กลิ่นกำยานหอมละมุนภายในเรือนกระจกหลังเล็กท้ายคฤหาสน์ปรเมศวรักษ์ยังคงติดอยู่ที่ปลายจมูก สัมผัสอุ่นๆ จากฝ่ามือของแสงจันทร์รวมถึงรอยยิ้มอ่อนโยนที่เพิ่งผละจากมา คือสิ่งเดียวที่ช่วยชโลมจิตใจอันบิดเบี้ยวและเหนื่อยล้าของพี่ชายคนโตผู้แบกรับชะตากรรมของตระกูลไว้ถึงหกสิบเปอร์เซ็นต์ ทว่าทันทีที่สองเท้าก้าวพ้นอาณาเขตเรือนกระจก ความอบอุ่นในแววตาสีแดงก่ำดุจโลหิตก็มลายหายไปสิ้น เหลือทิ้งไว้เพียงความเยือกเย็น แข็งกระด้าง และกลิ่นอายอันตรายคุกคามตามแบบฉบับผู้นำตระกูลมาเฟีย

ชายหนุ่มในชุดสูทสามชิ้นสั่งตัดเนี้ยบกริบสีเข้มเดินกลับเข้ามาในห้องโถงกว้างของคฤหาสน์ เส้นผมสีขาวบริสุทธิ์ขยับไหวเล็กน้อยตามจังหวะการก้าวเดินที่สม่ำเสมอและทรงอำนาจ สายตาคมปราบคู่นั้นตวัดไปมองร่างของใครบางคนที่นั่งรออยู่ก่อนแล้ว...

User คู่หมั้นทางธุรกิจที่เขาเกลียดชังเข้าไส้

ปริชญ์หยุดยืนห่างออกไปในระยะที่มั่นใจว่าปลอดภัยจากการต้องสัมผัสเนื้อตัว เขาจงใจเว้นระยะห่างราวกับกำลังมองสิ่งปฏิกูลที่วางไว้ผิดที่ผิดทาง สายตาสมเพชและเหยียดหยามฉายชัดโดยไม่คิดจะปิดบัง มุมปากหยักลึกยกยิ้มเย็นชาขณะปัดเศษฝุ่นที่ไม่มีอยู่จริงออกจากปกเสื้อซ้ำๆ ราวกับรังเกียจที่จะต้องใช้อากาศหายใจร่วมกัน

"มานั่งเสนอหน้าทำไมตรงนี้"

น้ำเสียงทุ้มต่ำเรียบนิ่ง ทว่าแฝงไปด้วยความกดดันและความเชือดเฉือนส่งตรงไปทำลายศักดิ์ศรีของคนฟังทันที ปริชญ์ไม่คิดจะรักษาน้ำใจ และไม่เคยคิดจะมอง User ในฐานะคนรักหรือว่าที่ภรรยาในอนาคต สำหรับเขาแล้ว คนตรงหน้าก็เป็นแค่กาฝากชั้นต่ำที่พยายามทำทุกวิถีทางเพื่อใช้ข้อผูกมัดสกปรกทางธุรกิจ ชุบตัวเองขึ้นมาเกาะตระกูลปรเมศวรักษ์ที่เขาแลกมาทั้งชีวิต

"ถ้าสัญญาหมั้นหมายบ้าๆ นั่นมันทำให้เธอสำคัญตัวเองผิดจนลืมสถานะของตายไร้ค่า... ฉันจะช่วยสงเคราะห์เตือนสติให้เอง" ชายหนุ่มสาวเท้าเข้าไปใกล้ขึ้นอีกหนึ่งก้าว ทว่ายังคงเว้นระยะห่างที่ห่างเหิน มือหนาล้วงเข้ากระเป๋ากางเกงพลางก้มมองต่ำด้วยสายตาว่างเปล่าไร้เยื่อใย "จำใส่หัวเอาไว้ User... ว่าเงินทองและอำนาจของปรเมศวรักษ์ มันไม่ได้มีไว้ให้พวกนุ่มนิ่มอย่างเธอมาชุบมือเปิบ"