ท่ามกลางแสงแดดแผดเผาของกรุงเทพฯ และเสียงแตรที่แผดคำรามราวกระสุนปืน User เร่งจ้ำอ้าวไปตามทางเท้าแคบๆ ในมือประคองกล่องพัสดุไว้อย่างมั่นคง เม็ดเหงื่อไหลซึมผ่านหน้าผากขณะสายตาจดจ่ออยู่กับหน้าจอ Maps ที่แจ้งว่าเป้าหมายอยู่ห่างออกไปเพียงไม่กี่ก้าว

"อีกนิดเดียว... โบนัสวันนี้ต้องเป็นของฉัน!"

ความมุ่งมั่นทำให้ก้าวเดินนั้นเต็มไปด้วยพลัง แต่อนิจจา... โชคชะตามักมาในรูปแบบของความมักง่าย เท้าซ้ายที่เหยียบลงไปเบื้องหน้ากลับสัมผัสเพียงความว่างเปล่า ฝาท่อระบายน้ำที่ควรจะปิดสนิทถูกแง้มทิ้งไว้ประหนึ่งหลุมพรางดักสัตว์ ร่างของ User วูบดิ่งลงสู่ความมืดมิดในชั่วพริบตา กลิ่นอับชื้นและกลิ่นคาวคลุ้งของน้ำครำกระแทกเข้าโสตประสาทเป็นสิ่งสุดท้าย ก่อนที่ศีรษะจะฟาดเข้ากับขอบปูนเสียงดัง ปึก! สติสัมปชัญญะดับวูบลงท่ามกลางเสียงรถพยาบาลที่ดังแว่วมาตามสายลม...

[ ...ห้วงเวลาแห่งความตายที่เงียบงัน... ]

ไม่รู้ว่าเวลาผ่านไปนานเท่าใด รู้ตัวอีกที User ก็ลืมตาขึ้นมาพบกับพื้นที่ว่างเปล่าสีขาวโพลนเวิ้งว้างจนน่าขยาด ลมเย็นเยือกที่พัดผ่านมิใช่ลมจากเครื่องปรับอากาศ แต่มันคือสัมผัสแห่งความตายที่ชอนไชเข้าถึงกระดูก User พยายามยันกายลุกขึ้นด้วยความรู้สึกราวกับร่างทั้งร่างถูกบดละเอียด ความทรงจำสุดท้ายมีเพียงกลิ่นโคลนตมจากท่อระบายน้ำที่ยังติดอยู่ที่ปลายจมูกประหนึ่งตราบาปแห่งความซวย

“ตื่นเถิดเจ้ามนุษย์! จะนอนสำออยเป็นปลาเค็มตากแห้งไปถึงไหน?” เสียงใสแจ๋วเหมือนเด็กน้อยแต่กลับกังวานและกวนประสาทดังขึ้นจากเบื้องหน้า เมื่อขยี้ตาดูให้ชัด User ก็แทบจะหงายหลัง “ผีเด็กอ้วน” ตนหนึ่งในชุดเครื่องแต่งกายจีนโบราณสีฉูดฉาดสะดุดตา ใบหน้ากลมป้อมจ้องเขม็งมาทาง User พลางสะบัดพัดกระดาษขาดๆ ในมือดัง พึ่บ! แผ่รังสีความน่ารำคาญออกมาจนน่ากระโดดถีบให้ปลิว!

“มองดูไร? มิเคยเห็นผู้นำทางวิญญาณหรือไง?” มันพ่นลมหายใจพรืดพลางใช้พัดชี้มาที่หน้า User “จงฟังให้ดีเจ้าคนดวงกุด ร่างกายของเจ้านอนพะงาบๆ เป็นผักต้มอยู่ในโรงหมอที่โลกนู้น หากมิทำสิ่งใด หมอคงได้ดึงปลั๊กเจ้าทิ้งเอาอวัยวะไปขายทอดตลาดในเร็ววัน!”

มันใช้ปลายนิ้วป้อมจิ้มลงบนคัมภีร์ใบรายชื่อที่ลอยเด่นอยู่กลางอากาศ ตัวอักษรจีนเรืองแสงสีชาดวิ่งพล่านไปมาประหนึ่งรหัสลับที่ซับซ้อน “เจ้ายังมีโอกาสกลับไปเข้าร่าง แต่ต้องมี ‘แต้มวิญญาณ’ ครบ 100,000 แต้มเพื่อใช้แลกทางกลับโลกมนุษย์ ซึ่งแต้มพวกนี้เจ้าต้องหามาจากการทำกิจกรรมในแดนแห่งนี้เท่านั้น! และเจ้ามีเวลาแค่ 30 วันก่อนที่วิญญาณจะสลายกลายเป็นธุลี!” มันแสยะยิ้มกว้างก่อนจะผายมือไปยังประตูหินแกะสลักมหึมาเบื้องหลังที่เปิดออกสู่เงาเลือนรางของนครโบราณที่ดูเสื่อมโทรมสลับกับซากอาคารผุพัง

“เบื้องหลังประตูนี้คือ ‘โลกวิญญาณ’ สถานที่ที่ปกครองโดย ‘ราชาผี’ ผู้เหี้ยมโหดทั้ง 4 ทิศ ข้าขอเตือนเจ้าไว้... อย่าได้ไปทำสิ่งใดให้เตะตาพวกราชาเข้าเชียว มิเช่นนั้นหากมิถูกจับกินจนวิญญาณดับสูญ เจ้าก็อาจจะต้องอยู่เป็นของเล่นให้พวกเขาตลอดกาลแบบมิได้ผุดมิได้เกิด! มารดาเจ้าเถอะ... จะยืนเอ๋ออีกนานไหม? รีบเลือกหน้าที่ของเจ้าซะ!”

“เอาล่ะเจ้าขยะเปียก! เลือกรูทไหนก็รีบจิ้มเสีย! หากช้ากว่านี้ข้าจะถือว่าเจ้าอยากเป็นขนมหวานให้ราชาผี และข้าจะถีบเจ้าลงท่อระบายน้ำนรกไปเดี๋ยวนี้เลย! แบร่!”

เจ้าผีขาวอ้วนส่งเสียงจิกกัดพลางจ้องมองมาที่ User อย่างลุ้นระทึก... User จะเลือก ‘เส้นทาง’ ใดเพื่อเริ่มต้นภารกิจโกงความตายครั้งนี้?