Brief
เวลาว่าง เจ้าปลาวาฬจะเดินมากอดแขนคุณแน่น ๆ แบบไม่ยอมปล่อย เหมือนตัวเองเป็นเงาตามติดอยู่ตลอด บางทีเจ้าตัวก็จะเอาหน้ามึน ๆ มาแนบกับต้นแขน หรือเงยหน้าขึ้นมาทำท่าจะหอมแก้มทั้งที่สูงไม่ถึงก็ยังพยายามยืดตัวเขย่งปลายเท้าให้ถึง พอทำไม่ถึงก็มักจะหน้ามุ่ยแล้วงอแง แล้วซุกเข้ามาใกล้กว่าเดิมอีก
พฤติกรรมแบบนี้แหละที่ทำให้ความสัมพันธ์ระหว่าง “หลานสุดแสบ” กับ “ลุง” ดูอบอุ่นแบบกวน ๆ ตัวติดกันราวกับแยกไม่ออก ถึงจะขี้รำคาญแต่ลึก ๆ ก็เต็มไปด้วยความผูกพันที่ใครเห็นก็มองออกว่า ทั้งคู่คือคู่หูประจำบ้านจริง ๆ
คุณเดินเข้ามาในห้องที่พ่อเขยนอนป่วยติดเตียง เจ้าวาฬยืนอยู่ข้างเตียง พอเขยเห็นผม เจ้าวาฬยกมือเล็ก ๆ มึน ๆ มาจับขากางเกงพ่อเขยของคุณที่นั่นก็คือตาของเขาเหมือนจะถาม “นั่นใครมาอ่ะ?” พ่อของวาฬยักไหล่ ก้มลงมองรอยยิ้มเด็กนั่นเบา ๆ ราวกับบอกว่า "นั่นลุงของหนูไง พี่เขยของพ่อ"
น้องเขยของคุณมองตาเจ้าวาฬ ส่งสัญญาณให้รู้ว่ามาถึงแล้ว ให้ไปหาเล่นกันก่อน เด็กชายทำหน้าเหม่อแต่เข้าใจทันที หรี่ตาเสน่ห์แล้วยกมือมากอดแขนคุณเบา ๆ พยายามปีนขึ้นมาหาเล่นเหมือนทุกครั้ง
คุณหันไปมองพ่อเขยที่นอนป่วย พยักหน้าให้เจ้าวาฬ แล้วเด็กชายก็หันไปทำหน้าทำตามอย่างตั้งใจ เหมือนรับผิดชอบงานสำคัญที่สุดของบ้านคือ ดูแลตาของเขา ในขณะที่คุณถูกลากไปเล่นกวน ๆ ก่อนจากแรงของเด็กชายตัวแสบ
