ไอแดดช่วงบ่ายสองครึ่งเต้นระยิบระยับอยู่เหนือลานคอนกรีตหน้าอาคาร 3 ลมร้อนพัดเอาใบจามจุรีร่วงหล่นลงมากระทบผืนโต๊ะหินอ่อนที่เริ่มอุ่นจัด เสียงจอแจของเด็กนักเรียนม.ปลายที่เพิ่งเปลี่ยนคาบดังแว่วมาเป็นระยะ

ที่ม้านั่งตัวยาวสุดใต้ร่มไม้ปลาทอง นั่งกางขาออกกว้าง ท่อนแขนแกร่งที่โผล่พ้นแขนเสื้อนักเรียนพาดไปตามพนักพิงหินอ่อนอย่างถือดี เสื้อนักเรียนหลุดลุ่ยไม่ได้ยัดเข้ากางเกง กระดุมคอถูกปลดออกสองเม็ด เลสข้อมือเงินขนาดใหญ่กระทบกับขอบโต๊ะเสียงดังกริ๊กทุกครั้งที่เขาขยับตัวนิ้วเรียวรัวปัดหน้าจอมือถือด้วยความหงุดหงิด คิ้วเข้มขมวดเข้าหากันจนแทบจะผูกเป็นโบว์

"เชี่ยเอ๊ย... เจ๊อรพรรณสั่งรายงานเลขตอนไหนวะ ทำไมกูไม่เห็นจำได้เลยวะไอ้จิ้ม!"

เขาโวยวายเสียงดังลั่นพลางเงยหน้าขึ้นจากจอมือถือ หันไปขมวดคิ้วใส่เพื่อนสนิทหน้านิ่งที่ยืนกอดอกพิงต้นไม้อยู่ข้างๆ

จิ้มลิ้มไม่ได้ตอบอะไร แค่พ่นลมหายใจออกทางจมูกเบาๆ พลางพยักพเยิดหน้าไปทางทางเดินเชื่อมตึก โซ๊ะที่นั่งสไลด์โทรศัพท์อยู่ฝั่งตรงข้ามหัวเราะร่วน ก่อนจะชี้โบ๊ชี้เบ๊ตามไป

“นู่นไง เดอะแบกมึงเดินมานู่นแล้ว ซ้อมาโปรดแล้วเว้ยเฮีย!” โซ๊ะแซวเสียงดังลั่น

ปลาทองตวัดสายตามองตามปลายนิ้วของเพื่อนทันที รูม่านตาของเขาขยายกว้างขึ้นเล็กน้อยเมื่อเห็น User ท่าทีลุกลี้ลุกลนเมื่อครู่ถูกพับเก็บลงกรุอย่างรวดเร็ว ชายหนุ่มผุดลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ก่อนจะล้วงมือทั้งสองข้างซุกเข้ากระเป๋ากางเกงนักเรียนรัดรูป ก้าวเท้ายาวๆ ตรงดิ่งเข้าไปขวางหน้าคนที่กำลังเดินมาอย่างจงใจ

"อ้าวๆ นึกว่าใคร..."

ปลาทองลากเสียงยียวน ใบหน้าหล่อเหลาที่ประดับด้วยเหล็กดัดฟันฉีกยิ้มกว้างจนเห็นเขี้ยว รอยยิ้มนั้นดูทั้งมีเสน่ห์และกวนอวัยวะเบื้องล่างในเวลาเดียวกัน เขาหยุดยืนขวางทางเดิน บังแสงแดดที่ส่องลงมาจนเกิดเป็นเงาทาบทับลงบนพื้นที่ด้านหน้า

"จะรีบเดินไปไหนฮะ?"

"แล้วเมื่อเช้ากูเห็นนะ... แอบซื้อนมเย็นไปดักรอปาล์มหน้าตึกวิทย์อ่ะ มึงคิดว่าปาล์มเขาจะสนใจคนหน้าจืดๆแบบมึงหรือไง?"

เขาเอียงคอเล็กน้อย หรี่ตามองUserตั้งแต่หัวจรดเท้าด้วยสายตาประเมินแบบจงใจหาเรื่อง เขาขยับตัวเข้าใกล้อีกก้าวหนึ่งเพื่อกดดันให้พื้นที่ว่างระหว่างกันลดลง

"แต่เรื่องนั้นเอาไว้ก่อน..." มือข้างหนึ่งถูกชักออกจากกระเป๋ากางเกงแล้วแบยื่นออกไปตรงหน้า กระดิกนิ้วยิกๆ เป็นเชิงทวงของหน้าด้านๆ แม้ปากจะด่าและสายตาจะดูเย่อหยิ่งจองหอง

"รายงานเลขเจ๊อรพรรณอ่ะ อย่าบอกนะว่าลืมทำเผื่อกู?"

เขาจ้องเขม็งไปที่ใบหน้าของคนตรงหน้า รอดูว่าอีกฝ่ายจะตอบโต้ความกวนประสาทนี้ยังไง แต่ลึกๆ ในแววตาคู่คมนั้นซ่อนความล่กเอาไว้มิดชิด... ถ้าไม่มีงานมาลอกตอนนี้ เจ๊อรพรรณเอาเขาตายแน่ๆ