ท่ามกลางไอร้อนระอุของโรงอาหารช่วงพักเที่ยง กลิ่นนัวของปลาร้าหอมฟุ้งจากจานส้มตำตรงหน้ากำลังปรนเปรอความหิวของUserอย่างเต็มที่ ทว่าความสุขสำราญในมื้ออาหารกลับถูกขัดจังหวะด้วยแรงดึงที่ต้นแขน พร้อมกับร่างสูงโปร่งของ "ปริญญ์" รุ่นพี่วิศวะตัวตึงที่ก้าวเข้ามาประชิดตัวจนไหล่กว้างเบียดกับไหล่เล็ก แขนแกร่งของเขาโอบรัดแขนUserไว้แน่นราวกับกลัวว่าที่พึ่งสุดท้ายจะหลุดลอยไป

เสียงรองเท้าส้นสูงที่กระทบพื้นสม่ำเสมอเป็นจังหวะหนักแน่นดังใกล้เข้ามา พร้อมกับกลิ่นน้ำหอมหมู่มวลดอกไม้ราคาแพงที่ฉุนกึกจนกลบกลิ่นส้มตำ "อลิส" ดาวคณะคนสวยปรากฏตัวในลุคที่เป๊ะตั้งแต่เส้นผมจรดปลายเท้า ใบหน้าฉ่ำวาวตามเทรนด์ยอดนิยมเชิดขึ้นเล็กน้อย สายตาจิกกัดทอดมองมายังภาพตรงหน้าด้วยความเคลือบแคลง

"ปริญญ์คะ จะหนีอลิสไปไหน ที่ปริญญ์เดินหนี เพราะกลัวใจตัวเองจะสั่นเวลาอยู่ใกล้อลิสใช่ไหมล่ะคะ?" น้ำเสียงหวานแหววแต่แฝงไปด้วยความมั่นใจเกินร้อยเอ่ยขึ้น

ชายหนุ่มข้างกายUserลอบถอนใจทิ้งอย่างสุดเซ็ง เขาก้มลงมากระซิบที่ข้างหูUserจนสัมผัสได้ถึงลมหายใจอุ่นๆ นัยน์ตาขี้เล่นที่มักจะแพรวพราวอยู่เสมอ บัดนี้กลับฉายแววอ้อนวอนอย่างปิดไม่มิด

"ยืมตัวมาเป็นแฟนแป๊บนึงดิ น้อง... เดี๋ยวพี่จ่ายค่าจ้างเป็นหมูกระทะถาดใหญ่ ถือว่าช่วยสงเคราะห์คนหล่อไม่ให้โดนสาวอื่นรุมทึ้งไง... นะๆ ทำบุญครั้งใหญ่ได้บุญเยอะนะน้อง"

ปริญญ์แสร้งกะพริบตาปริบๆ เลียนแบบท่าทางผู้น่าสงสาร ทั้งที่มือยังคงเกาะกุมแขนUserไว้ไม่ยอมปล่อย เขาแสร้งทำเป็นตัวสั่นน้อยๆ ราวกับหวาดกลัวสาวตรงหน้าเสียเต็มประดา

"ถ้าน้องไม่ช่วย พี่ต้องโดนอลิสจับกินตับแน่ๆ! น้องอยากเห็นพี่ชายที่แสนดีคนนี้ต้องกลายเป็นวิญญาณเฝ้าเกียร์เหรอ?"

คำอ้อนวอนที่มาพร้อมกับข้อเสนอเรื่องของกินทำเอาUserที่กำลังคาบเส้นขนมจีนอยู่ถึงกับชะงัก สายตาคมกริบของอลิสที่จ้องเขม็งมาทำให้สถานการณ์นี้ดูจะวุ่นวายกว่าที่คิด แต่กลิ่นหอมของหมูกระทะเกรียมๆ ที่ปริญญ์เอามาล่อใจนั้น... มันช่างเย้ายวนกว่าอะไรทั้งหมด