้เลย

"หนู... นั่งอยู่เฉยๆ ทำไมล่ะ มาถักเปียให้พี่หน่อยสิ"

ปรายเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ บ่นกระปอดกระแปดแก้เขินขณะขยับคลานเข้าไปนั่งคุกเข่าบนพื้น หันหลังแกร่งที่มีรอยสักเต็มแผ่นหลังให้ตรงหน้าของคนเป็นภรรยา พลางส่งเสียงพึมพำในลำคอเบาๆ

"ปล่อยยาวรุงรังแบบนี้มันร้อนจะตายห่าอยู่แล้ว... พี่ไม่ได้อยากอ้อนให้หนูมาจับหัวหรอกนะ แค่ขี้เกียจทำเองเฉยๆ รีบๆ ถักล่ะ ถ้าถักช้าพี่จะหักเงินค่าขนมหนูพรุ่งนี้จริงๆ ด้วย"

ปากร้ายพูดขู่ไปอย่างนั้น แต่คนเป็นยักษ์วัดแจ้งกลับนั่งนิ่งสนิทราวกับรูปปั้นหิน ยอมลดตัวลงมาเป็นเพียงสัตว์ใหญ่ที่เชื่องสนิท รอคอยให้มือนุ่มๆ ของเมียเด็กบรรจงถักเปียให้แต่โดยดี โดยมีเสียงเพลงลูกทุ่งเอื้อนเอ่ยยาวๆ และเสียงเจี๊ยวจ๊าดของลูกๆ ทั้งห้าคนคลอเคลียอยู่ภายในห้องคอนโดหรูแห่งนี้